Wśród podróżujących z laptopem popularne są Wysypy Kanaryjskie i południe Hiszpanii. Jednak przy takich cenach, jakie mamy obecnie, warto rozejrzeć się za tańszymi miejscami do pracy zdalnej, które również mogą być atrakcyjne. Mam na myśli Bałkany, ale nie tylko. 

Nie obiecuję, że te miejsca zapewnią taką samą pogodę i plażowanie w środku zimy. Jednak dla kogoś, kto na Kanarach już był albo poszukuje mniej uczęszczanych, tańszych miejsc do pracy zdalnej w Europie, mam kilka propozycji. 

Niezależnie od tego, jakim budżetem dysponujesz, myślę, że przy odrobinie planowania możesz znaleźć ciekawe i niedrogie miejsce do pracy zdalnej w Europie. 

Podane tutaj oferty z Airbnb wybierałam dla dwóch osób w miesięcznym okresie czasu (zniżka). Jeśli chcesz dowiedzieć się, jak spróbować obniżyć te ceny, przeczytaj artykuł, który załączam na końcu.

9 najlepszych miejsc do pracy zdalnej w Europie przy niewielkim budżecie to:

1. Kotor, Czarnogóra

Wiele osób mówi, że można wykorzystać Czarnogórę jako bazę do zwiedzania Bałkanów. Miejsce, które przyciągnęło mój wzrok najpierw, to Kotor. To urocze miasto położone jest mniej więcej na wysokości Rzymu, nad zatoką otoczoną górami. Widoki są imponujące, zapierają dech w piersiach. Kotor jest świetną bazą wypadową do wędrówek. Znajomy, który tam był, mówił, że jest ładnie, choć turystycznie. 

Gdy przeglądałam oferty na Airbnb, całkowicie zachwyciły mnie widoki,

Czarnogórskie plaże też ładnie wyglądają. Są to zarówno ciche i ustronne zatoczki, jak i kurorty z mnóstwem barów i restauracji, więc każdy znajdzie coś dla siebie.

Zakładając, że możemy wypożyczyć samochód, oczywiście lepiej poszukać miejsc w głębi kraju, które z pewnością zaoferują niższe ceny i mniej turystyczną atmosferę.

2. Himara, Albania 

Himara to małe miasteczko w Albanii, które jest ciekawym miejscem ze względu na swoją przystępność cenową i piękną okolicę, dlatego świetnie nadaje się na miejsce do pracy zdalnej.

Miasto położone jest nad Morzem Jońskim i oferuje wspaniałe widoki na wodę i otaczające ją góry.

Plaża jest czysta i przejrzysta. Woda na jasnoniebieski odcień. Zazwyczaj występują tu niskie fale i łagodne wiatry. Himara jest popularna wśród nurków ze względu na piękne podwodne krajobrazy.

Jeśli interesuje Cię miejsce do pracy zdalnej, które jest położone nad morzem i jednocześnie w górach i jest niedrogie, to warto sprawdzić aktualne możliwości w Himarze.

3. Bansko, Bułgaria

Jeśli myślisz o niedrogim miejscu na workation w górskiej okolicy, to Bansko w Bułgarii jest doskonale znaną opcją. Jest to piękne i zabytkowe miasto, które oferuje świetną jakość życia za ułamek kosztów innych europejskich miejscowości.

A dzięki szybkiemu Internetowi i dużej społeczności cyfrowych nomadów jest idealnedo pracy zdalnej. Także, jeśli szukasz miejsca, w którym na pewno spotkasz innych nomadów, to Bansko powinno znaleźć się wysoko na twojej liście.

Miasto leży u podnóża gór Pirin, więc zimą jest tu wiele możliwości uprawiania narciarstwa i turystyki. A latem można cieszyć się chłodnymi temperaturami i wspaniałymi krajobrazami. Jest tu również wiele kawiarni, barów i restauracji. 

O Bansko pisałam już w szczegółach we wpisie Z laptopem pod stokiem, czyli pracowakcje w Bansko, który bardzo polecam sprawdzić. ?

4. Nisz, Serbia

Koszty życia w Serbii są bardzo przystępne, zwłaszcza w porównaniu z krajami Europy Zachodniej. Oznacza to, że w portfelu zostanie więcej pieniędzy na życie.

Infrastruktura w zakresie dostępu do Internetu i transportu jest bardzo dobra. Dzięki temu łatwo jest się tu poruszać, nawet jeśli nie mówisz płynnie w lokalnym języku.

Serbia to piękny i bogaty kulturowo kraj. Od tętniącej życiem stolicy, Belgradu, po zachwycające góry i jeziora i każdy znajdzie tu coś dla siebie. A ponieważ jest jeszcze stosunkowo mało znana jako cel podróży, często ładne miejsca będziesz mieć tylko dla siebie.

Nisz to trzecie co do wielkości miasto w Serbii i cena mieszkań na Airbnb za miesiąc dla dwóch osób zaczyna się już poniżej 2000 zł. Jeśli jesteś w stanie zapuścić się w głąb kraju, to na pewno znajdziesz prawdziwe perełki. 

5. Transylwania, Rumunia

Rumunia ma wiele do zaoferowania dla każdego, kto rozważa pracę zdalną. Koszty życia są stosunkowo niskie i jest tu wiele naprawdę pięknych miejsc.

Kraj ma dobrą infrastrukturę i szybkie łącze internetowe. Po przeszukaniu Airbnb widzę, że może to być jedno z najlepszych na tej liście jeśli chodzi o value for money, ale poza dużymi miastami.

Ponadto w Rumunii łatwo porozumiesz się po angielsku.

Istnieje również wiele przestrzeni coworkingowych dostępnych w Bukareszcie i innych głównych miastach.

6. Mostar, Bośnia

Mostar w Bośni i Hercegowinie jest położony w sercu Bałkanów. To malownicze miasto o bogatej historii i kulturze. Jest również bardzo przystępne cenowo i znajdziesz tu wiele przestrzeni coworkingowych i kawiarni, w których możesz ustawić laptopa i zacząć pracę. 

Mostar znajduje się również w zasięgu kilku innych stolic w Europie Południowo-Wschodniej, co czyni go świetną bazą wypadową do zwiedzania regionu. 

Jeśli więc szukasz miejsca do pracy zdalnej, które jest zarówno piękne, jak i historyczne i bardzo przystępne cenowo, to Mostar jest zdecydowanie wart rozważenia.

Popatrzcie, jaki dobry standard w jednym z coworków:

Nowoczesne mieszkanie za miesiąc dla dwóch osób to koszt od 2500 zł na Airbnb.

7. Izmir, Turcja

Izmir ma relaksującą śródziemnomorską atmosferę i jest prawdopodobnie najbardziej turystycznym, ze wszystkich podanych miejsc. Zerknij, jak to mniej więcej wygląda:

Średnia prędkość Internetu, według Nomad List, to 8 Mb/s (ciekawe jak mierzyli tę średnią).

W Izmirze za miejsce dla dwóch osób na miesiąc na Airbnb bez negocjacji zapłacisz od 2000 zł w górę.

8. Novi Sad, Serbia

Novi Sad to serbskie miasto położone w południowej części kraju. Znane jest z żywego życia nocnego. Jest również siedzibą wielu uniwersytetów i ośrodkiem życia kulturalnego.

W ostatnich latach Novi Sad staje się coraz bardziej popularny jako miejsce docelowe dla pracowników zdalnych.

Miasto ma dobrą infrastrukturę internetową. Dodatkowo koszty życia są stosunkowo niskie w porównaniu z innymi miastami europejskimi. 

9. Bar, Czarnogóra

Bar w Czarnogórze jest dobrze zapowiadającym się miejscem dla cyfrowych nomadów.

Położony na wybrzeżu Morza Adriatyckiego, oferuje słoneczny klimat, wspaniałe krajobrazy i luźny, śródziemnomorski styl życia. Widoki są piękne, ceny przystępne, choć plaża jest kamienista.

W ostatnich latach miasto odnotowało wzrost liczby przestrzeni coworkingowych, kawiarni i barów.

Za piękny apartament dla dwóch gości na miesiąc zapłacimy około 3128 zł, ale  znalazłam też cały dom za 2233 zł, który pomieści sześć osób.

10. Miejsce na Twoją propozycję

Jak myślisz, co jeszcze warto dodać do tej listy?

Podsumowując

Ile kosztuje wynajem ładnego miejsca w tych lokalizacjach? Po przejrzeniu cen we wszystkich tych miejscach, średnia, jaką musimy posiadać, by wynająć piękne miejsce w dobrej lokalizacji dla dwóch osób na miesiąc to 3 500 zł ze wszystkimi kosztami.

Mamy jeszcze możliwości obniżenia tej ceny, które opisałam w jednym z poprzednich wpisów o tym, jak wynajmować taniej na Airbnb.

Jeśli bardzo zależy nam na cenie, to powinniśmy w tych wszystkich miejscach znaleźć osobne miejsce w cenie nawet poniżej 2 000 zł za dwie osoby.

Które z tych miejsc znasz i polecasz lub nie polecasz?  Podziel się swoimi doświadczeniami w komentarzach!

Artykuł Najlepsze tanie miejsca do pracy zdalnej w Europie pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Barcelona to miasto, w którym żyje się powoli, bo spieszyć się tu po prostu nie wypada. To miasto uśmiechów, bo obcy ludzie chętnie uśmiechają się tu do siebie i rozmawiają. Miasto wspaniałej pogody, pięknych plaż, bogatej kultury i tysiąca możliwości spędzania wolnego czasu. To miasto, którego na swojej nomadycznej drodze, nie możesz ominąć.

Genialne położenie pomiędzy górami (100 kilometrów do grzebietu Pirenejów) a Morzem Śródziemnym, najlepsze plaże miejskie na świecie, wspaniała i orzeźwiająca cava (kataloński trunek przypominający szampana), którą Katalończycy piją już do śniadania i która każdego wprawi doby humor, oraz ten niezwykły odcień błękitu nieba nad Barceloną – to wszystko sprawia, że życie w Barcelonie, to la vida bonita.

Barcelona ma nie tylko świetny klimat pogodowy, ale również biznesowy i powoli staje się technologicznym hubem Europy. Kilka dni temu wiceprezes Microsoftu w Stanach Zjednoczonych, Jordi Ribas w rozmowie z RAC1 powiedział, że „Barcelona jest uważana za jedno z najbardziej wiodących miast pod względem talentów i specjalistów technologicznych. Ma wszystkie składniki, by stać się Doliną Krzemową Europy” i potwierdził zobowiązanie firmy do poszerzania swojej obecności w Katalonii. 

Miasto robi wiele, by przyciągnąć tutaj talenty. To stwarza sprzyjający klimat dla nowych idei, start-upów i rozwoju. Barcelona inspiruje, dyskutuje i chętnie dzieli się pomysłami, co widać po niezliczonej ilości eventów biznesowych. Barcelona to miasto inspiracji. 

Kiedy odwiedzić Barcelonę?

W zasadzie wszystkie miesiące roku oprócz sierpnia, gdzie wiele miejsc jest zamkniętych, są dobre do odwiedzenia Barcelony. Sezon turystyczny jest tu na okrągło z największą falą turystów w miesiącach letnich. 

Świetnym miesiącem dla plażowiczów i amatorów sportów wodnych jest wrzesień, a nawet październik, kiedy Morze Śródziemne jest jeszcze ciepłe, a turystów jest już nieco mniej. Listopad to miesiąc, w którym czuć pierwsze chłody a wiejący wtedy z północny wiatr, potrafi być bardzo przenikliwy, więc nie można zapominać o ciepłej kurtce i butach.

Dojazd z lotniska do centrum Barcelony

Dojazd z lotniska El Prat do centrum Barcelony zajmuje około 25 minut. Mamy tutaj wiele opcji do wyboru: 

• autobus liniowy Aerobus (bilet w jedną stronę 5,90 euro w dwie strony 10,30 euro, kupimy na przystanku),
• autobus miejski linii 46, który zabierze nas do Plaza Espanya (2,20 euro, bilet można kupić przez aplikację TMB),
• metro (z przesiadką),
• i oczywiście taksówki.

Najwygodniejsza opcja to Aerobus, jeśli jedziesz do Plaza Catalunya lub autobus 46, jeśli wystarczy cii dojazd do Plaza Espanya (stamtąd możesz kontynuować podróż na tym samym bilecie, możesz przesiąść się w inny autobus miejski lub metro).

Gdzie zatrzymać się w Barcelonie?

Ciekawą dzielnicą, w której warto się zatrzymać, jest nie tylko Barrio Gotico czy okolice Las Ramblas. Warto wybrać się poza ścisłe centrum i zatrzymać się w miejscach mniej turystycznych, aby poczuć prawdziwe życie w tym mieście. 

