Ameryka Środkowa to nie jest region, który szybko przychodzi do głowy, gdy myśli się o podróżowaniu z laptopem. A jednak, w krajach takich jak Gwatemala, Honduras, Nikaragua, czy Panama, znaleźliśmy mnóstwo pięknych miejsc, z których można pracować zdalnie.

Przez Amerykę Środkową przejechałam na początku 2015 roku. Jechaliśmy wtedy z Bartkiem samochodem i w każdym kraju zatrzymywaliśmy się na mniej więcej cztery tygodnie.

Zamieszkaliśmy w uroczym kolonialnym miasteczku Antigua w Gwatemali, nurkowaliśmy na wyspie Utila w Hondurasie, uprawialiśmy wulkaniczny surfing na wulkanie Cerro Negro w Nikaragui. W tym kraju spędziliśmy również kilka tygodni w malowniczym San Juan del Sur, a potem przenieśliśmy się do Panama City.

Posiadanie własnej terenówki było ogromnym atutem podróży przez te kraje. Tutaj warto mieć takie, auto, zwłaszcza że, jego kupienie w USA jest proste i stosunkowo tanie. Ameryka Środkowa może stać się częścią świetnego planu na podróż na trasie od Los Angeles do Panama City.

Ameryka Środkowa to bujna tropikalna zieleń, ruiny starożytnych miast, buszujące w drzewach wyjce, wielkie mangowce, ciągnące się przez dziesiątki kilometrów plantacje bananów, majestatyczne wulkany, czerwone dachówki i kolorowe fasady budynków w kolonialnych miasteczkach, tradycyjne stroje mieszkańców, pyszna kawa, luksusowe eko-lodże ukryte w dżungli, złoty piasek karaibskich plaż. Jest tu naprawdę wiele do odkrycia.

Gwatemala

W Gwatemali zatrzymaliśmy się w miasteczku Xela (Quetzaltenango). Pracowaliśmy z sieciówki Cafe Barista, ale to nie jedyne miejsce, gdzie można znaleźć dobry internet i przepyszną kawę.

https://www.instagram.com/p/2tGa4qBqHp/?taken-by=cyfrowinomadzi

W Xeli byliśmy gośćmi. Do swojego domu z ogromnym ogrodem, zaprosił nas Amerykanin, Vince, fan terenówek, który zagadał do nas na jednej z grup facebookowych. Spędziliśmy razem kilka dni, pracując z jego domu i w wolnym czasie robiąc po okolicy przeprawy drogami terenowymi. Weszliśmy również razem na wulkan Tajumulco, najwyższy szczyt Ameryki Środkowej.

Z Xeli przenieśliśmy się na miesiąc do malowniczego miasteczka Antigua. Miasteczko nie z tej epoki – z klimatem starożytności, niebiańskie, niesamowicie urocze. Doskonałe do fotografowania.

Pracowaliśmy głównie z kawiarni Barista w rynku głównym, popijając pyszną kawę. Na naszych talerzach lądowały zarówno przypominające nam jeszcze Meksyk tamales, jak i dawno już przez nas zapomniane potrawy z mąki pszennej, naleśniki z serem, świeże pieczywo i ciastka.

W Gwatemali nadal zachował się zwyczaj noszenia tradycyjnych strojów, jaskrawe kolory ubrań kobiet pracujących w polu, kontrastują na tle bujnej zieleni. W oddali wysokie wulkany w aureoli nisko zawieszonych wokół nich chmur sprawiają, że wszystko wygląda fantastycznie.

Na weekend wybieraliśmy się czasem na plaże w okolice Monterrico, gdzie trochę surfowaliśmy i odpoczywaliśmy w hostelu, przy basenie. Innymi razy, razem z Vincem, a nawet całym klubem Gwatemala 4×4, jeździliśmy na wyprawy terenowe.

Kila nocy spędziliśmy w Antigua w samochodzie.

Potem pod Antiguą wynajęliśmy dom. Na miesiąc zamieszkaliśmy w willi z ogrodem, między trzema wysokimi wulkanami. Ja akurat pracowałam nad projektem dla IKEA, więc większość czasu spędziłam właśnie tam. Właśnie tutaj powstał też blog Cyfrowi Nomadzi, a wpis o Gwatemali, był jednym z pierwszych na blogu.

https://www.instagram.com/p/2yYdOFBqEh/?taken-by=cyfrowinomadzi

https://www.instagram.com/p/2yePK3hqB8/?taken-by=cyfrowinomadzi

Bartek wybrał się na trekking do dżungli, do El Mirador, z którego wrócił zadowolony.

