Połączenie technologii, mobilności, praktycznie wszechobecnego Internetu sprawiły, że mnóstwo zawodów można wykonywać zdalnie, a tym samym z dowolnego miejsca na świecie. Postanowiliśmy zebrać w jednym miejscu wszystkie kluczowe informacje związane z konkretnymi zawodami. W tej części przewodnika przedstawiamy zawód project / program managera.

Zawód: project / program manager

PM to jeden z tych zawodów, których nie trzeba przedstawiać nikomu, kto ma za sobą pracę w jakiekolwiek korporacji czy dowolnych rozmiarów firmie technologicznej. W zależności od tego, jak dana organizacja definiuje zakres ich obowiązków mogą być niewiele więcej niż “forward managerami” (przekazującymi komu trzeba maile) lub osobami rzeczywiście kluczowymi dla powodzenia przedsięwzięcia.

No dobrze, project manager, jak wiadomo ma za zadanie “dowiezienie” projektu, począwszy od fazy jego planowania, przez realizację, aż po zamknięcie. Na jego barkach leży takie zarządzanie wszystkimi dostępnymi mu zasobami (finansowymi, czasowymi, sprzętowymi i “ludzkimi”), wyznaczanie kolejności realizacji pojedynczych zadań (po podzieleniu na nie projektu), pilnowanie terminów i lawirowanie pomiędzy ograniczeniami materii rzeczywistości, a oczekiwaniami zwierzchników, by w wyznaczonym czasie osiągnąć założone cele. Bez względu na to, czy chodzi o postawienie nowego budynku, zmniejszenie kosztów produkcji jakiegoś leku czy wdrożenie nowej funkcjonalności systemu operacyjnego. To pod tym względem zawód stosunkowo uniwersalny i ciężko wskazać dziś branżę, w której PMowie nie pracują.

Co jednak robi program manager?

Program manager odpowiada za podległych mu project managerów, których projekty wiążą się ze sobą w większość całość. Ale nie tylko. W zakresie jego obowiązków znajduje się także podzielenie zadania do realizacji na poszczególne projekty, przydzielenie im managerów i samodzielne zajęcie się tymi, które managerów posiadać nie będą. Zdefiniowanie kamieni milowych i koordynacja składowych projektów, tak by współgrały zarówno ze sobą jak i z elementami względem nich zewnętrznymi, to także część jego chleba powszedniego. Na jego barki często spadają zarówno kwestie biurokratyczne, a czasem prawie że sprzedażowe (np. spotkania z potencjalnymi klientami celem otrzymania kontraktu, by w ogóle było co realizować). Program manager jest też osobą, która zarówno wspiera project managerów w realizacji ich zadań jaki i, przynajmniej częściowo, odpowiada za stworzenie ram/środowiska, w których ci ostatni będą działali. W pewnym sensie to taki meta project manager, który nadzoruje managerów odpowiedzialnych za mniejsze projekty.

W zależności od organizacji program manager może zajmować się więc albo nadzorowaniem wszystkich projektów służących wspólnemu celowi (np. stworzenia systemu operacyjnego) albo wszystkich projektów realizowanych w danym dziale (np. dziale finansów dużej korporacji) albo posiadających wspólnych budżet (np. wszystkich projektów marketingowych całej firmy, realizowanych przez różne działy).

Obie role oczywiście wiążą się z poświęcaniem dużej części czasu na raportowanie postępów, napotykanych problemów, sposobów ich rozwiązania oraz potencjalnych ryzyk wyższym poziomom kadr zarządzających czy innych zainteresowanych stron.

Co powinien umieć project / program manager?

[tweetshareinline tweet=”Mówiąc językiem ogłoszeń o pracę powinien być guru zarządzania” username=”@cyfrowinomadzi”], który w chaosie organizacyjnym czuje się jak ryba w wodzie (no, a jeśli to niemożliwe, to przynajmniej nie jak ryba wyrzucona na brzeg). Na co komu bowiem manager, który nie jest w stanie ustrukturyzować rzeczywistości do postaci zrozumiałej dla podwładnych i podzielić zadania na sensowne części? Albo taki, który wyładowuje na podwładnych swoje frustracje albo daje im odczuwać wszystkie wywierane na niego z góry naciski, których przecież w żadnym projekcie nie brakuje, bo zawsze komuś wydaje się, że można coś zrobić szybciej, lepiej i taniej?

Tak więc dobry manager powinien być przede wszystkim dojrzały emocjonalnie i prezentować niezły poziom umiejętności organizacyjnych, logistycznych i oczywiście interpersonalnych. By wiedzieć kiedy należy pochwalić lub zmotywować, kiedy przyznać ekstra urlop, a kiedy poddać coś krytyce. I to w taki sposób, by wynikło z tego coś konstruktywnego. Dla projektu i podwładnego. By umieć realistycznie ocenić czas potrzebny na realizację zadań projektowych, wymagane do tego środki i możliwe zakłócenia i sposoby ich mitygacji.

Naprawdę dobrze by było, gdyby umiał szybko, i najlepiej także trafnie, podejmować decyzje. Nie zaszkodzi mu też żyłka perfekcjonizmu, chęć ciągłego, choć uwzględniającego realia, ulepszania szeroko rozumianego produktu i bycie świadomym szerszego kontekstu, w którym realizowany jest projekt.