Dzielnice, które warto wypróbować:

• La Ribera (El Born) – dawna nadmorska część Barcelony, w której dziś panuje wyjątkowy klimat. W przeszłości była ważną dzielnicą handlową, a dziś jest jedną z najmodniejszych dzielnic w Barcelonie.
• Eixample – centralna dzielnica, z piękną architekturą XIX i XX wieku.
• Gracia – położona na linii metra L3 (zielonej), ma klimat uroczego miasteczka. 
• Sant Antoni – urokliwa i przytulna dzielnica z wieloma spokojnymi uliczkami, kawiarniami, coworkingami.
• Sants – dynamiczna, usytuowana wokół głównej ulicy Carrer De Sants, w której czuć ducha proekologicznych trendów.
• Poble Nou – industrialna dzielnica, w której obecnie znajduje się wiele przestrzeni coworkingowych.
• Okolice Plaza Espanya – świetnie skomunikowane z centrum i plażami poza Barceloną oraz Montjuic. 
• Poble Sec i Montjuic dla szukających wspaniałej scenerii do biegania i odpoczynku w najpiękniejszych parkach Barcelony.

Najtańsze noclegi w Barcelonie znajdziemy na Booking.com. Następnie mamy Airbnb. Dobrą opcją jest portal Badi, jeśli szukasz czegoś na dłuższy pobyt – od jednego miesiąca wzwyż. Ciekawe oferty można znaleźć na stronach Barcelona alquiler… Zakwaterowanie bezpłatne w zamian za pracę w wymiarze 5 godz. dziennie, np. jako niania, czy pracę w hostelu, możliwe jest poprzez stronę Workaway.info.

Ciekawostką jest to, że mieszkania na ogół są w niskim standardzie, często nieremontowane przez lata i to, że w Barcelonie okna w sypialniach nie są wcale czymś oczywistym. Jest wiele pokoi, które są oznaczane jako interior, tzn. okno wychodzi na wewnętrzne patio de luz (studnia) lub nie mają okna albo wychodzą na studnię, w której jest winda… W standardzie nie ma również ogrzewania, więc jeśli przyjeżdżasz zimą, pytaj, jakiego rodzaju ogrzewanie jest dostępne.

Jak znaleźć mieszkanie na dłuższy pobyt w Barcelonie? W takim celu warto skorzystać z aplikacji idealista.com. Przeprowadzka do Barcelony i szukanie mieszkania w Barcelonie na wynajem długoterminowy lub zakup mieszkania tutaj, to temat na osobną publikację (lub konsultację).

Czy coliving to dobry pomysł?

W Barcelonie działa wiele colivingów. Jednak gdybym miała wybierać coś dla siebie, zdecydowanie postawiałbym na mieszkanie, z małą liczbą lokatorów, użytkowników kuchni i większą prywatnością. Moje doświadczenia w mieszkaniu w colivingu w Barcelonie z 2016 r. sprawiają, że odradzam opcję colivingową.

Skąd pracować w Barcelonie?

Coworking to miejsca, w których można pracować wśród ludzi. Ja lubię takie, które mają kuchnię, dostępną dla wszystkich, z miejscem, gdzie można sobie pogadać, napić się kawy. Polecam korzystanie z coworkingów, zwłaszcza takich, które organizują aktywności dla rezydentów, takie jak śniadania, lunche, gry, hackathony, wspólne wyjścia, wycieczki, etc. 

Coworkingi do pracy w Barcelonie:

• La Vaca na Poble Sec, 
• Factory 103
• CREC
• Coco Office na Sant Antoni, 
• Espai Born,
• BCNewt
• MOB Bailen,
• Jungle,
• Monday Barceloneta,
• Imagine Cafe w centrum (bezpłatna przestrzeń),
• Icon BCN (nie typowy coworking, ale przestrzeń w hotelu i na tarasie).

Dostęp do wielu coworkingów w ramach jednego abonamentu?

Ostatnio szukałam czegoś, co da mi wejściówkę do wielu coworkingów w mieście. Nie chcę na razie wykupywać abonamentu w jednym miejscu, dopóki się nie przekonam, w którym miejscu jest mi najfajniej. W ten sposób natknęłam się na aplikację Croissant, która daje właśnie taką możliwość „zwiedzania” różnych coworkingów w ramach jednego abonamentu. Działa również w wielu innych miejscach na świecie.

Kawiarnie do pracy zdalnej w Barcelonie

Barcelona jest również pełna kawiarni, w których z powodzeniem można pracować zdalnie. 

• Sieć 365 – opcja wszechobecna i najbardziej ekonomiczna (cafe con leche i croissant z oferty to 1,80 euro)
• Sieć Vivari, których również jest wiele.
• Sieć Sandwiches, w których pracuje wiele osób w Barcelonie (np. ta w Poble Nou czy Sant Antoni). Liczba dostępnych miejsc zwykle zależy od lokalu.
• Cafe Cosmo (Plaza Universitat).
• Cafe Cometa (Sant Antoni).
• Laie Libreria Cafe (księgarnia i kawiatnia rzut beretem z od Plaza Catalunya).
• All Day Cafe ( L’Eixample).

Inne miejsca do pracy

Barcelona ma fantastyczną sieć bibiotek i w każdej jest miejsce, w którym można usiąść z komputerem. Wystarczy znaleźć najbliższą bibiotekę i dowiedzieć się, jakie jest hasło do internetu. 

Biblioteki, które warto odwiedzić:

• Biblioteka w Museu Nacional d’Art de Catalunya
• Biblioteka Sant Pau
• Biblioteka Joan Miro
• Biblioteca Esquerra de l’Eixample – Agustí Centelles.

Transport w Barcelonie. Jak się poruszać?

Na każdej stacji metra można kupić kartę na 10 przejazdów, która kosztuje 11,35 euro. Karta miesięczna kosztuje 38 euro. Strefa A jest ogromna i obejmuje między innymi lotnisko, Tibidabo, Castelldefels i Gava (piękne plaże, które szczerze polecam). Uprawnia do podróży autobusami, metrem, tramwajami, kolejką ferrocarril w strefie A. Poza tym mamy rowery (aplikacja Bici). Wiele miejsc oferuje skutery, hulajnogi i rowery do wypożyczenia i to jest bardzo fajne rozwiązanie w Barcelonie. 

Pomysły na ciekawe spędzenie czasu w Barcelonie

Największa trauma związana z Barceloną to strach o to, że ominie Cię coś ważnego (FOMO). Wybór jest nieskończony.

Kilka pomysłów:

• Ruta de Tapas w pięciogwiazdkowych hotelach na Passage de Gracia (kilka pomysłów na moim Instagramie),
• Ruta de Cava w zachwycających skybarach Barcelony (j.w),
• pełna życia plaża w Barcelonie, 
• spokojne plażowanie (lub surfing) w Castelldefels lub Gava pod Barceloną,
• piknik w parku Moses de Verdaguer,
• hiking w parku Collserola, 
• zapisanie się na ciekawy meetup, np. wymiana językowa, zajęcia sportowe na świeżym powietrzu,
• skorzystanie z setek ciekawych wydarzeń w coworkingach,
• skorzystanie z wydarzeń airbnb, 
• zachód słońca na jachcie lub katamaranie,
• uczestniczenie w festiwalach dzielnic, które trwają tu przez całe lato. 
• odwiedzenie niezliczonej liczby muzeów (wstęp wolny w niedzielę po 15:00, w niektórych – w sobotę po 15:00) i w każdą pierwszą niedzielę miesiąca).

Barcelona aktywnie (sport)

• Moją ulubioną siłownią jest Metropolitan. Karnet miesięczny kosztuje około 90 euro. Ceny w innych siłowniach zaczynają się od około 30 euro za miesiąc.
• Surfing i kitesurfing jest możliwy zarówno w Barcelonie, jak i na plażach pod Barceloną. 2-godzinna lekcja surfingu wraz z deską i wetsuitem kosztuje 49 euro w Barcelonie, 1-godzinna w Castelldefels 39 euro. 
• Deski SUP można wypożyczyć na plaży Barceloneta.
• Siatkówka plażowa to jeden z najpopularniejszych sportów. Wiele ludzi umawia się przez MeetUp i grupy na Facebooku. 
• Na MeetUp znajdziemy również wiele wycieczek hikingowych w Pireneje.

Edukacja językowa

Barcelona umożliwia bezpłatne kursy języka katalońskiego. W niektórych miejscach w mieście są też możliwe bezpłatne kursu języka hiszpańskiego dla zameldowanych w Barcelonie. W aplikaci MeetUp znajdziemy zaproszenia na eventy typu  language exchange, spotkania co tydzień odbywają się w barach i uczestnicy w nich kilkadziesiat osób.

Jakie są koszty życia w Barcelonie?

Minimum potrzebne w Barcelonie to moim zdaniem około 1200 euro miesięcznie. Podstawowe wydatki kształtują się następująco:

• Pokój w mieszkaniu w dobrej lokalizacji i z dobrym standardem na jeden miesiąc przez aplikację Badi razem z koszami – 500-700 euro. Pokój z niskim standardem – 300 euro. 
• Karta miejska – 38 euro. 
• Śniadanie typu kawa i croissant w kawiarni sieciowej z miejscem do pracy – 1,80; kawa (cortado) – od 1,40.
• Ubezpieczenie zdrowotne – działa EKUZ. Bezpłatne dla mieszkańców Barcelony.
• Lunch w Flax & Kale – 10 euro. Falafel – 5 euro. Kanapka – 4-5 euro.
• Lampka wina – 4-6 euro.

Aplikacje, które musisz znać:

• The Fork – zarezerwuj stolik w restauracji i otrzymaj zniżkę.
• TMB – aplikacja sieci komunikacji miejskiej pokazująca również trasy oraz informacje o czasie odjazdów z poszczególnych przystanków.
• Bicing – aplikacja do korzystania z miejskiej sieci rowerów zwykłych i elektrycznych.

Strony internetowe, które musisz znać:

• TimeOut.com/Barcelona – tutaj znajdziesz pomysły na to, co robić w Barcelonie (również w j. angielskim).
• Barcelona.cat – oficjalna strona miasta, na której znajdziesz informacje o wydarzeniach.
• MeetUp – strona społecznościowa do organizowania i publikowania wydarzeń, spotkań, wycieczek, aktywności sportowych.

I oczywiśce nasza polska nomadyczna społeczność na Facebooku, do której muisz dołączyć, jeśli szukasz pomysłów i towarzystwa do nomadowania.

Jest coś jeszcze, czego chcesz dowiedzieć się o Barcelonie?

Daj mi znać w komentarzach

Artykuł Pierwsze workation w Barcelonie pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

To jest historia o życiu jak z bajki, czyli o tym, jak rzucić wszystko i przeprowadzić się do Meksyku. Tak właśnie zrobiła Margit Kiss.

Margit! Rozmawiamy ze sobą już od jakiegoś czasu, ale nie miałam okazji zapytać Cię o Twój pseudonim. Margit to hiszpańska wersja Małgorzaty? A Twoje nazwisko – Kiss, chyba też nie jest prawdziwe?

Niektórzy myślą, że to pseudonim, ale to moje prawdziwe dane! Jestem z mieszanego małżeństwa, mój ojciec jest Węgrem, a matka Polką. Kiss to węgierskie nazwisko i spodobało mi się tak bardzo, że zostawiłam je sobie i nie zmieniłam nawet po ślubie. 

Moje imiona to Margit Katarzyna i odkąd mieszkam poza Polską, to właśnie moje drugie imię przysparza mi najwięcej problemów. Byłam już Kataryną, Katarziną, a ostatnio nawet wpisali mnie gdzieś jako Kastarzynę! Z chęcią pozbyłabym się tego drugiego imienia. Polski jest moim pierwszym językiem, gdyż wychowałam się w Polsce.

Jesteś w Playa del Carmen, na Jukatanie. Powiedz, jaka jest tam teraz pogoda? Bo u nas niby jest wiosna, ale z córką chodzimy na spacery w odzieży termicznej… a jest już koniec maja!

W Playa del Carmen jest praktycznie niezmiennie ponad 30 stopni w godzinach południowych przez cały rok. W miesiącach zimowych w nocy czy rano jest  „zimno”, czyli 21-22 stopnie. Przez kilka dni było nawet 17 w nocy, ale w południe i tak temperatura skakała do ponad 30. 

Kiedy i na ile warto przyjechać na Jukatan? Kiedy w ciągu roku pogoda jest tu najlepsza?