Podobał mi się ten czas w Gwatemali. Spędziliśmy tam około sześciu tygodni, może trochę więcej i myślę, że to dobra ilość czasu na nie pokaźnej wielkości kraj. Podróżowanie w takim tempie jest bardzo przyjemne. 

Honduras

W kraju, który słynie z najwyższej przestępczości na świecie, poznaliśmy najprzyjaźniejszych i najbardziej gościnnych ludzi.

Pamiętam, że po wyjeździe z Gwatemali i przekroczeniu granicy Hondurasu spadła duża ulewa. Byliśmy W drodze do Copan, w którym znajdują się jedne z najlepiej zachowanych starożytnych miast Majów.

Z Copan praktycznie od razu ruszyliśmy na Karaibską stronę. Na kilka dni zaparkowaliśmy auto nad brzegiem Morza Karaibskiego. Potem ruszyliśmy promem na wyspę Utila.

Utila to jedno najlepszych i najtańszych miejsc na świecie do nauki nurkowania. Wybraliśmy Parrot Diving Center, a na wyspie spędziliśmy około dwóch tygodni. Internet na wyspie był bardzo słaby, dlatego zrobiliśmy sobie przymusowe wakacje, których jednak nie żałowaliśmy.

W Diving Center poznaliśmy Matana z Izraela i razem z nim ruszyliśmy do Nikaragui, kraju wulkanów i pięknych plaż.

Nikaragua

Nikaragua Nikaragua to kraj, który łączy różne żywioły – wody i ognia. Środek kraju zajmuje jedno z największych jezior na świecie Lago de Nicaragua, na którym rozsiane są liczne wysepki ze wznoszącymi się na nich wulkanami. Większość osób wybiera odwiedzenie największej wyspy, Isla Ometepe, na której znajdują się hostele.

Zamieszkaliśmy w hotelu w San Juan del Sur, kilkanaście kroków od plaży, gdzie wynajęliśmy studio. W weekendy odwiedzaliśmy okoliczne plaże i surf spot. Przepiękne, długie, czyste, z łagodnymi falami. A do tego jeszcze niedrogie.

Z dużych miast odwiedziliśmy chaotyczną stolicę, Managuę i urocze Leon. Z Leon pojechaliśmy na volcano boarding, zjechać na desce z wulkanu Cerro Negro.

https://www.instagram.com/p/4Z75EthqOg/?taken-by=cyfrowinomadzi

Wybraliśmy się też na Terlicę, w wersji zrób to sam i zajrzeliśmy do środka dymiącego krateru.

Jeśli wybierasz się w te strony, nie omijaj Nikaragui. To kraj, który naprawdę warto odwiedzić. Jest przyjazny i spokojniejszy niż Meksyk czy Gwatemala.

Panama

Z Nikaragui skierowaliśmy się prosto do Panama City. Początkowe setki kilometrów nie zrobiły na nas specjalnego wrażenia. W Panama City czekała nas organizacja przeprawy samochodu do Ameryki Południowej, długi, skomplikowany, drogi i czasochłonny proces.

Panama City to duże, nowoczesne miasto. Wysokie, szklane wieżowce o ciekawych bryłach strzelają prosto w niebo. Taki Nowy Jork Ameryki Środkowej, ale tylko pod kątem city line i płynących tu z całego świata dolarów. Cały kraj żyje z Kanału Panamskiego, jest on tutaj zdecydowanie w centrum uwagi.

W Panama City dla odmiany zatrzymaliśmy się w hostelu. Był to jeden z nielicznych, tanich hosteli, które umożliwiły nam pobyt z psem. Nie mieliśmy wyboru, spaliśmy przez dwa trzy tygodnie w hotelu robotniczym. Biuro? Biurko postawione na środku ciemnego holu. Wokół mnóstwo kręcących się ludzi, obok kanapa i telewizor, na którym ciągle ktoś oglądał mecz. Jedno z dziwniejszych doświadczeń pracy zdalnej w całej podróży przez Amerykę Łacińską.

Któregoś dnia w naszym hostelu szukano modela do reklamy i tak Bartek… prawie w niej wystąpił.