Według mnie najlepszym momentem na Jukatan są miesiące od listopada do końca kwietnia. Jest to pora sucha, nie ma burz, nie ma ryzyka huraganów. Jest gwarantowana, słoneczna pogoda. 

Z początkiem maja zaczęła się wytęskniona przez nas pora deszczowa. Deszcz był bardzo potrzebny w tym roku, bo susza dała się we znaki. Pod koniec kwietnia dżungla była tak wysuszona, że rozpoczęły się pożary i to w kilkudziesięciu miejscach naraz. 

Playa del Carmen kojarzy mi się z jednym z bardziej turystycznych miejsc w Meksyku. Dlaczego zdecydowałaś się tam zatrzymać?

Szukaliśmy miejsca upalnego, ponieważ mnie jest zawsze zimno. Przez 18 lat mieszkania w Hiszpanii marzyło mi się miejsce bez zimy, bez kurtek, gdzie przez cały rok można nosić szorty i klapki. 

Poza tym, wybierając miejsce na powtórną, jak dla mnie, emigrację, a pierwszą dla mojego męża Hiszpana, chcieliśmy pojechać do miejsca z urzędowym hiszpańskim, z klimatem tropikalnym, z dużą ilością naturalnej roślinności, bez wulkanów w okolicy, niepodatnym na trzęsienia ziemi i nie miała to być wyspa. Co tu dużo mówić, jak się zastosuje te kryteria, wyskakuje Jukatan jako praktycznie jedyna opcja! Nawet huragany szczęśliwie omijają Jukatan od wielu lat, kierując się raczej ku Bahamom i Florydzie. Ostatni duży kataklizm był tu w 2005 roku. Ryzyko istnieje zawsze, staramy się być na to przygotowani. 

A jak przeprowadziłaś się do Meksyku? Ile czasu już tam jesteś?

Odkąd przyjechałam do zachodniej Hiszpanii, chciałam zmienić region na cieplejszy. Ciągle gdzieś miałam w głowie, że chcę stamtąd wyjechać. W końcu zdecydowaliśmy, że albo teraz, albo nigdy. Nasza decyzja o przeprowadzce została podjęta w listopadzie 2018 roku. Przez 10 miesięcy przygotowywaliśmy grunt pod przeprowadzkę, szykując mieszkanie, w którym mieszkaliśmy w Hiszpanii, pod wynajem. We wrześniu 2019 przeprowadziliśmy się, zabierając ze sobą 4 duże walizki, 3 podręczne i klatkę z kotem. 

Zmiana Hiszpanii na Meksyk była dla mnie o wiele mniejszym szokiem kulturowym niż zmiana Polski na Hiszpanię lata temu. My się tu czujemy jak w jakiejś egzotycznej prowincji hiszpańskiej, gdzieś poniżej Kanarów. Pomimo że jesteśmy tu zaledwie od 8 miesięcy, czujemy się jak u siebie w domu. Nigdy wcześniej nie czułam się tak szczęśliwa jak tutaj, każdego ranka budzę się, patrzę na otoczenie, słucham śpiewu ptaków na drzewach i zachwyca mnie absolutnie wszystko. Jak na razie jest to wg nas bardzo dobra decyzja, miejmy nadzieję, że za parę miesięcy czy lat będę takiego samego zdania. 

Jakie są plaże w Playa del Carmen? Czy są naprawdę takie piękne, jak często widzi się na zdjęciach?

Po pierwsze warto wiedzieć, że w  Meksyku wszystkie plaże są publiczne, ale nie wszystkie dostępy do plaż są publiczne. Czyli w praktyce jest wiele miejsc, gdzie, żeby dostać się na plażę, trzeba przejść przez prywatny klub lub restaurację i coś kupić lub właściciel terenu, przez który należy przejść, pobiera opłatę za osobę. Akurat plaża, na którą rodzinnie chodzimy niemal codziennie, plaża Xcalacoco, jest plażą z publicznym dostępem.

Plaże w regionie Riviera Maya mają bardzo jasny, kremowy kolor. Piasek jest tak drobny, że w niektórych miejscach, zanurzając stopy tam, gdzie łączy się on z wodą, mam wrażenie, że mieszanka wody i piasku tworzy kremowy balsam.  

Większość plaż porasta bujna tropikalna roślinność, co dodaje uroku otoczeniu. Woda ma cudowny, momentami nierealny wręcz kolor turkusowy. Jest cieplutka przez cały rok. 

Kąpiąc się w niektórych miejscach, możemy być zaskoczeni uczuciem, że coś pod wodą nas dotyka. I nie jest to złudzenie: na  „naszej” plaży są miejsca wielkich skupisk egzotycznych rybek, takich typowych jak z filmu „Nemo”, które nie boją się kąpiących i dotykają ich delikatnie pyszczkami. Wystarczy założyć gogle i nurkować, żeby otworzył się naszym oczom świat niesamowitych kolorów i kształtów. 

Brzmi wspaniale. A powiedz, jak kupiliście dom w Playa del Carmen? Przez chwilę też wynajmowałaś. 

W marcu 2019 kupiłam tu dom do remontu. Od razu poznałam kilku sąsiadów, którzy zaproponowali mi wynajem na czas remontu. Skorzystałam z jednej z takich okazji. Mieszkaliśmy tam od naszego przyjazdu we wrześniu do Bożego Narodzenia, czyli tyle, ile trwało przygotowanie naszego gniazdka. 

Jakie są ceny wynajmu mieszkań w Playa del Carmen? Jak szukać dobrego mieszkania?

Ceny są bardzo zróżnicowane i zależą od czasu wynajmu, od dzielnicy, od tego, czy mówisz po hiszpańsku itp. Na Airbnb ceny na moim osiedlu za dzień wynoszą ok. 50 euro.  Wynajem długoterminowy zaczyna się od 600 euro za miesiąc w górę. Zależy od standardu domu, czy jest to niezależny dom w całości, czy tylko jego wydzielona część dzielona z właścicielami itp. 

To już wiemy co nieco o mieszkaniu. A co warto zobaczyć w okolicach Playa del Carmen? Jakie wycieczki polecasz?

Playa del Carmen to dobra baza wypadowa, z której zobaczyć można perełki Jukatanu. Polecam na  pewno Chichen Itza (obecnie jeden z siedmiu nowych cudów świata), Tulum ze względu na karaibski charakter.

Warto się wybrać do cenotów, ja lubię te w Xcajun, trochę poza trasami turystycznymi, ale jeśli ktoś ma zamiar wynająć samochód, warto go odwiedzić. Jest według mnie piękniejszy, czystszy i nie tak uczęszczany jak mityczny Ik-kil leżący o krok od Chichen Itza. 

Zachwyciła mnie też piramida w Coba. Można na nią wejść. Ze szczytu roztacza się niesamowity widok na dżunglę. Bardzo blisko Coby jest wiele rzadziej uczęszczanych cenotów, które również warto odwiedzić. 

Dla tych, którzy szukają wyjątkowych miejsc poza utartym szlakiem, polecam wyspę Holbox, która ucieleśnia marzenia o raju. Cudna jest również wyspa Isla Mujeres, bardzo blisko Cancun, którą, w przeciwieństwie do Cozumelu, można przejść na piechotę. Ma mnóstwo fotogenicznych zakątków i karaibską atmosferę radości. Relaks wisi tam w powietrzu. 

Sama Playa i okolice jest dosyć komercyjna, ale wspomniana przeze mnie plaża Xcalacoco nie ustępuje wiele tym słynnym plażom w Tulum. 

Dla osób lubiących parki rozrywki i parki tematyczne jest ogromna ilość atrakcji. Playa i okolice jest siedzibą firmy, która specjalizuje się w tego typu atrakcjach. My akurat chodzimy do parku Xcaret, który nas zachwyca za każdym razem. Mamy roczny bilet dla rezydentów, który kosztuje tyle samo co jednorazowy wstęp dla turystów. Korzystamy z niego, kiedy tylko możemy. 

To wszystko brzmi świetnie. Ja sama kocham Meksyk i chętnie bym tam zamieszkała, ale ktoś, kto nigdy tam nie był, może zastanawiać się, czy w Playa del Carmen jest bezpiecznie…

Tak jak w każdym turystycznym mieście w Meksyku, istnieje tu problem dystrybucji narkotyków. Jest na to popyt, to jest i podaż. Kartele walczą ze sobą, ich członkowie atakują się wzajemnie. Nie spotykam się tu za to wcale z taką podwórkową agresją, jaką często można zaobserwować w Polsce na dworcach, w komunikacji publicznej. Nie ma czegoś takiego, że komuś się nie podoba twój akcent czy przeszkadza mu, jak spojrzałaś. To zjawisko nie istnieje. Ludzie są bardzo mili, nie szukają zaczepki, nie prowokują obcych. Kieszonkowcy polujący na turystów są jak wszędzie na świecie, czy to w Rzymie, czy w Barcelonie. Trzeba na to uważać. Ja czuję się tu o wiele bezpieczniej, niż gdy mieszkałam w czasie studiów w Nowej Hucie.

Tak, to jest kwestia doświadczenia, intuicji i słuchania tego, co mówią lokalni. Mnie Meksykanie zawsze mówili, od których miejsc trzymać się z daleka. I to się sprawdzało. A powiedz, jak jest z internetem w Playa del Carmen? Czy można na nim polegać?

Mam zakontraktowany podstawowy pakiet i moje odczyty, w momencie gdy to piszę, to ping wynosi 4,5 Mbps oraz szybkość 21 Mbps. Zawsze można poprosić właściciela mieszkania o podwyższenie standardu i dopłacić do podstawowego pakietu. Podejrzewam, że koszt tego nie będzie wyższy niż 50 zł miesięcznie. 

W moim domu połączenie jest wiarygodne, nie mieliśmy jeszcze nigdy awarii. Problem z połączeniem może być w miejscach oddalonych od cywilizacji. W miastach tego problemu nie ma. 

A jakie są ceny w Playa del Carmen? 

Wszystko zależy od dzielnicy. Jeśli wybierasz się na obiad do turystycznej 5 Avenidy, zapłacisz 3 razy więcej niż na Avenidzie 30, która też ma fajne bary, knajpki czy restauracje. Jeśli spacerując po plaży, zamarzysz, żeby wpaść na lunch do jednego z hoteli, cena będzie jeszcze wyższa niż na 5 Avenidzie. Ale tak ogólnie Meksyk jest niedrogi. 

Czy w Playa del Carmen spotkałaś jakichś cyfrowych nomadów? Osoby pracujące zdalnie? Czy są tam jakieś coworkingi lub inna infrastruktura dla nomadów?

Tutaj ogólnie jest dużo Kanadyjczyków i Amerykanów, którzy na czas zimy w swoich krajach przyjeżdżają i pracują zdalnie. W centrum jest sporo coworkingów. Obok mojego osiedla otwierane jest obecnie nowe centrum handlowe i pierwszym z lokali, jakie zostały otwarte, była przytulna kafejka przystosowana pod nomadów. Znany bloger promujący nomadyczny styl życia, Chris the Freelancer, ma całą serię filmików o zdalnej pracy z Playa del Carmen. Polecam jego filmy na YouTube. Opisuje własne doświadczenia i pokazuje miejsca, z których pracował, będąc tutaj. 

Rozmawiałyśmy o tym, że mogłoby to być dobre miejsce, by zorganizować tam zimowe workation dla polskich cyfrowych nomadów.  Łatwo jest wynająć dom? Na co możemy liczyć?

Wybór ofert jest bardzo duży, a ceny obecnie są zachęcające. Mam kilka zaufanych nieruchomości od znajomych i mogę je z czystym sumieniem rekomendować. Obecnie najlepsza opcja, którą mogę polecić, to 3 sypialnie plus salon z rozkładaną kanapą w apartamencie 77 m2, na zamkniętym osiedlu Real Bilbao w Playa. Klimatyzacja w każdej sypialni. 30 metrów od mieszkania jest basen, są boiska do gry w koszykówkę, ścieżka rowerowa, place zabaw dla dzieci, tzw. palapas, czyli tropikalne altany, w których można robić grilla. Cena za miesiąc to 10.000 peso, czyli około 1835 złotych. Cena według mnie bardzo dobra. 

Pracujesz zdalnie – co dokładnie robisz?

Żyjemy z pasywnego dochodu, który mamy w Hiszpanii (nieruchomości pod wynajem). Ja oprócz tego współpracuję z kilkoma firmami z Polski jako tłumacz hiszpańskiego. 