W tym miejscu dowiedzieliśmy się jednak całkiem sporo o życiu, jakiego na co dzień nie znaleźliśmy. Poznaliśmy historie imigrantów, którzy tutaj szukali szansy na lepsze życie. Poznałam kenijskich biegaczy, którzy przyjechali do Panamy zarabiać biegając w maratonach. Po powrocie chcieli się wzbogacić i zapewnić dobry byt rodzinie – kupić kilka krów, kawałek ziemi. Panama jednak nie okazała się przychylna spełnić ich życiowych marzeń. Ktoś oszukał ich mówiąc, że stawki za wygraną w biegu są tu wysokie. Drogie bilety zjadły ich oszczędności, a oni biegali w kolejnych maratonach i sprzedawali podarunki od sponsorów, żeby uzbierać na bilet powrotny do domu. Robotniczy hotel w Panamie okazał się miejscem, w którym poznaliśmy wiele historii imigrantów. Poznałam tu też imigrantów z Wenezueli, którzy w Panamie szukają odrobiny spokoju, pracy i nowego domu.

Panama to nie był przyjemny okres podróży. Zadręczały nas formalności związane z przerzuceniem auta przed Darien Gap i wysłanie go kontenerem do Kolumbii. Sami z Panamy do Kolumbii musieliśmy przemieścić się katamaranem, ze względu na to, że był z nami pies.

Wiedzieliśmy, że znalezienie kapitana, który zgodziłby się zabrać na pokład na 5-7 dni psa, graniczy z cudem. Jednak ten cud na szczęście się wydarzył. Razem z Django przez Wyspy San Blas wkrótce dopłynęliśmy do Ameryki Południowej.

Jesteś z nami? 

1. Spotkajmy się w grupie Cyfrowi Nomadzi na Facebooku.
2. Podłącz się do nas na Fanpage’u Cyfrowych Nomadów.
3. Zrób sobie prezent, zajrzyj do e-księgarni Cyfrowi Nomadzi.

Artykuł Ameryka Środkowa dla cyfrowych nomadów pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Miesiąc temu postanowiłem zmienić tryb, którym żyłem przez ostatni rok. Chciałem mieć więcej wolnego i mniej pracować, by podróżować nie tylko w weekendy. Jednym z pierwszych efektów tej zmiany było odwiedzenie leżącego w środku gwatemalskiej dżungli El Mirador, czyli ruin największego miasta Majów, do których da się dotrzeć tylko pieszo.

Pozwolę sobie pominąć suche dane, które możecie znaleźć w Wikipedii i zacznę od tego, czy i dlaczego w ogóle warto El Mirador zobaczyć. Ruin majańskich jest bowiem w Meksyku, Gwatemali, Belize i Hondurasie pod dostatkiem, dlaczego więc wybrałem te, a nie inne?

Ano przynajmniej z trzech powodów:

• dotarcie do ruin wymaga dwudniowego trekkingu przez dżunglę, co poza okazją do trekkingu umożliwia kontakt z ostatnim dużym i naturalnym obszarem podzwrotnikowgo lasu deszczowego na Jukatanie
• z powyższego powodu ilość osób, które mogłem spotkać na miejscu lub po drodze była znikoma i nie groziły mi tłumy rozwrzeszczanych turystów i szkolnej dziatwy
• znajduje się tam najwyższa piramida świata Majów, która przy okazji jest także największą na świecie pod względem objętości, a wiadomo, że naj ma moc przyciągania

Najstarsze państwo Majów

Jadąc do El Mirador nie nastawiałem się, że zobaczę spektakularne budowle i dobrze, bo takich tam nie było. To ani Palenque, ani Tikal. Praktycznie nic nie zostało odrestaurowane, większość ruin nie została nawet w najmniejszym stopniu oczyszczona z drzew czy ziemi, dzięki temu mogłem zobaczyć jak wyglądają one w stanie “dzikim” i poczuć się choć trochę jak Indiana Jones (ale bez przesady, dobrze wiem, że co roku dociera tutaj około 3400+ osób). Minus był oczywisty: potrzebowłem trochę wysiłku, żeby wyobrazić sobie jak miasto mogło kiedyś wyglądać i jak było duże. Na szczęście Hugo Turjillo – nasz przewodnik – potrafił opowiadać po hiszpańsku w wystarcząco klarowny sposób, żebym nawet ja mógł zrozumieć całkiem dużo z historii miasta i kultury Majów.

A opowiedział nam przynajmniej kilka ciekawych faktów:

• zbudowanie piramidy La Danta (to ta największa), której najniższy poziom ma rozmiar 17 boisk do piłki nożnej, zajęło około 400-500 lat. Wybrażacie sobie taki poziom planowania długoterminowego u polskich (albo jakichkolwiek innych) polityków? Nie? Ja też… Pomyślcie co udałoby się nam stworzyć przy obecnym poziomie techniki w tak długim czasie;
• żeby ową piramidę zbudować w okolicy musiało mieszkać kilka milionów ludzi, co było dla mnie sporym zaskoczeniem, gdyż zawsze myślałem, że starożytne miasta w Amerykach liczyły nie więcej niż  80 000 mieszkańców (np. Teotihuacan w stanie największego rozkwitu);
• przez kilka miesięcy w roku okolica El Miradoru jest praktycznie pustnią, nie ma ani cieków wodnych, ani zbiorników. Tak samo było w okresie, gdy tereny te były zamieszkałe. Majowie radzili sobie magazynując wodę w sztucznych zbiornikach, z których część pełniła także rolę obronną (fosy);
• głównym wrogiem El Miradoru był pobliski Tikal, który mimo iż znacznie mniejszy nie został pokonany, gdyż posiadał prężną sieć sojuszników. Sięgała ona znacznie dalej niż byłbym skłonny kiedykolwiek przypuszczać, bo aż do leżącego koło obecnego Mexico City i wspomnianego już Teotihuacanu (a to jakieś 1000 km w linii prostej);
• miasto zostało ostatecznie opuszczone około 800 roku n.e., ale nie z powodów militarnych czy politycznych, a bardzo typowych a zarazem współczesnych: degradacji środowiska. Majowie zachowali się podobnie jak mieszkańcy Wyspy Wielkanocnej czy Petry i wycięli większość drzew w okolicy. W efekcie nastąpiła erozja gleb i znaczny spadek możliwości magazynowania wody, co z kolei uniemożliwiło uprawę ziemi;
• najpopularniejszą grą była juego de pelota, czyli ni mniej ni więcej tylko “gra w piłkę” (coś mi się po głowie kołacze, że w jakiś sposób bazuje na niej popularna kiedyś w Polsce gra w “dwa ognie”).  Piłka była drewniana i ważyła około 4 kilogramów. Nie można było używać ani dłoni, ani stóp. Zamiast tego gracze (1, 2, 3 lub 5 w drużynie) mogli używać uzbrojonych w ochraniacze kolan i łokci, a także drewnianego pasa. Tak, wiem, brzmi to dziwnie, szczególnie ten pas, ale tak to według Hugo wyglądało. Boisko było niewielkie, około 10 x 30 metrów, a bramki stanowiły niewielkie dziury w murze po przeciwległej (krótszej!) stronie. Po zakończeniu rozgrywki krew lała się obficie. Nie wiadomo jednak czy głowy obcinano zwyciężcom, przegranym czy wszystkim uczestnikom. Co ciekawe gracze decydowali się dowolnie na udział w grze. Dlaczego? Wierzono bowiem, że ten kto zostanie zdekapitowany odrodzi się w przyszłym życiu potężniejszym (Majowie wierzyli w swego rodzaju reinkarnację). Kiedy o tym usłyszałem pomyślałem, że to bardzo dobry sposób na usuwanie ze społeczeństwa ambitnych i zdolnych do poświęceń jednostek. Zamiast spiskować przeciwko władcom część z nich dawała sobie uciąć głowę w nadziei na to, że następnym razem to oni będą na tronie albo blisko niego.

Marsz przez dżunglę

Co do samego trekkingu do El Mirador to liczył on sobie 43 kilometry w jedną stronę, podzielone na dwa odcinki: 17 i 24. Przez cały czas szliśmy dobrze wydeptaną i szeroką przynajmniej na metr ścieżką. Teren był zasadniczo płaski i tylko kilkukrotnie trafiały się niskie wzgórza (<80 m), co w praktyce przekładało się na od 4 do 7 godzin marszu dziennie. Była to zatem przyjemna i niezbyt uciążliwa wycieczka, tym bardziej, że większość bagaży niosły muły. We znaki czasem dawało się gorąco, ale owe 30-34*C było mniej dokuczliwe niż to sobie wyobrażałem. Cień oferowany przez drzewa i pojawiające się czasem podmuchy wiatru sprawiały, że pogoda była mniej męcząca niż na przykład we Flores.

Mimo ogólnie pozytywnych wrażeń z wycieczki (oderwanie się od pracy!) muszę przyznać, że zabrakło mi nieco tego, na co najbardziej liczyłem: kontaktu z przyrodą. Dżungla, w której leży Palenque jest znacznie bardziej zielona, potężna i zgodna z moim stereotypowym wybrażeniem niż ta, którą zobaczyłem po drodze do El Mirador. Nie rozbrzmiewała co chwila odgłosami ptaków i innych zwierząt, a momentami tylko palmy i wilgotność przypominały mi, że nie znajduję się w jakimś europejskim lesie. Z tego co rozmawiałem z Hugo była to głównie kwestia pory roku. Brak wody sprawia, że zwierzaki przebywają w innych rejonach. Rozwiązaniem byłaby wycieczka w porze deszczowej. Wtedy mógłbym tonąć w błocie po pas, las huczałby od odgłosów natury, lecz niestety wszędzie byłyby też miliony komarów.