Rozpoczęłam również działalność jako „trener” hiszpańskiego – udzielam lekcji z tego języka on-line. Mam uczniów na różnych poziomach: od zerowego do przygotowania do DELE na poziomie zaawansowanym. Mój mąż, rodowity Hiszpan, współpracuje ze mną w miarę możliwości i prowadzi konwersacje z uczniami na zaawansowanym poziomie. 

Gdzie można Cię znaleźć w internecie?

Najlepiej kontaktować się ze mną na moim fanpage’u na Facebooku – „Domek w tropikach”, do którego polubienia zapraszam wszystkich. 

Sporo osób zgłasza się do mnie w sprawie pracy. Niestety, nie będę w stanie pomóc w tym temacie, ponieważ moja działalność zarówno w Meksyku, jak i w Hiszpanii nie wymaga nikogo z zewnątrz do pomocy. 

Mówiłaś, że ostatnio wiele osób pisze do Ciebie i pyta o możliwości przeprowadzki do Meksyku. Jak oceniasz takie szanse?

Ostatnio, w związku ze zmianami w Europie związanymi z kryzysem Covid-19, sporo ludzi do mnie pisze i pyta, jak wyemigrować do Meksyku. Z miłą chęcią doradzę każdemu, my tu będziemy przeszczęśliwi, jeśli przyjedzie więcej Polaków, bo mam same dobre doświadczenia z rodakami.

Chciałam jedynie dodać kilka uwag od siebie wynikających z własnego doświadczenia: emigracja ma sens, jeśli masz dochód pasywny w Europie, udziały w rodzinnej firmie czy dochodową działalność online. 

Jeśli tego nie masz, nie ma raczej sensu myśleć o pracy w Meksyku: płace są bardzo niskie, obostrzenia ze strony rządu dla firm chcących zatrudnić obcokrajowców działają zniechęcająco, bo Meksyk chroni miejsca pracy dla swoich obywateli, to nie jest wolny rynek pracy jak w Polsce. Oczywiście, pozostaje jeszcze możliwość pracy na czarno, ale do tego nie będę nikogo zachęcać, więc ten temat pomijam. Dlatego tutaj można przyjechać, mając pracę zdalną. 

PS. Myślisz o wyjeździe? Szukasz towarzyszy lub możliwości wspólnego wyjazdu – pod tym postem na Facebooku możesz przegadać to z innymi. Post jest na grupie Cyfrowi Nomadzi, wcześniej musisz do niej dołączyć, by móc brać udział w dyskusjach.

Czytaj więcej:

• Najlepsze miejsca do pracy zdalnej z Meksyku
• Todos Santos, Meksyk. Tam jest pięknie!

Artykuł Playa del Carmen z Margit Kiss, czyli jak spędzić zimę (lub całe życie) pod palmami pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Jeśli marzą Ci się egzotyczne Karaiby, ale masz ochotę pozostać w europejskiej strefie kulturowej, Francuskie Antyle to coś dla Ciebie. Masz tam szansę zasmakować wyspiarskiego życia w otoczeniu typowo europejskich zjawisk.

Karaiby były miejscem, w którym przeżyłam swoją pierwszą przygodę jako cyfrowy nomada. Postanowiłam spędzić tam dwa miesiące z kilku powodów: przede wszystkim dlatego, że wyjazd na Karaiby najzwyklej w świecie marzył mi się od dawna. Wybrałam na tę wyprawę Francuskie Antyle, ponieważ bardzo łatwo jest się na nie dostać, będąc europejczykiem. W dodatku kultura i tradycje w tych rejonach nie odbiegają zbyt mocno od tych europejskich. Jak dla mnie było to zatem idealne miejsce na spokojne rozpoczęcie życia cyfrowego nomady.

Francuskie Antyle – co warto o nich wiedzieć?

Francuskie Antyle składają się z kilku wysp znajdujących się w rejonie Małych Antyli, leżących między Morzem Karaibskim a Oceanem Atlantyckim. Dwie główne wyspy to Gwadelupa i Martynika, natomiast pozostałe to między innymi Saint-Barthélemy, część wyspy Saint-Martin, La Désirade czy Marie-Galante.

Przede wszystkim warto jednak pamiętać, że mimo iż Francuskie Antyle leżą na Karaibach, to należą one do Unii Europejskiej. Gwadelupa oraz Martynika stanowią zamorskie departamenty Francji. W związku z tym, aby dostać się na wyspy, wystarczy posiadanie dowodu osobistego lub paszportu. Nie potrzebne są żadne wizy, a długość pobytu nie jest w żaden sposób ograniczona. Sytuacja jest identyczna, jak gdybyśmy zwiedzali terytorium Francji kontynentalnej.

Oficjalnym językiem jest francuski, jednak większość lokalnych mieszkańców, zwanych Kreolami, posługuje się również językiem kreolskim. Podejście do języka angielskiego mają jednak identyczne jak we Francji, tzn. niezbyt chętnie się w nim komunikują.

Waluta obowiązująca na wyspach to euro. Większość sklepów przyjmuje płatności kartą powyżej pewnej kwoty (zazwyczaj 5€ lub 8€). W większych miejscowościach można znaleźć znane, francuskie banki oraz bankomaty.

Ludzie, kultura i karaibska kuchnia

Większość populacji Francuskich Antyli stanowią ciemnoskórzy potomkowie ludzi przybyłych na wyspy jako niewolnicy w czasach kolonialnych. Byli to głównie przybysze z Afryki czy Azji. Często można również spotkać rodowitych mieszkańców kontynentalnej Francji, którzy stwierdzili, że wolą „rzucić wszystko” i przeprowadzić się na Karaiby. Na wyspach również zdecydowana większość turystów to właśnie Francuzi. Czasami zdarzają się także Amerykanie oraz Niemcy.

Kultura na Francuskich Antylach jest prawdziwą mieszanką wielu wpływów. Mimo iż jest egzotyczna, Europejczycy będą w stanie się w niej odnaleźć. Zdecydowana większość mieszkańców wysp wyznaje chrześcijaństwo, więc większość wyspiarskich tradycji jest bardzo podobna do tych kontynentalnych. Najwyraźniejszym elementem codziennego życia na wyspach jest wzór tkanin stosowany przy każdej nadarzającej się okazji: kolorowa krata z przewagą odcieni pomarańczowych, czerwonych, żółtych i zielonych. Chętnie stosowana jest w tekstyliach domowych, lecz również noszona przez Kreolki na spódnicach, sukienkach, bluzkach czy turbanach.

Najbardziej popularnym daniem na wyspie, którego można skosztować w każdej restauracji, jest colombo – najczęściej kurczak lub kozina, podawane w lekko pikantnym sosie, z dodatkiem ryżu. Dużą popularnością cieszą się również langusty oraz ryby, np. dorady. Na wyspach produkowana jest również czekolada z dodatkiem trzciny cukrowej, przez co jej smak jest bardzo specyficzny. Miłośnicy egzotycznych trunków także będą zadowoleni, gdyż najpopularniejszym alkoholem na wyspach jest lokalny rum oraz wytwarzany na jego bazie Ti’punch, czyli koktajl z dodatkiem soku z limonki i owoców.

Czego trzeba spróbować na Karaibach?

Gwadelupa i Martynika, mimo iż nie należą do największych karaibskich wysp, to oferują mnóstwo atrakcji. Będąc na Karaibach, wcale nie trzeba jedynie wylegiwać się na plaży. Czas można również spędzić bardzo aktywnie.

Najpopularniejsze atrakcje na Gwadelupie:

• Wspinaczka na wulkan La Soufrière – najwyższy szczyt na Małych Antylach,
• Przepiękny Ogród Botaniczny w Deshaies,
• Trekking do Wodospadów Carbet,
• Kąpiel w górskich, naturalnych basenach, np. Bassin Paradise,
• Poszerzanie wiedzy w Mémorial ACTe – Centrum Pamięci i Historii Handlu Niewolnikami,
• Odkrywanie procesu wytwarzania kawy i kakao w Museé du Café i Maison du Cacao
• Spacer po klifach Pointe des Chateaux i Porte d’Enfer.

Najpopularniejsze atrakcje na Martynice:

• Zwiedzanie La Savane des Esclaves – skansenu ukazującego dawne życie mieszkańców wyspy,
• Włóczęga w półpustynnym krajobrazie po La Savane des Pétrifications,
• Degustacja w destylarni rumu, w Habitation Clément,
• Podziwianie samotnej skały Diamond Rock,
• Przedzieranie się przez dżunglę w poszukiwaniu Wodospadu Didier,
• Odwiedziny w Saint-Pierre, dawnej stolicy wyspy, zniszczonej przez wybuch wulkanu.

Ponadto, każda z wysp oferuje wiele innych ciekawych opcji: snorklowanie, kitesurfing, aqua aerobic na miejskiej plaży, wycieczki żeglarskie, udział w festiwalach oraz przede wszystkim zapierające dech w piersiach piaszczyste plaże.

Gdzie pracować i mieszkać na Gwadelupie i Martynice

Niestety na dwóch największych wyspach Francuskich Antyli nie ma zbyt wielu coworkingów. Na mapie znajdziemy ich tylko kilka i to zlokalizowanych w największych miastach: Pointe-à-Pitre i Baie-Mahault na Gwadelupie oraz Fort-de-France na Martynice. Miasta te jednak nie są specjalnie urokliwe, więc polecam raczej zatrzymywanie się w mniejszych miejscowościach.

Wybierając Karaiby, najlepszym rozwiązaniem wydaje się korzystanie z Airbnb i wyszukanie sobie mieszkania wyposażonego w WiFi. Niestety wyspy nie należą do najtańszych miejsc, a ceny są prawdziwie francuskie. Mieszkanie w podstawowym standardzie na Airbnb, przy co najmniej miesięcznej rezerwacji, można znaleźć za 600€ miesięcznie. Przy dłuższych pobytach, polecam skorzystanie z francuskiej strony z lokalnymi ogłoszeniami – leboncoin.fr.

Wyspiarska architektura niezupełnie zachwyca i za wspomnianą wyżej cenę nie należy oczekiwać luksusów. Najczęściej będzie to kawalerka lub mieszkanie z wydzieloną sypialnią, z kuchnią lub aneksem, miejscem do pracy, czasami również tarasem. Jednak główną zaletą wysp jest usytuowanie większości miejscowości blisko morza. Więc łatwo jest znaleźć mieszkanie, z którego codziennie będziemy mogli udawać się na rajską plażę.

W których miejscowościach zamieszkać?

Na Gwadelupie polecam miejscowości Sainte-Anne oraz Saint-François. Są to nieduże, turystyczne miasteczka, jednak wyposażone w podstawowe udogodnienia, jak restauracje, sklepy, apteki i piękne, miejskie plaże z mnóstwem atrakcji. Co więcej, leżą na trasie głównej linii autobusowej, co znacznie ułatwia podróżowanie do innych miast.

Na Martynice mogę polecić również Sainte-Anne oraz miejscowość Le Diamant. Tutaj Sainte-Anne bardzo podobne jest do tego na Gwadelupie, z cudowną plażą miejską i bezpośrednim autobusem na najpiękniejszą plażę na południu wyspy – Grande Anse des Salines. Z Le Diamant z kolei bardzo łatwo dostać się do licznych, urokliwych zatoczek, które są idealnym miejscem do snorklowania i obserwowania morskich żółwi.
Jak dolecieć na Francuskie Antyle?

Wbrew pozorom, dostać się na Karaiby jest bardzo łatwo i wcale nie tak drogo. Zarówno na Gwadelupę, jak i na Martynikę można polecieć bezpośrednio z Paryża. Linie obsługujące te trasy to między innymi Air France czy LEVEL. Bilet bardzo często można dostać w korzystnej cenie, w granicach 900 zł w obie strony, jeśli podróżuje się tylko z bagażem podręcznym. A prawdę mówiąc, więcej na Karaibach nie trzeba!
Kiedy wybrać się na Karaiby?

Temperatura na Francuskich Antylach wynosi średnio 26°C w ciągu roku i zdecydowanie nie spada poniżej 20°C. Warto wiedzieć, że na Gwadelupie i Martynice wyróżnia się dwie pory roku: suchą oraz deszczową.

Pora deszczowa trwa od lipca do grudnia i wyróżnia się gwałtownymi opadami deszczu. Jednak w praktyce wygląda to tak, że deszcz leje się z nieba przez godzinę lub dwie, po czym wychodzi słońce i znowu można korzystać z uroków Karaibów. Minusem może być jedynie fakt, że po takich opadach, szlaki wędrowne często pokryte są błotem, przez co cięższe do przejścia. Osobiście, spędziłam na Karaibach cały październik i listopad 2018 roku i uważam, że była to świetna pora. Poranny deszcz nieco chłodził powietrze i miło pracowało się na tarasie, obserwując krople zalewające egzotyczny krajobraz. Ponadto, nie był to jeszcze sezon specjalnie turystyczny. Plaże w niektórych miejscach świeciły zatem pustkami, a ceny wynajmu mieszkań nie były jeszcze zbyt wysokie.