Trochę lepiej niż po drodze było w samym El Miradorze. Wokół obozu często kręcił się jeden albo dwa ostronosy białonose (zwane tu pizote), a na drzewach można było dosyć często zobaczyć czepiaki (prawdopodobnie z gatunku Ateles fusciceps) lub wyjce (Alouattinae). To dzięki nim w nocy i wieczorami dżungla zamieniała się w Jurassic Park, gdyż ich ryki, jak to stwierdził ktoś z naszej grupy, bardziej pasowały do Welociraptorów niż do roślinożernych małp.

Przyznam, że po pięciu dniach spędzonych w dżungli i wśród ruin poczułem się na tyle nasycony “majańskością”, że odpuściłem sobie wizytę w Tikalu. Uznałem, że jeśli chodzi odrestaurowane budowle to wystarczy mi to, co zobaczyłem w Palenque i że będę w stanie dalej żyć nawet jeśli nie zobaczę kolejnych odnowionych świątyń. Tym bardziej, że podobne znajdują się w honduraskim Cobanie, a El Mirador jest tylko jeden.

Praktykalia

• trekking zaczyna się i kończy w miejscowości Carmelita, do której można dojechać autobusem za 40Q (odjazdy z Santa Elena codziennie o 9:00 i 13:00);
• nie ma możliwości ominięcia całej machiny turystycznej i dotarcia do ruin całkowicie samodzielnie, gdyż zarówno w obozach pośrednich jak i w El Mirador mieszkają strażnicy, którzy zatrzymają (a przynajmniej spróbują zatrzymać) każdego delikwenta, który będzie porszuał się bez przewodnika;
• w celu uzyskania najlepszej ceny najlepiej skontaktować się bezpośrednio z Turismo Cooperativa Carmelita i albo zorganizować szyty na miarę trekking albo dołączyć do innej grupy. Kooperatywa jest elastyczna i bardzo chętna do współpracy, więc jeżeli ktoś będzie chciał wybrać się na 20 dniową wycieczkę obejmującą także ruiny leżące w Meksyku nawet i to jest do zrobienia. Jedyny minus jest taki, że nikt w kooperatywie nie mówi po angielsku (dotyczy to także przewodników). Tak więc dobrze byłznać hiszpański na poziomie komunikatywnym lub podczas komunikacji mailowej z Juanem Carlosem z kooperatywy posiłkować się Google Translate;
• jeżeli nie chcesz samemu organizować treku/kontaktować się z kooperatywą polecam skorzystać z oferty hostelu Los Amigos w Flores, który pobiera jedynie niewielką prowizję (rzędu $20/osobę);
• jedzenie na treku jest smaczne (i prócz pierwszej kolacji bezmięsne) i jest go wystarczająco dużo, ale dla zaspokojenia łakomstwa warto zabrać jakieś orzechy, cukierki, batony czy inne cudactwa;
• ani w Carmelita, ani nigdzie po drodze nie ma ani prądu, ani zasięgu telefonii komórkowej, ani sklepów (tu za wyjątkiem Carmelita);
• istnieją zasadniczo cztery sezony, w których można odwiedzić El Mirador:
  • styczeń – czerwiec: sucho, mało komarów, niewiele zwierząt i ptaków (z braku wody) – najwyższe obłożenie;
  • czerwiec – sierpień: początek pory deszczowej, ale z reguły nie pada co dziennie, trochę błota i komarów – mały ruch;
  • sierpień – październik: pora deszczowa na całego, może padać kilka dni z rzędu bez żadnych przerw, masa komarów i błota – zero chętnych;
  • listopad – grudzień: początek pory suchej, ale wszędzie jest pełno wody, może zajść konieczność brodzenia po pas przez kilka kilometrów, miliony komarów – zadziwiająco wielu chętnych;
• zasadniczo oferowane są dwie standardowe wersje trekkingu: 5 i 6 dniowa. Gdybym miał iść na niego jeszcze raz wybrałbym wersję dłuższą, gdyż w przypadku 5-cio dniowej wraca się tą samą drogą, którą szło się do El Mirador, a w wersji dłuższej robi się pętle przez ruiny miast Nakbe i Wakna.