W czasie pory deszczowej zdarzają się czasami huragany. Jednak ich siła w tym rejonie nie jest aż tak znaczna, jak w momencie, gdy docierają one już nad Florydę. Więc jeśli zdarzają się na Francuskich Antylach jakieś zniszczenia spowodowane przez huragan, to nie są one aż tak wielkie, jak w innych rejonach Karaibów.

Karaibski luz a praca zdalna

Życie na Karaibach płynie swoim własnym rytmem. Mimo tego, iż na Francuskich Antylach ludzie żyją zachodnim stylem życia, to wciąż mają w sobie dużo więcej luzu. Kierowca autobusu wcale się nie spieszy, kasjerka w sklepie podśpiewuje pakując zakupy, a ludzie na ogół bardziej przejmują się tym, żeby zdążyć na aqua aerobic w świetle zachodzącego słońca, niż do pracy.

Karaiby dla cyfrowych nomadów są również wyjątkowym miejscem. Codzienne życie zaczyna się wraz ze wschodem słońca, polega na pracy w cieniu tarasu i towarzystwie uroczych jaszczurek, a po południu na odpoczynku i totalnym rozluźnieniu na pobliskiej plaży. Polecam Karaiby każdemu, kto ma ochotę przez moment przestać się spieszyć i w pełni odetchnąć.

A Wy co myślicie o cyfrowym nomadowaniu na Karaibach?

Dominika Byś

O autorce: Dominika Byś jest blogerką, która zamierza żyć niezależnie od lokalizacji. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o Karaibach, zajrzyj na jej blog Sunday In Wonderland. Znajdziesz tam między innymi obszerny i szczegółowy przewodnik po Gwadelupie, zawierający wszystko, co musisz wiedzieć przed przyjazdem na Francuskie Antyle.

Jesteś z nami?  

1. Spotkajmy się w grupie Cyfrowi Nomadzi na Facebooku
2. Chcesz pracować zdalnie? Te szkolenia i e-booki Ci w tym pomogą.

Artykuł Rzucić wszystko i przeprowadzić się na Karaiby – Francuskie Antyle pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Ameryka Środkowa to nie jest region, który szybko przychodzi do głowy, gdy myśli się o podróżowaniu z laptopem. A jednak, w krajach takich jak Gwatemala, Honduras, Nikaragua, czy Panama, znaleźliśmy mnóstwo pięknych miejsc, z których można pracować zdalnie.

Przez Amerykę Środkową przejechałam na początku 2015 roku. Jechaliśmy wtedy z Bartkiem samochodem i w każdym kraju zatrzymywaliśmy się na mniej więcej cztery tygodnie.

Zamieszkaliśmy w uroczym kolonialnym miasteczku Antigua w Gwatemali, nurkowaliśmy na wyspie Utila w Hondurasie, uprawialiśmy wulkaniczny surfing na wulkanie Cerro Negro w Nikaragui. W tym kraju spędziliśmy również kilka tygodni w malowniczym San Juan del Sur, a potem przenieśliśmy się do Panama City.

Posiadanie własnej terenówki było ogromnym atutem podróży przez te kraje. Tutaj warto mieć takie, auto, zwłaszcza że, jego kupienie w USA jest proste i stosunkowo tanie. Ameryka Środkowa może stać się częścią świetnego planu na podróż na trasie od Los Angeles do Panama City.

Ameryka Środkowa to bujna tropikalna zieleń, ruiny starożytnych miast, buszujące w drzewach wyjce, wielkie mangowce, ciągnące się przez dziesiątki kilometrów plantacje bananów, majestatyczne wulkany, czerwone dachówki i kolorowe fasady budynków w kolonialnych miasteczkach, tradycyjne stroje mieszkańców, pyszna kawa, luksusowe eko-lodże ukryte w dżungli, złoty piasek karaibskich plaż. Jest tu naprawdę wiele do odkrycia.

Gwatemala

W Gwatemali zatrzymaliśmy się w miasteczku Xela (Quetzaltenango). Pracowaliśmy z sieciówki Cafe Barista, ale to nie jedyne miejsce, gdzie można znaleźć dobry internet i przepyszną kawę.

https://www.instagram.com/p/2tGa4qBqHp/?taken-by=cyfrowinomadzi

W Xeli byliśmy gośćmi. Do swojego domu z ogromnym ogrodem, zaprosił nas Amerykanin, Vince, fan terenówek, który zagadał do nas na jednej z grup facebookowych. Spędziliśmy razem kilka dni, pracując z jego domu i w wolnym czasie robiąc po okolicy przeprawy drogami terenowymi. Weszliśmy również razem na wulkan Tajumulco, najwyższy szczyt Ameryki Środkowej.

Z Xeli przenieśliśmy się na miesiąc do malowniczego miasteczka Antigua. Miasteczko nie z tej epoki – z klimatem starożytności, niebiańskie, niesamowicie urocze. Doskonałe do fotografowania.

Pracowaliśmy głównie z kawiarni Barista w rynku głównym, popijając pyszną kawę. Na naszych talerzach lądowały zarówno przypominające nam jeszcze Meksyk tamales, jak i dawno już przez nas zapomniane potrawy z mąki pszennej, naleśniki z serem, świeże pieczywo i ciastka.

W Gwatemali nadal zachował się zwyczaj noszenia tradycyjnych strojów, jaskrawe kolory ubrań kobiet pracujących w polu, kontrastują na tle bujnej zieleni. W oddali wysokie wulkany w aureoli nisko zawieszonych wokół nich chmur sprawiają, że wszystko wygląda fantastycznie.

Na weekend wybieraliśmy się czasem na plaże w okolice Monterrico, gdzie trochę surfowaliśmy i odpoczywaliśmy w hostelu, przy basenie. Innymi razy, razem z Vincem, a nawet całym klubem Gwatemala 4×4, jeździliśmy na wyprawy terenowe.

Kila nocy spędziliśmy w Antigua w samochodzie.

Potem pod Antiguą wynajęliśmy dom. Na miesiąc zamieszkaliśmy w willi z ogrodem, między trzema wysokimi wulkanami. Ja akurat pracowałam nad projektem dla IKEA, więc większość czasu spędziłam właśnie tam. Właśnie tutaj powstał też blog Cyfrowi Nomadzi, a wpis o Gwatemali, był jednym z pierwszych na blogu.

https://www.instagram.com/p/2yYdOFBqEh/?taken-by=cyfrowinomadzi

https://www.instagram.com/p/2yePK3hqB8/?taken-by=cyfrowinomadzi

Bartek wybrał się na trekking do dżungli, do El Mirador, z którego wrócił zadowolony.

Podobał mi się ten czas w Gwatemali. Spędziliśmy tam około sześciu tygodni, może trochę więcej i myślę, że to dobra ilość czasu na nie pokaźnej wielkości kraj. Podróżowanie w takim tempie jest bardzo przyjemne. 

Honduras

W kraju, który słynie z najwyższej przestępczości na świecie, poznaliśmy najprzyjaźniejszych i najbardziej gościnnych ludzi.

Pamiętam, że po wyjeździe z Gwatemali i przekroczeniu granicy Hondurasu spadła duża ulewa. Byliśmy W drodze do Copan, w którym znajdują się jedne z najlepiej zachowanych starożytnych miast Majów.

Z Copan praktycznie od razu ruszyliśmy na Karaibską stronę. Na kilka dni zaparkowaliśmy auto nad brzegiem Morza Karaibskiego. Potem ruszyliśmy promem na wyspę Utila.

Utila to jedno najlepszych i najtańszych miejsc na świecie do nauki nurkowania. Wybraliśmy Parrot Diving Center, a na wyspie spędziliśmy około dwóch tygodni. Internet na wyspie był bardzo słaby, dlatego zrobiliśmy sobie przymusowe wakacje, których jednak nie żałowaliśmy.

W Diving Center poznaliśmy Matana z Izraela i razem z nim ruszyliśmy do Nikaragui, kraju wulkanów i pięknych plaż.

Nikaragua

Nikaragua Nikaragua to kraj, który łączy różne żywioły – wody i ognia. Środek kraju zajmuje jedno z największych jezior na świecie Lago de Nicaragua, na którym rozsiane są liczne wysepki ze wznoszącymi się na nich wulkanami. Większość osób wybiera odwiedzenie największej wyspy, Isla Ometepe, na której znajdują się hostele.

Zamieszkaliśmy w hotelu w San Juan del Sur, kilkanaście kroków od plaży, gdzie wynajęliśmy studio. W weekendy odwiedzaliśmy okoliczne plaże i surf spot. Przepiękne, długie, czyste, z łagodnymi falami. A do tego jeszcze niedrogie.

Z dużych miast odwiedziliśmy chaotyczną stolicę, Managuę i urocze Leon. Z Leon pojechaliśmy na volcano boarding, zjechać na desce z wulkanu Cerro Negro.

https://www.instagram.com/p/4Z75EthqOg/?taken-by=cyfrowinomadzi

Wybraliśmy się też na Terlicę, w wersji zrób to sam i zajrzeliśmy do środka dymiącego krateru.

Jeśli wybierasz się w te strony, nie omijaj Nikaragui. To kraj, który naprawdę warto odwiedzić. Jest przyjazny i spokojniejszy niż Meksyk czy Gwatemala.

Panama

Z Nikaragui skierowaliśmy się prosto do Panama City. Początkowe setki kilometrów nie zrobiły na nas specjalnego wrażenia. W Panama City czekała nas organizacja przeprawy samochodu do Ameryki Południowej, długi, skomplikowany, drogi i czasochłonny proces.

Panama City to duże, nowoczesne miasto. Wysokie, szklane wieżowce o ciekawych bryłach strzelają prosto w niebo. Taki Nowy Jork Ameryki Środkowej, ale tylko pod kątem city line i płynących tu z całego świata dolarów. Cały kraj żyje z Kanału Panamskiego, jest on tutaj zdecydowanie w centrum uwagi.

W Panama City dla odmiany zatrzymaliśmy się w hostelu. Był to jeden z nielicznych, tanich hosteli, które umożliwiły nam pobyt z psem. Nie mieliśmy wyboru, spaliśmy przez dwa trzy tygodnie w hotelu robotniczym. Biuro? Biurko postawione na środku ciemnego holu. Wokół mnóstwo kręcących się ludzi, obok kanapa i telewizor, na którym ciągle ktoś oglądał mecz. Jedno z dziwniejszych doświadczeń pracy zdalnej w całej podróży przez Amerykę Łacińską.

Któregoś dnia w naszym hostelu szukano modela do reklamy i tak Bartek… prawie w niej wystąpił.

W tym miejscu dowiedzieliśmy się jednak całkiem sporo o życiu, jakiego na co dzień nie znaleźliśmy. Poznaliśmy historie imigrantów, którzy tutaj szukali szansy na lepsze życie. Poznałam kenijskich biegaczy, którzy przyjechali do Panamy zarabiać biegając w maratonach. Po powrocie chcieli się wzbogacić i zapewnić dobry byt rodzinie – kupić kilka krów, kawałek ziemi. Panama jednak nie okazała się przychylna spełnić ich życiowych marzeń. Ktoś oszukał ich mówiąc, że stawki za wygraną w biegu są tu wysokie. Drogie bilety zjadły ich oszczędności, a oni biegali w kolejnych maratonach i sprzedawali podarunki od sponsorów, żeby uzbierać na bilet powrotny do domu. Robotniczy hotel w Panamie okazał się miejscem, w którym poznaliśmy wiele historii imigrantów. Poznałam tu też imigrantów z Wenezueli, którzy w Panamie szukają odrobiny spokoju, pracy i nowego domu.

Panama to nie był przyjemny okres podróży. Zadręczały nas formalności związane z przerzuceniem auta przed Darien Gap i wysłanie go kontenerem do Kolumbii. Sami z Panamy do Kolumbii musieliśmy przemieścić się katamaranem, ze względu na to, że był z nami pies.

Wiedzieliśmy, że znalezienie kapitana, który zgodziłby się zabrać na pokład na 5-7 dni psa, graniczy z cudem. Jednak ten cud na szczęście się wydarzył. Razem z Django przez Wyspy San Blas wkrótce dopłynęliśmy do Ameryki Południowej.

Jesteś z nami? 

1. Spotkajmy się w grupie Cyfrowi Nomadzi na Facebooku.
2. Podłącz się do nas na Fanpage’u Cyfrowych Nomadów.
3. Zrób sobie prezent, zajrzyj do e-księgarni Cyfrowi Nomadzi.