Przykładowe ceny:

• 2 uczestników, 5 dni/4 noce, przewodnik, jeden muł i poganiacz, wyżywienie, sprzęt kampingowy (namioty i materace): $210 / osoba;
• 2-12 uczestników, 5 dni / 4 noce, przewodnik, kucharz, odpowiednia ilość mułów i poganiaczy, wyżywienie, sprzęt kampingowy: $230 / osoba (przez agencje turystyczną przynajmniej $20 więcej);
• 3 uczestników, 6 dni / 5 nocy, przewodnik, dwa muły i poganiacz, kucharz, wyżywienie, sprzęt kampingowy: $300 / osoba.
• nocleg w Carmelita: 75Q

Ceny nie uwzględniają wszystkich możliwych kombinacji, a jedynie te, o które sam pytałem lub te, które wybrały osoby z innej grupy, którą spotkaliśmy. Wydaje mi się, że są rozsądne i przystępne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę koszty typowego backpackingu po Gwatemali, które wbrew pozorom nie są wcale takie niskie.

Artykuł W tajemniczych ruinach miasta Majów. El Mirador, środek gwatemalskiej dżungli pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Gwatemala należy do jednych z najtańszych krajów Ameryki Środkowej, ale nie jest tak tania jakby się mogło wydawać. Nie tylko, gdy porównać ją z Meksykiem, Polską, ale nawet i z USA.

Z jednej strony za naprawdę niewielkie pieniądze możemy zjeść na straganach, z drugiej za zakupy w najtańszym supermarkecie zapłacimy dużo więcej niż w Polsce czy w Meksyku. Ceny niektórych produktów, zwłaszcza nabiału, wydają się nieracjonalnie wysokie, wyższe niż w Kalifornii. Ogólna zasada, którą można zastosować to – czym więcej cywilizacyjnych luksusów zapragniesz, tym więcej wydasz. Niestety, wszystko poza tortillą, salsą i bananami w krajach Ameryki Środkowej trzeba tu rozumieć za cywilizacyjny luksus.

W Gwatemali zaskakująco tanie jest wynajęcie mieszkania lub domu, można upolować naprawdę świetne okazje, jeśli wynajmujemy dom bezpośrednio od właściciela. Relatywnie tanie jest jedzenie w restauracjach i comedorach, bardzo tanie – na ulicznych straganach. Dużo zapłacimy za zakupy w supermarkecie, w szczególności za nabiał, mięso i wędliny. Dobry stosunek ceny do jakości zauważymy kupując gwatemalską kawę, która jest tutaj naprawdę stosunkowo niedroga i pyszna.

Waluta Gwatemali: quetzal (GTQ)
1 GTQ = 0.49 PLN

Zakupy w supermarkecie

W Gwatemali do tańszych supermarketów można zaliczyć Dyspensę Familiar i La Bodeganę, które w porównaniu z polskimi sklepami można by przyrównać do Lidla. Z droższych mamy ogromny i nowoczesny Torre, w nim poczujemy się prawie jak w amerykańskim Stop&Shop. W tanich supermarketach wybór produktów jest naprawdę bardzo ograniczony. Nie znajdziemy tam dobrego sera, jogurtu bez cukru, ani wędlin. W Torre, kupimy wszystko lub prawie wszystko czego nasz apetyt zapragnie, ale ceny mogą nam nie być do smaku.

W przeliczeniu na złotówki za litr prawdziwego mleka (bez dodatku tłuszczu roślinnego) zapłacimy w najtańszym sklepie 6 zł, za średniej wielkości jabłko – 2 zł, za czekoladowego batonika – 5 zł. Woda butelkowana – za galon najtańszej wody (3.78 litra) zapłacimy 3.60 zł. Za niewielką papaję w tym sklepie wydamy 4 zł, czyli dwa razy więcej niż gdybyśmy kupowali ją w Meksyku.

Jeśli chcielibyśmy się wybrać po papaję na lokalny bazar, cena niekoniecznie byłaby niższa (ostatnio 7 zł za sztukę). Ceny na bazarach, w miastach, nie są niskie. Dość duży jest wybór owoców i warzyw. Kupimy tu różne gatunki awokado (2,50 zł za 3 sztuki), lokalne śliwki (po 3 zł za kg), świeżą kolendrę, seler naciowy, limonki, ananasy, szparagi, liczi, a nawet noni. Zdziwić nas może cena ziemniaków (około 3 zł za kg). W przeciwieństwie do Meksyku comedory (małe jadłodajnie) na bazarach nie są popularne. W Meksyku to był świetny sposób na niedrogie, pyszne jedzenie i obłędne, świeże soki. Gwatemalskie bazary niestety nie mają alejek z kulinariami.