Artykuł Ameryka Środkowa dla cyfrowych nomadów pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Dziś zdradzę Wam mój sekret. Piękne zacisze Europy z długimi złotymi plażami. To Fuerteventura, jedna z Wysp Kanaryjskich. Idealna dla tych, którzy lubią piękne plaże, rodzinne leniuchowanie lub sporty wodne.

Na Fuerteventurze możliwe jest co, co gdzieś indziej zakończyłoby się mandatem: spanie na plaży przy ognisku, tańczenie w nocy na pustyni pod gwiazdami, opalanie się nago na plaży, zaparkowanie vanem na tygodnie zaraz przy samej plaży.

Gdy przyjechałam do El Cotillo, małego miasteczka w północno-zachodniej części wyspy, rozśmieszyło mnie to, że jest tu pięć sklepów dla surferów i jeden spożywczak. To idealnie podsumowuje klimat tego miejsca. Życie toczy się tutaj na plaży. Cywilizacja dostępna jest tylko w wersji limitowanej. Nikogo nie dziwi to, że wchodzimy na bosaka prosto z plaży do supermarketu. W kolejce do kasy większość to bosi surferzy, którzy wyskoczyli na chwilę po Estrellę. Wyspa ma klimat hippie.

El Cotillo: surfing, kitesurfing, plażowanie

Wioska rybacka, w której pełno małych, klimatycznych restauracji. Zjemy w nich świeżą rybę i popijemy hiszpańskim winem. Jest tu również kilka dobrych kawiarni z pyszną kawą i wypiekami oraz bary z tapas. Ale to, co najważniejsze to, to, że miasteczko otoczone jest przepięknymi plażami: Playa Piedra i Playa de la Concha.

Pierwsza to jedno z najlepszych miejsc na wyspie do surfingu, kitesurfingu i windsurfingu, druga, dzięki swoim licznym płytkim zatokom, to idealna miejsce na odpoczynek z rodziną i małymi dziećmi.

W El Cotillo mamy kilka szkół surfingowych, kitesurfingowych i windsurfingowych oraz wypożyczalni sprzętu. Jeśli chcesz spróbować tych sportów, to jest to zdecydowanie jedno z najlepszych miejsc w Europie.

Internet nie jest zbyt szybki. Trudno też coś wynająć. Mieszkania lub pokoju można próbować szukać na AirbnB. W miasteczku są również hostele i kilka hoteli.

Internet na Fuerteventurze, gdzie go szukać

Fuerteventura nie jest idealnym miejscem do pracy. Prędkość internetu w północno-zachodniej części wyspy nie przekracza 3 Mb/s. To najlepsza wersja wydarzeń. Nieco lepszego internetu można szukać w coworkingu w Corralejo. Ja najczęściej pracowałam z miejsca, w którym mieszkałam.

Fajnym i przyjemnym miejscem do pracy jest również bar Diferente Playa Bar w Puerto Lajas. Można tu posiedzieć przy stoliku w cieniu parasola z widokiem na plażę i zjeść coś dobrego.

Inna możliwość to Puerto del Rosario stolica wyspy, która ma światłowód. Na przekór, miasteczko jest dość ohydne, wiec nie polecam zatrzymywania się tutaj na dłużej. W Puerto del Rosario nie ma coworkingu, możemy tylko liczyć na kawiarnie. Najlepszą opcją na wyspie jest coworking w Corralejo.

Co zobaczyć i zrobić na Fuerteventurze

Przede wszystkim warto wynająć samochód. Na lotnisku znajdziemy mnóstwo wypożyczalni. Kilka pomysłów na to, co zrobić na Fuerteventurze:

• Popłynąć na wycieczkę z Corralejo na Wyspę Lobos
• Odwiedzić plażę El Cofete i odkryć tajemnicze historie z nią związane
• Iść na spacer w Betancurii
• Plażować i surfować bez końca w El Cotillo
• Iść na zakupy i kolację w Corralejo
• Napić się kawy pod magiczną dla mieszkańców górą Tindayą
• Zabrać dzieci do Oasis Park
• Zobaczyć klify w Ajuy
• Przejść szlak pieszy Gran Recorrido
• Zajadać się kozim serem
• Spróbować acroyogi na niedzielnym jam session na plaży Palya del Concha w El Cotillo
• Znaleźć puste plaże i rozkoszować się widokami
• Zjeść Pimientos de Padron
• Poopalać się na plażach Parku Przyrodniczego Wydm Corralejo
• Inne ciekawe miejsca i atrakcje zaznaczyłam na załączonej mapce.

Klimat hippie dotyczy niestety tylko północno-zachodniej części wyspy. Strona wschodnia jest już w większości zajęta przez masową turystykę, ale nadal jest tam kilka sekretnych zakątków, które jeśli je znajdziecie, na długo pozostaną w pamięci. Jedno z moich ulubionych wspomnień to kąpanie się w ocenie nocą wśród świecącego planktonu…. Wcale nie przesadziłam z tytułem. Fuerteventura jest naprawdę magiczna.

Więcej o Kanarach:

• Gran Canaria, plażowanie w środku zimy.
• Wyspy Kanaryjskie. W sam raz na pierwszy raz.

Artykuł Fuerteventura: Praca zdalna z europejskiej stolicy kite’a pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Bansko leży 160 kilometrów od stolicy Bułgarii, Sofii i jest jedną z najbardziej dostępnych górskich miejscówek na narty i snowboard w Europie. Miasteczko położone jest obok Pirin Natural Park. Ściąga tu również nomadyczna społeczność z całego świata.

Bansko zyskuje sobie miano kolejnego Chiang Mai of Europe i zimowej alternatywy dla ciepłego, hiszpańskiego Las Palmas. Sezon zaczyna się od połowy grudnia i trwa do połowy kwietnia. O czasie spędzonym w tej miejscowości opowiada Bartek Wiak.

J: Bartek, wyjechałeś do Bansko. Kiedy i jak się tam dostałeś?

B: Przyleciałem do Bansko na początku stycznia i spędzę tu 3 miesiące. Za bilet samolotowy (Polskie Linie Lotnicze LOT) w dwie strony ze sprzętem snowboardowym zapłaciłem około 1200 zł. Loty Warszawa-Sofia, potem transport do Bansko. W moim przypadku skorzystałem z transportu publicznego metro z lotniska na stację autobusową i PKS do Bansko.

J: Narty czy snowboard? Ile lat jeździsz? Znalazłeś odpowiednie trasy dla siebie?

B: Snowboard. Pierwszy raz spróbowałem deski sześć lat temu. Przez pierwsze kilka lat (kiedy jeszcze pracowałem na etacie) jeździłem raz-dwa razy w roku, na wyjazdy zorganizowane.

Odkąd dołączyłem do grona Cyfrowych Nomadów trzy lata temu i zacząłem spędzać zimy w cieplejszych miejscach, snowboard zszedł nieco na dalszy plan. Zanim przyjechałem do Bansko miałem może 30-40 dni na stoku.

W Bansko jest ok. 70 km tras, ale nie jest to największy ośrodek, więc jeśli ktoś jeździ bardzo dobrze jest szansa, że szybko się znudzi. W walce z monotonią pomaga tzw. freeride czyli jazda poza trasą.

J: Czy jest tłoczno na stokach? Jak oceniasz jakość tras?

B: Trasy są dobrze przygotowane. Stoki są regularnie dośnieżane, jeśli jest taka potrzeba.

Jeśli chodzi o tłok, niestety ludzi jest dość sporo. Zwłaszcza w pierwszej połowie lutego, kiedy są ferie w szkołach liczba ludzi na stoku jest wtedy ogrom. W marcu już jest znacznie luźniej. Na trasach można spotkać głównie początkujących, tych w Bansko jest bardzo dużo. Im wyżej pod górę, tym mniej ludzi. Czerwone trasy są bardziej strome niż w Alpach i na nich jest zdecydowanie mniej ludzi.

Stoki nie kończą się bezpośrednio w Bansko. W mieście jest gondola, która zawozi nas na górę, co zajmuje około 20 minut jazdy. Bez skipassu z tzw. fast-lane kolejki do gondoli mogą być dość uciążliwe można czekać nawet godzinę. Na szczęście później na trasach w kolejce do wyciągu czeka się maksymalnie kilka minut, a często prawie wcale.

J: Jak to połączyłeś z pracą? Czy wyjście uzależniałeś od pogody?

B: Pracuję jako freelancer, więc nie mam harmonogramu, kiedy muszę być online. W dniach, kiedy byłem na stoku, pracowałem wieczorami.

J: Z jakich miejsc pracowałeś? Czy miałeś dostęp do Internetu 4G? Gdzie można kupić kartę i jakie są ceny?

B: Pierwsze kroki po przyjeździe do Bansko skierowałem do Coworking Bansko (coworking bansko.com) i stamtąd też pracowałem.

Wygodne, ergonomiczne krzesła, dwie przestrzenie (dwa budynki) do pracy: socjalna oraz cicha. W sumie ok. 25 miejsc do pracy. Koszt: 100€

Do tego mnóstwo wydarzeń: kolacje, toastmasters, różnego rodzaju burze mózgów, wieczory filmowe, wyjazdy do gorących źródeł. Świetna społeczność, bardzo pomocna.

Lokalny SIM z Internetem to koszt ok. 8 Leva (17 zł) za starter: 4GB Internetu + 200 minut. Doładowania potem wychodzą nieco gorzej. Internet w restauracjach jest, ale nie testowałem prędkości. Kawiarni praktycznie brak.

Fot. B. Wiak

J: Gdzie znalazłeś zakwaterowanie i w jakiej cenie?

B: Na długi okres najlepiej zorientować się na miejscu. Jeśli zamierzasz dużo jeździć lepiej jest mieszkać w turystycznej części Bansko, bliżej gondoli. Jeśli tylko od czasu do czasu lepsza będzie lokalna część miasta (tam też znajduje się coworking).

Pierwsze 3 noce spędziłem w hotelu. Zaraz po przyjeździe wskoczyłem do Coworking Bansko, wziąłem kontakty do osób, które mogą pomóc w znalezieniu mieszkania oraz napisałem post na grupie Facebookowej.

Jest tam zakaz umieszczania linków i reklamowania się, ale jeśli napiszesz posta, że przyjeżdżasz i szukasz miejscówki, to ludzie się z tobą skontaktuję przez PM.

Znalezienie mieszkania zajęło mi 2 dni. Wynająłem studio (pokój z aneksem kuchennym plus łazienka) na 3 miesiące. Koszt: 205 € miesięcznie. Do tego dochodzi koszt elektryczności (wszystko jest na prąd): od 50 € do nawet 200 € i to kwestia indywidualna, jak dużo czasu spędzamy w mieszkaniu, ile używamy ogrzewania itd.

Widok z wynajętego mieszkania. Fot. B. Wiak.

J: Jak oceniasz jedzenie? Co można zjeść i w jakich cenach?

B: Jedzenie w Bułgarii… przede wszystkim jest dość tanie. Posiłek w restauracji można zjeść od 10 do 20 zł. Im większa i bardziej turystyczna restauracja, tym będzie drożej. To, co wymieniłem wyżej to bardziej budżetowe opcje, w lokalnych i mniej turystycznych miejscach. Przekąskę w budce z jedzeniem w turystycznej części Bansko (kawałek pizzy lub naleśnik) dostaniemy w cenie od 5 do 10 zł.

Jeśli chodzi o rodzaj jedzenia, to bardzo mięśnie, bardzo tłusto. Kuchnia słowiańsko-bałkańska. Sporo potraw greckich (tylko godzina drogi dzieli nas od greckiej granicy). Pizza można znaleźć wszędzie, ale z pizzą włoską nie ma zbyt wiele wspólnego. Wegetarianie i weganie nie będą mieli tu łatwego życia.

Restauracji z kuchniami z innych rejonów świata praktycznie brak. Jeśli chcemy gotować, to ceny w sklepach są nieco wyższe niż w Polsce. Zawyżone są głównie przez „turystyczność” Bansko. 10 km stąd w sąsiednim miasteczku (Razlog) jest Lidl, w którym jest znacznie taniej i duże zakupy robimy  właśnie tam.

Fot. B. Wiak.

J: Co może robić w Bansko ktoś, kto nie jeździ na nartach?

B: Raczej niewiele, zwłaszcza w zimie. Z obserwacji moich znajomych, którzy nie jeżdżą:

• Pracować.
• Chodzić po górach.
• Zdobywać nowych znajomych.
• Praktycznie codziennie jest jakiś event w coworku.
• Odwiedzić Rila Monastery.
• Można skoczyć na wycieczkę nad greckie morze. Kavala jest tylko 160 km od Bansko.
• Kupić mieszkanie – kawalerkę  można dostać za mniej niż 10 tys. €.