Przykładowe zakupy w supermarkecie La Bodegana (tani):

• 1 galon (3.78 litra) wody,
• 300g żółtego sera,
• małe opakowanie serka topionego (200g),
• 1L jogurtu naturalnego,
• 4 banany,
• 12 jajek,
• mała puszka coli,
• 250g bochenek chleba.

Razem: 126 GTQ (60 PLN)

Piekarnie

Gwatemalskie miasteczka pachną świeżym pieczywem i słodkimi wypiekami. Poczujemy się tu prawie jak w Paryżu czy w Szwajcarii. W przeciwieństwie do Meksyku, gdzie dostępne są tylko tortille i chleb tostowy, w Gwatemali możemy cieszyć się dużym wyborem rodzajów chleba, bułek, bagietek, precli, a nawet możemy liczyć na pyszne croissanty z migdałami. Ceny w piekarniach są porównywalne do tego co znamy z dobrych polskich piekarni.

Restauracje i kawiarnie

Jedzenie poza domem jest w Gwatemali relatywnie tanie. Na pierwszy rzut oka porównywalne do polskiego, tanie jeśli porównamy z tym ile byśmy wydali chcąc przygotować danie samemu. Przykładowo duża, sycąca porcja kurczaka z dwoma dodatkami typu gotowane buraki, ziemniaki lub ryż w Antigua kosztuje 55 GTQ (27 PLN), do tego jako bardziej jako przystawka niż danie – filiżanka zupy. Za sok albo inny napój niegazowany, przygotowywany na miejscu około 20 GTQ (10 PLN). Za 42 GTQ (21 PLN) w centrum Antigua zjemy w kawiarni pyszne naleśniki w wersji „con todo” czyli ze wszystkim: nutellą, bananami, truskawkami i lodami. W mniej turystycznej Xeli obiad zjemy już za 18 GTQ (9 PLN), porcja dla mięsożerców może być rozczarowująca, ale ucieszą się warzywnolubni, bo w wielu restauracjach wszystkie dodatki warzywne są za darmo.

Poza Antiguą, która jest chyba najbardziej turystycznym miejscem w Gwatemali, bardzo przyjazne wydały nam się ceny w restauracjach hotelowych. W czterogwiazdkowym hotelu śniadanie z kawą zjemy już za 35 GTQ (17 PLN).

W Antigle i Xeli (Quetzaltenango) kawy napijemy się już za około 14 GTQ (7 PLN). Kawiarnie mają dobrej jakości kawę, zwykle lokalną, a wiele z nich jest urządzonych w zachodnim stylu. Popularne sieciówki to Barrista oraz & Cafe. Kawa będzie nam smakowała doskonale, zwłaszcza, że jak na nowoczesny styl przystało jest też darmowe Wi-Fi. Turystyczne miasteczka to jedyna kawiarniana strefa, poza nią możemy liczyć co najwyżej na kawę rozpuszczalną ze śmietanką w proszku.

Dzień w Antigua i wydatki na jedzenie (bez kolacji) i bez oszczędzania:

• 3 duże kawy,
• 1 duża indyjska herbata,
• 2 wielkie omlety z awokado, serem, pomidorami i cebulą,
• 2 wielkie naleśniki (jeden z masą owoców i czekoladą, drugi z masą sera, kurczaczka i warzyw).

Razem 192 GTQ (90 PLN)

Lokum

Za łóżko w dobrym hostelu w Antigua zapłacimy około 45 GTQ (22 PLN) za dobę. W cenie jest pyszne śniadanie. W Xeli za pokój dla dwóch osób w centrum miasta zapłacimy około 55 GTQ (27 PLN). W Gwatemali dobrze sprawdza się Airbnb, czyli portal oferujący tymczasowy wynajem prywatnych pokoi i domów. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. W Xeli bardzo przyjemne mieszkanie z jedną sypialnią, pokojem dziennym, wewnętrznym patio i osobną kuchnią wynajęliśmy za 500 zł na tydzień. Nasz znajomy, który wynajmował przez pół roku mieszkanie przez ogłoszenie, dostał ofertę wynajmu skromnego domu z dwiema sypialniami, jedną łazienką i ogromną działką za 350$ na miesiąc. Nowy dom, do którego przeniósł się pod koniec maja, leżący w lepszej dzielnicy i posiadający trzy duże sypialnie, kuchnię, dwie łazienki, pokój dzienny oraz dużą działkę będzie kosztował go $500 na miesiąc.