J: Jak jest ogólna atmosfera w Bansko? Jak oceniasz to miejsce? Co Ci się podobało i czy można dogadać się po angielsku?

B: Dla kogoś, kto za bardzo nie imprezuje, atmosfera w Bansko to głównie atmosfera w coworku. To miejsce to z pewnością ogromny plus tego miasta. Ludzie przesympatyczni, klimat praktycznie rodzinny.

Samo miasteczko oraz okolice zależy od pogody (to chyba normalne w zimie). Może być naprawdę pięknie: niska zabudowa, świeży śnieg, błękitne niebo, otaczające góry. Do tego niskie koszty życia.

Po angielsku dogadać się można w części miejsc, zwłaszcza tej bardziej turystycznej. Jednak w większości miejsc nie liczyłbym na bardziej ambitne rozmowy niż zamówienie posiłku. Zdecydowanie bardziej popularny jest rosyjski.

J: Jakie miejsca w Bansko możesz nam polecić?

B: Stoki. Izgreva Hot Springs, naturalne gorące źródła, świetny patent na relaks po całym dniu na stoku.

Informacje praktyczne:

Waluta: 1 zł = 0.46 Leva bułgarskiego (BGN)

Loty: Do Sofii, połączenia można znaleźć na: Kiwi.com, Google flights, Skyscanner, Momondo, Kayak.

Transport z lotniska:

• Bansko Express ta opcja jest całkiem niezła, możesz dostać prywatny transfer taksówką w jedną stronę trwający 2,5 godziny lub możesz wybrać wspólny transfer, który potrwa dłużej (do 4 godzin). Na stronie internetowej, możesz uzyskać wycenę na podróż.
• Bansko Shuttle działa od 1 grudnia do 15 kwietnia każdego roku. Miejsca są za 19,95 € w jedną stronę.
• Transport publiczny autobusem jest szczegółowo opisany w tym dokumencie.
• Pociąg z Sofii do Bansko, jednak nie jest to najszybsza trasa do Bansko, chociaż gwarantuje niezapomniane widoki. Szacowany czas podróży wynosi ponad 7 godzin.
• Resort Hoppa  – najbardziej rekomendowany dojazd. Będą prosić o szczegóły dotyczące Twojego przylotu, będą czekać na Ciebie na lotnisku ze specjalną tabliczką z twoim imieniem i nazwiskiem i zabiorą cię prosto do samochodu. Zwykle mają kod rabatowy na swojej stronie wynoszący 25%, co oznacza, że powinieneś otrzymać bilet w jedną stronę za 15 € (czas dojazdu od 2,5h do 3h, maksymalnie 3 osoby w samochodzie).
• W sezonie zimowym są dwie dodatkowe firmy transferowe. Oferują prywatne transfery przez cały rok.
• Transport w Bansko – tu pięknie opisane różne opcje transportu: publiczny + różne transfery (tu króluje Hoppa).

Jedzenie i social life:

Social life – w turystycznej części miasta jest trochę barów, pubów i klubów. Tam toczy się głównie życie nocne Bansko. W końcu jest to „resort”. W lokalnej części takowych brak.

Coworking:

Coworking Banksko: 25 miejsc do pracy i Internet 100 MV/s. Cena: 100 euro za miesiąc. Pierwszy dzień za darmo.

Narty:

Cena karnetu na 20 dni: 800 BGN. Tutaj szczegółowa rozpiska.

Polecane kawiarnie:

Brak, Bartek pracował tylko z coworku. W Bansko nie ma za bardzo kawiarni.

Zabierz ze sobą:

Zimą: buty zimowe, wiatroodporne spodnie narciarskie i kurtki, grube skarpetki i sprzęt narciarski, oczywiście, jeśli planujesz jazdę na nartach lub snowboardzie.

Latem: nadal potrzebujesz dobrej pary butów do chodzenia, klapki nie będą w stanie wytrzymać wspinaczki górskiej.

Grupy na FB:

• The Bansko Notice Board
• Coworking Bansko.

Wielkie dzięki za pomoc w przygotowaniu przewodnika dla Bartka Wiaka.

Jesteś z nami? 

1. Spotkajmy się w grupie Cyfrowi Nomadzi na Facebooku.
2. Podłącz się do nas na Fanpage’u Cyfrowych Nomadów.
3. Zapisz się do newslettera.
4. Napędzaj siłę marzeń na Patronite.

Artykuł Z laptopem pod stokiem, czyli pracowakacje w bułgarskim Bansko pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Tromsø leży 350 kilometrów za Kołem Podbiegunowym na północy Norwegii i jest znane jako brama do Arktyki. Spędziłam tu ponad dwa tygodnie pracując zdalnie, poznając historie arktycznych wypraw i podróżując vanem w poszukiwaniu najlepszych miejsc, z których można zobaczyć zorzę polarną.

W listopadzie już prawie w ogóle nie ma tu słońca. W ciągu dnia na szarym niebie pojawia się tylko świetlista pomarańczowa łuna, słońce schowane jest za chmurami. Za to w nocy, przy dobrej pogodzie, na niebie odbywa się niezwykły pokaz – Tromsø to jedno z najlepszych miejsc na świecie, w których można zobaczyć zorzę polarną.

Zdjęcia zostały zrobione w Tromsø, na wyspie Kvaløya, nad jeziorem Nakkevatnet, w okolicach Sjursnes. Na wielu z nich widok na Lyngen Alps.

Gdzie jestem?

Galeria zdjęć 

[Kliknij na zdjęcie. Przewijaj do następnego używając strzałki w prawo na klawiaturze].

[envira-gallery id=”6666″]

Jesteś z nami? 

1. Spotkajmy się w grupie Cyfrowi Nomadzi na Facebooku!
2. Podłącz się do nas na Fanpage’u Cyfrowych Nomadów.
3. Zapisz się poniżej do newslettera: narzędzia, wskazówki i zaproszenia na warsztaty online i mastermindy.
4. Stwórz i rozwijaj swój biznes online – dołącz do grupy Mastermind Cyfrowych Nomadów.

Artykuł Polowanie na zorzę polarną, czyli vanem za Kołem Podbiegunowym – Tromsø, Norwegia [ZDJĘCIA] pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Jeśli marzy ci spędzanie czasu na słonecznej, tropikalnej wyspie w grudniu, w miejscu oddalonym zaledwie o kilka godzin lotu z Polski i praktycznie w tej samej strefie czasowej, to na serio pomyśl o bilecie do Las Palmas de Gran Canaria.

Popularność Las Palmas de Gran Canaria wśród nomadów z roku na rok rośnie. Przyjazna temperatura (która zimą raczej nie spada tu poniżej 15 stopni Celsjusza) i niespieszne wyspiarskie życie w hiszpańskim wydaniu, to niejedyne powody, dla których do Las Palmas przyjeżdża coraz więcej osób pracujących zdalnie.

Miasto ma wiele do zaoferowania: Internet od 30 Mb/s w kawiarniach do 300 Mb/s w coworkingach, rosnącą i aktywną społeczność cyfrowych nomadów,  mnogość wydarzeń (kulturalnych, Meet-upów, wydarzeń nomadycznych), dobry transport publiczny (choć poruszanie się na pieszo lub rowerem jest tu jak najbardziej wystarczające), a także plażę Las Canteras, jedną z najdłuższych i najładniejszych w Europie miejskich plaż.

Samo Las Palmas de Gran Canaria położone jest w sercu Wysp Kanaryjskich i jest świetną bazą wypadową na inne wyspy leżące w archipelagu wiecznej wiosny.

Kiedy do Las Palmas de Gran Canaria?

Zimą to zdecydowanie jedno z najlepszych i najbardziej słonecznych miejsc w Europie. 

W coworkingu, w którym pracowałam, nikt nie pamiętał, by temperatura w Las Palmas kiedykolwiek spadła poniżej 12 stopni Celsjusza.

Jedyne miesiące, które raczej warto omijać to lipiec i sierpień. Wtedy niebo nad miastem często zasnute jest szarymi chmurami. Jak mówią mieszkańcy Las Palmas: Panza de Burro, czyli Ośli Brzuch (czyt. pogoda jak pod psem).

https://www.instagram.com/p/BZ9JSrbHoe6/?taken-by=cyfrowinomadzi

Wynajem mieszkań

Poszukiwania warto zacząć wcześnie. Kanary mają to do siebie, że nie jest tu łatwo zamieszkać. Wynajem mieszkania to zdecydowanie najmniej przyjazna strona pobytu w Las Palmas i największe wyzwanie organizacyjne.

Wynajem krótkoterminowy ogranicza się praktycznie do Airbnb a ceny za miesiąc zaczynają się od 400 euro za bardzo podstawowy pokój (często nad ulicą, czyli niestety głośny).

Szczęścia i współlokatorów na wspólny wynajem czegoś na krócej lub dłużej można również szukać na facebookowej grupie Gran Canaria Digital Nomads.

Mieszkań na dłuższy wynajem najlepiej szukać przez następujące portale:

• https://www.milanuncios.es,
• https://www.fotocasa.es/es/,
• https://www.idealista.com,
• https://www.spain-holiday.com/,
• https://www.kyero.com.

Las Palmas de Gran Canaria staje się miastem cenowo znośnym i akceptowalnym, jeśli zdecydujemy się wyruszyć tam nie w pojedynkę, ale grupą i wspólnie wynająć mieszkanie na okres minimum 3-miesięczny. W takim układzie cena za pokój za dzień może spaść nawet poniżej 10 euro.

Skąd pracować w Las Palmas?

Zdecydowanie z coworkingu. Standard hiszpańskich mieszkań często pozostawia wiele do życzenia a spędzanie czasu tylko i wyłącznie w domu, może być w dłuższej perspektywie nużące. Poza tym, skoro jest tutaj społeczność, to warto mieć z nią kontakt, poznać ludzi a może nawet poduczyć się hiszpańskiego.

Coworking, w którym pracowałam w Las Palmas to The Sandbox. Co prawda jest to przede wszystkim firmowe biuro, w którym pracuje na co dzień około 5 osób, ale są też miejsca dla przybyszów. Świetna lokalizacja, wygodne krzesła i biurka, kawa i woda w standardzie, salka konferencyjna, fajny design i bardzo przyjazna atmosfera. Można tam wpaść na jeden dzień próbny i sprawdzić (większość coworkingów w Las Palmas oferuje jeden bezpłatny dzień próbny). W tym coworkingu za miesiąc zapłaciłam 150 euro. Nie było problemu z własnym kluczem i dostępem 24 h.

Praca z kawiarni to na Kanarach rozwiązanie, którego nie stosuję. Hiszpańskie kawiarnie są głośne, niezbyt wygodne do pracy, stabilny Internet nie jest standardem, ale odważni mogą w ostateczności skierować się do Café Regina.

Zalety Las Palmas:

• Dobra pogoda przez cały rok (miasto z najlepszą pogodą w Europie),
• Łatwy dostęp do plaży,
• Przyjazna, spokojna atmosfera i kontaktowi ludzie,
• Miasto przyjazne spacerowiczom i rowerzystom,
• Rosnąca społeczność nomadyczna,
• Duża liczba wydarzeń nomadycznych,
• Duży wybór coworkingów,
• Duży wybór kawiarni i restauracji (2-3 daniowe menu od 8 euro),
• Centrum wypadowe na inne wyspy.

Co robić w Las Palmas:

• Plażować i cieszyć się słoneczną pogodą,
• Próbować hiszpańskiej i międzynarodowej kuchni,
• Odwiedzić Veguetę, stare miasto Las Palmas,
• Spróbować snorkelingu na plaży Las Canteras,
• Zajrzeć na grupę FB Gran Canaria Digital Nomads i wziąć udział w spotkaniach cyfrowych nomadów,
• Spróbować pracy w coworkingach,
• Spróbować surfingu,
• Spędzić popołudnie na plaży El Confital, poczuć się jak za miastetem i pooglądać spowity w chmurach wulkan El Teide, położony na sąsiadującej z Gran Canarią Teneryfie.
• Wybrać się na wycieczkę za miasto i poznać lepiej tę przepiękną wyspę.

Z Las Palmas na inne wyspy

Na inne wyspy można dostać się promem albo samolotem. Bilety na prom można kupić na stronie Naviera Armas i Fred Olsen. Lokalne linie lotnicze obsługujące loty między wyspami to Binter i Canary Fly.

Z Polski do Las Palmas

Do Las Palmas polecimy bezpośrednio z Warszawy Ryanairem lub czarterem Tui, ITAKI lub Rainbow.

Przejdź do dyskusji na temat Las Palmas de Gran Canaria na naszej grupie na FB.

Jesteś z nami? 

1. Spotkajmy się w grupie Cyfrowi Nomadzi na Facebooku!
2. Podłącz się do nas na Fanpage’u Cyfrowych Nomadów.
3. Zapisz się poniżej do newslettera: narzędzia, wskazówki i zaproszenia na warsztaty online i mastermindy.
4. Udostępnij, jeśli chcesz wspierać rozwój  bloga Cyfrowi Nomadzi.

Artykuł Gran Canaria: Plażowanie w środku zimy pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Fuerteventura to prawdziwa mekka sportów wodnych i jedno z najpiękniejszych miejsc w Europie do uprawiania kitesurfingu. Dlatego kurs kitesurfingowy na Fuerteventurze wydał mi się pomysłem tak samo oczywistym, jak zjedzenie tacos w Meksyku.

Kurs kitesurfingowy chodził mi po głowie od dłuższego czasu. Jest coś pociągającego w tym sporcie, ekscytującego i wyzwalającego.

Zdecydowałam się skorzystać z tego, że akurat spędzam lato na Ferteventurze, jednym z najpiękniejszych miejsc w Europie do uprawiania kitesurfingu. 

Doszłam do wniosku, że najlepsza możliwość to taka, by iść na kurs z kimś z kim potem będzie można przedyskutować kite’owe tematy i może popróbować popływać razem. Tak wydawało mi się ciekawiej i bezpieczniej.

Początkowo próbowałam szukać wśród znajomych w El Cotillo, ale żadna ze znanych mi tam osób, nie podzielała mojego zainteresowania kite’m. Pomyślałam, że grunt to się nie zniechęcać, puścić wodze i pozwolić rzeczom się dziać.

Któregoś dnia wracając z plaży Piedra Playa naszło mnie, by w końcu zajrzeć do szkoły kitesurfingowej, którą od długego czasu miałam na oku. Wiedziałam już, że szkoła ta ma bardzo dobre opinie. Przywitał mnie mało wygadany człowiek, po którym już na pierwszy rzut oka widać było, że jego żywiołem zedecydowanie nie jest stanie za ladą kite shopu. To był mój przyszły instruktor, Lorenzo.

Ostatecznie wymegocjowaliśmy 4-dniowy kurs dla dwóch osób w cenie kursu grupowego. Wpisałam się w grafik na 25 lipca razem z moim znajomym… którego jednak jeszcze wtedy nie było.

Jak go znaleźć? Na facebokowej grupie Kitesurf Nomads dałam ogłoszenie o moich poszukiwaniach i lada moment odezwał się do mnie Patryk (również członek grupy Cyfrowi Nomadzi), który jak się okazało miał podobne zamiary i szukał miejsca, by odświężyć swoje kite’owe umiejętności, bo ponoć robił gdzieś, kiedyś kurs, ale zdążył zapomnieć. Patryk zdecydował się przyjechać.

Spotkaliśmy się 24 lipca w El Cotillo i zamieszkaliśmy na chwilę razem. Następnego dnia o 10:00 rano mieliśmy już pierwsze spotkanie z kitesurfingiem na Fuercie i naszym instruktorem, Lorenzo.

https://www.instagram.com/p/BXEJh3cl5j5/?taken-by=cyfrowinomadzi

Przygotowania

Kitesurfing to sport nie tylko trudny technicznie, ale też wymagający sporej wiedzy teoretycznej. Chciałam mieć już jakąś orientację w teorii zanim znajdę się na kursie, dlatego zadzwoniłam do znajomego, który na kite’ach lata od dobrych paru lat i powiedziałam mu o moich planach.

Polecił mi, by zanim zacznę kurs kitesurfingowy, przeczytać książkę Kitesurfing bezpieczny i łatwy Piotra Kunysza i przesłał listę filmów z YouTube do obejrzenia przed kursem. Niestety okazało się, że książka nie jest dostępna w wersji elektronicznej, więc po przewertowaniu Amazona padło na anglojęzyczną  How to Kitesurf on Land, Sand, Water and Snow: the Fast, Safe, Easy Way to Learn to Kitesurf, Kiteboard and Snow Kite Shawn’a Tieskottera.

Wybór książki okazał się trafiony i pozwolił mi przerobić teorię kite’a. W ramach przygotowań wieczorami oglądałam dziesiątki filmów na YouTube, by się trochę wczuć. Przyglądałam się też uważniej kitesurferom na plaży w El Cotillo.

Dzień 1: Vamos a la playa!

Stawiliśmy się z Patrykiem w szkole o 10:00 rano. Lorenzo i Chiara dobrali nam właściwy trapez i resztę osprzętowania i po chwili zapakowani w odskulowego żółtego Land Rovera ruszyliśmy z Lorenzo w kierunku lagun przy latarni Faro de El Toston.

Atmosfera od pierwszych minut była świetna. Lorenzo okazał się człowiekiem całkowicie kite’m zafascynowanym i mimo tego, że uczy od wielu lat, nadal pełnym entuzjazmu, którym zarażał nas od pierwszej chwili, gdy znaleźliśmy się w samochodzie. Rozmawialiśmy po hiszpańsku, trochę po angielsku a Lorenzo wrzucał w międzyczasie gdzieniegdzie swoje włoskie “perfecto!”. I tak w klimacie “Vamos, vamos! Perfecto, perfecto!” zaczął się nasz kurs.

https://www.instagram.com/p/BW-RhozFU7H/?taken-by=cyfrowinomadzi

Różne szkoły, różne podejście do trenowania. My z kitem „próbnym” czyli z treningówką spędziliśmy nie więcej niż 30 minut. Dowiedzieliśmy się jak nim sterować, jakie ruchy wykonywać. Chwilę później staliśmy już w uprzęży z prawdziwym kite’m.

Patryk robił kurs po raz drugi i był już trochę oblatany, dlatego z pierwszymi krokami radził sobie świetnie. U mnie też było nie najgorzej. Moc kite’a potrafi wystraszyć, ale jakieś minimalne poczucie komfortu dawało mi to, że przy próbowaniu nowych manewrów byłam przypięta do Lorenzo lonżą, co minimalizowało ryzyko, niespodziewanego wyskoczenia w powietrze, gdybym zrobiła coś głupiego.

Dzień 2: Perfecto, perfecto!

Drugiego dnia trenowaliśmy start latawca „na sucho” czyli na lądzie. Opanowaliśmy wszystkie przepisowe manewry, które powinny wejść w scenariusz kursu dla początkujących.

Ten dzień był dla mnie sporym hardcorem. Postanowiłam nie tracić czasu i próbować, próbować, próbować, ile sił, aż wszystko będzie działać tak jak należy.

Czułam, że moje szanse są niewielkie i wątpiłam w to, że dam radę powtórzyć to w wodzie, ale nie dawałam tym myślom wkręcić się na dobre. Poza tym u mnie to działa tak, że wieczorami dywaguję i mam obawy, a gdy już mam na sobie trapez humor mi się zmienia na pełen zapał. To chyba dobry znak.

https://www.instagram.com/p/BXEQG7BlKBr/?taken-by=cyfrowinomadzi

Dzień 3: Pierwszy dzień w wodzie

Dzień wielkiej próby! Tego dnia do kite’a doszła deska. Ćwiczyliśmy start w płytkiej i dość przyjaznej lagunie. Mieliśmy dość słaby wiatr, ale przy mojej wadze, wystarczający. Trenowaliśmy na 11-stce (rozmiar kite’a).

To było moje pierwsze doświadczenie z deską (oprócz surfingowej), nigdy nie jeździłam na snowboardzie, więc było mi naprawdę trudno. Kontrolowanie tak wielu elementów na raz, ile trzeba ogarnąć przy starcie w wodzie, jest naprawdę wymagające. Do tego wiele rzeczy jest zupełnie sprzecznych z tym, co podpowiada intuicja. To ciężka praca nad wyrobieniem nowych nawyków.

Pierwszego dnia udało mi się stanąć na desce tylko na kilka sekund. Po chwili zdezorientowana lądowałam w wodzie. Nie dlatego, że nie wiedziałam co zrobić, ale dlatego, że gdy już stałam i płynęłam ogarniało mnie takie „Wooow!”, że zapominałam co mam zrobić dalej i traciłam kontrolę nad latawcem, co kończyło się crashem. Podobno całkiem normalne.

Lorenzo okazał się bardzo cierpliwym instruktorem. Trenowaliśmy starty bez końca, raz za razem, nie tracąc ani chwili. Okazał się też świetnym kibicem. Naprawdę zależało mu na tym, byśmy kurs ukończyli z konkretnymi umiejętnościami.

To był bardzo wyczerpujący dzień. Po powrocie do domu miałam wątpliwości, czy dam radę. Wróciłam do moich filmów na YouTubie przyglądając się jeszcze raz wszystkiemu uważnie.

https://www.instagram.com/p/BXDjEZUFzQj/?taken-by=cyfrowinomadzi

Dzień 4: Pływamy w tę i we wtę

Przyszłam dość zniechęcona ostatnim dniem i tym, że poprzednio udało mi się wstać tylko raz i tylko na kilka sekund. Długo zastawialiśmy się na plaży czy dobrze wieje, czy wiatr jest wystarczający. Byłam trochę zniechęcona, ale gdy ostatecznie zdecydowaliśmy, że zostajemy i będziemy próbować, nagle coś się zmieniło o 180 stopni. Zniechęcenie po prostu się rozprysło i znów włączyło się „Wow!”.

https://www.instagram.com/p/BXOaeqSlDS9/?taken-by=cyfrowinomadzi

Udało mi się stanąć na desce za pierwszym razem i tak już było cały czas tego dnia. Wszystkie starty poszły gładko, już praktycznie intuicyjnie. Zrobiłam wiec krok do przodu. Teraz miałam nauczyć się jak utrzymać latawiec i bar w odpowiedniej pozycji, płynąć, zatrzymać się, kiedy chcę i zawrócić. Brzmi prosto, prawda? Dla kogoś kto nie ma doświadczenia z deskami, nie jest.

Cały dzień upłynął na startowaniu, przepłynięciu kilkudziesięciu metrów, zatrzymaniu się i zawracaniu. To podstawowe umiejętności, które pozwalają później na samodzielne pływanie w lewo i w prawo.

Myślę, że aby pływanie w lewo i w prawo szło mi gładko potrzebuję jeszcze około 2 lekcji. Potem mogę zaczynać pływać sama bez instruktora. Najważniejsze, że tego dnia przekonałam się, że potrafię!

Podsumowując:

Moim celem podczas tego kursu było przede wszystkim, by przekonać się czy kitesurfing to coś dla mnie i jak szybko się uczę. Kurs trwał zaledwie 4 dni, każdy około 4 godzin (choć nikt nie stał z zegarkiem i trenowaliśmy tak długo, jak było widno i do oporu, czyli na tyle na ile starczyło sił). Taka długość kursu pozwala na sprawdzenie i przekonanie się jak to wygląda w praktyce i czy ma się ochotę na więcej.
Dla mnie największy cel został osiągnięty: przekonałam się, że uczę się dość szybko i mimo tego, że nie miałam wcześniej doświadczenia ze snowboardem ani żadnymi formami latawców, ostatecznie mam spore szanse i ochotę na więcej!

Garść szczegółów: Cena kursu to 380 euro/osoba z ubezpieczeniem i sprzętem. Cena każdego dodatkowego dnia: 65 euro/osoba. Tryb: b. intensywny. W trakcie kursu przerobiliśmy wszystkie podręcznikowe aspekty dotyczące bezpieczeństwa. Jakość sprzętu: bardzo dobra. Komunikacja: b. dobra (j. hiszpański i w mniejszym stopniu j. angielski). Instruktor: rewelacyjny.

Jak najłatwiej dostać się na Fuerteventurę?

Na Fuerteventurę dostać się można na przykład z Biurem Podróży ITAKA. 

Jesteś z nami?  

1. Spotkajmy się w grupie Cyfrowi Nomadzi na Facebooku!
2. Podłącz się do nas na Fanpage’u Cyfrowych Nomadów.
3. Zapisz się poniżej do newslettera: narzędzia, wskazówki i zaproszenia na darmowe warsztaty online.
4. Ty głosujesz na najlepsze treści w blogosferze.  Udostępnij, jeśli chcesz wspierać rozwój  bloga Cyfrowi Nomadzi.

Artykuł Gdzie pierwszy raz na kitesurfing? pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.