Wynajęcie domu pod Antiguą przez AirBnb kosztowało nas 2,600 zł za miesiąc. Za taką cenę dostaliśmy przestronny (w zasadzie to dom-loft), pięknie urządzony, parterowy dom z dwiema sypialniami,  jedną łazienką, dużym pokojem dziennym i tarasem z wielkim ogrodem. W cenie są wszystkie rachunki, internet, strażnik oraz takie widoki jak na powyższym zdjęciu.

Artykuł Gwatemala – praca zdalna i podróże pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Na granicy meksykańsko-gwatemalskiej panuje atmosfera festynu. Gra głośna muzyka, ludzie kręcą się między poustawianymi wzdłuż drogi straganami. Przechodnie z obu krajów bez zatrzymywania się przechodzą z jednej strony granicy na drugą. Nikt ich nie wypytuje dokąd idą, ani nie prosi o dokumenty.

Stoimy samochodem w kolejce, jesteśmy pierwsi po meksykańskiej stronie. Przed nami, już po gwatemalskiej stronie, czekają dwa samochody, a przed nimi jeszcze jeden, który stoi w poprzek ulicy. To mały tuk-tuk, który na dachu ustawione dwa duże głośniki.

Podchodzi do nas pan w kapeluszu z sakiewką na brzuchu i mówi, że trzeba będzie czekać około dwie godziny. Zdziwieni dopytujemy dlaczego. – Zaraz zaczyna się maraton – odpowiada i na wszelki wypadek dopytuje czy nie potrzebujemy quetzali, gwatemalskiej waluty, i odchodzi.

Siedzę z psem w samochodzie. Bartek chodzi po gwatemalskiej stronie już chyba pół godziny, załatwia dokumenty importu auta i szuka cajero automatico, bo nie mamy dineros.Strażnicy powiedzieli mu, że niedaleko możemy wypłacić gwatemalskie pieniądze. Zostawiamy więc auto w Meksyku, idziemy zjeść śniadanie i pospacerować z psem po gwatemalskiej stronie i potem wrócimy po samochód, jak już maraton się skończy. Nic prostszego. Czekam i czekam. Muzyka gra. Ludzie chodzą przez bramę graniczną. Tylko jeden meksykański strażnik stoi w cieniu niewielkiego budynku rządowego i rozmawia ze sprzątaczką.

Nie wydaje się, żeby ktoś tu sprawdzał jakieś dokumenty. Po Gwatemalskiej stronie widać tylko niedbale ustawione stragany, kolorowe parasole i biegaczy… Za chwilę wjeżdżamy do jednego z najbiedniejszych krajów świata..

Kilka pieczątek później, po śniadaniu na gwatemalskiej stronie i odebraniu auta ze strony meksykańskiej ruszamy w kierunku Quetzaltenango. Już na pierwszy rzut oka można powiedzieć, że Gwatemala jest biedniejsza od Meksyku. Jeśli Meksyk jest krajem trzeciego świata, to Gwatemalę pewnie można określić krajem czwartego świata. Po drodze dowiaduję się, że prezydentem od trzech lat jest Otto Perez Molina, bo przy autostradzie widzę kilka razy jego twarz na banerze z podpisem Czy wiesz, że… Prezydentem Gwatemali jest od trzech lat jest Otto Perez Molina i nieustannie pracuje, aby polepszyć jakość życia, i że miasto do którego jedziemy jest czwartym co do wielkości miastem w kraju.

Droga ciągnie się przez góry. Z daleka widzimy najwyższy szczyt Ameryki Centralnej, wulkan Tajumulco, na który ztrsztą planujemy wejść. Po drodze mijamy biedne wsie, niedokończone budowy kilkupiętrowych budynków z pustaków z wykończonym jedynie parterem i pola uprawne na zboczach gór. Na skałach wzdłuż drogi wymalowano reklamy partii politycznych. Wszystko jest kolorowe: duże skały i małe kamienie, słupy, nawet niektóre budynki wymalowano na zielono, fioletowo, czerwono.

Quetzaltenago. Jesteśmy w mieście. Otwieramy okna i jest przyjemnie chłodnawo. Miasto położone jest na 2300 m n.p.m. Szukamy miejsca, w którym moglibyśmy się napić kawy i skorzystać z internetu. W centrum miasta znajdujemy kawiarnię Barrista z wi-fi. Wchodzimy do środka a tu zupełnie inny świat. Jest przestronna i nowoczesna. Na ścianie wiszą fotografie. W menu latte, americano, capuchino.. Mogłaby się znajdować w Warszawie, Montrealu czy Brukseli. Siedzą tu głównie amerykanie z macbookami… Zamawiamy kawę i czekamy na naszego gospodarza…

Artykuł Adios Meksyku! Witaj Gwatemalo! Granica i pierwsze wrażenie pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.