O posiadaniu rozległej wiedzy z danej branży nie ma chyba co wspominać, bo bez tego może być naprawdę ciężko.

Technical project / program manager

Project manager i umiejętności techniczne? Mówicie, że niemożliwe? Oczywiście, że tak. I nie, nie chodzi mi o obsługę Excela. W niektórych organizacjach zdarza się, że wspomniane wyżej umiejętności to za mało i wymagane jest posiadanie także tych technicznych, np. kilkuletniego doświadczenia w programowaniu w przypadku prowadzenia projektów IT.

Dlaczego?

Dlatego by lepiej rozumieć podwładnych, sam projekt oraz możliwe sposoby jego realizacji oraz potencjalnych ryzyk. W przypadku firm IT technical manager z reguły sam nie koduje, ale czasem zdarza się, że odpowiada za wysokopoziomowy projekt techniczny lub architekturę rozwiązania. Nie wchodzi w nie aż tak głęboko jak architekt czy software engineering manager, ale ich praca nie jest dla niego “czarną magią” i jest w stanie zrozumieć i ocenić rezultaty ich starań oraz tak kierować projektem, by dzięki swojej wiedzy wspierać podwładnych w ich pracy (choćby przez kolejność realizacji zadań wynikającą z uwarunkowań technicznych).

Gdzie szukać pracy zdalnej jako project / program manager?

W przeciwieństwie do typowo technicznych i wysoko specjalistycznych stanowisk z branży IT nasz wybór będzie znacznie szerszy. Project / program managerów potrzeba bowiem w każdej w zasadzie branży, a że w każdej branży korzysta się z Internetu nasz wybór jest teoretycznie prawie nieograniczony.

W praktyce oczywiście aż tak nieskończony nie jest, ale i tak jest w czym wybierać. Dobra wiadomość jest też taka, że często jest to stanowisko, na którym możemy rozpocząć pracę nawet bez uprzedniego doświadczenia. Pod warunkiem, że posiadamy wiedzę branżową oraz zadatki na osobę, która może być skuteczna w zarządzaniu zespołem.

Tak więc poza standardowymi portalami z ofertami pracy zdalnej polecałbym także zajrzenie na Indeed.com, Glassdoor (gdzie także znajdziecie opinie pracowników o pracodawcach oraz opisy procesów rekrutacji), Flexjobs (szczególnie jeśli interesuje was praca w USA i z tamtejszych stref czasowych) oraz zatrudniający tylko i wyłącznie zdalnie Crossover, gdzie zawsze znajdzie się przynajmniej kilka stanowisk managerskich, na które trwa rekrutacja.

Dobrą opcją może być także wykorzystanie LinkedIna. Zarówno pasywne jak i aktywne. Pasywne, a więc adekwatne słowa kluczowe występujące w naszym profilu (może takie, jakich używają w swoich profilach osoby już pracę zdalną jako manager posiadające?). Aktywne, a więc zarówno networking, wyszukiwanie kontaktów w interesujących nas firmach, ale i członkostwo i udzielanie się w grupach poświęconych pracy zdalnej. Jeśli chodzi o grupy, to w tym wypadku może sprawdzić się coś nawet tak nietypowego jak Meetup, gdzie miesiąc temu sam natknąłem się ofertę pracy zdalnej w swoim zawodzie w małym startupie (przyznam, że pracę nawet otrzymałem, ale z różnych powodów nie zdecydowałem się na jej przyjęcie).

Innym wartym uwagi sposobem może być stworzenie listy firm, które zatrudniają pracowników zdalnych (np. poprzez przegląd ofert na tematycznych portalach) i kontaktowanie się z nimi bezpośrednio, nawet jeśli w danym momencie nie szukają żadnych managerów.

Ile zarabia project / program manager?

Rozstrzał jest tutaj dosyć duży, ale nawet kiepsko opłacani project managerowie, chyba w każdym kraju zarobią powyżej średniej krajowej. Na dzień dobry w Polsce można liczyć na jakieś 4500-5000 złotych brutto, by wraz z doświadczeniem dojść do poziomu około 10000-12 000 złotych miesięcznie, a może i nawet trochę więcej w wypadku osób naprawdę dobrych i pracujących dla bogatych firm. Na zachodzie te liczby wyglądają znacznie lepiej i w przypadku takiej Hiszpanii można liczyć na pensję dochodzącą do jakiś 16 000-18000 złotych brutto na miesiąc, a w USA nawet do 24 000 złotych.

W przypadku program managerów wygląda to jeszcze lepiej i za wielką wodą można liczyć na wynagrodzenie rzędu 500 000 złotych brutto na rok lub około połowy tego w Hiszpanii.

Tak więc bez względu na to czy posiadamy umiejętności techniczne i szukamy pracy jako technical project / program manager czy też naszą mocną stroną są “jedynie” umiejętności organizacyjne i interpersonalne, będziemy w stanie żyć komfortowo w praktycznie każdym zakątku świata.

Artykuł Jak znaleźć pracę zdalną jako program/project manager? pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Andrzej przebranżowił się już przynajmniej dwukrotnie, ostatni raz, gdy szukał pracy zdalnej. Zaczynał jako tłumacz języka koreańskiego, a obecnie pracuje jako product owner. Rozmawiamy o tym, jak wyglądała jego życiowa (r)ewolucja, jak przestawił się na nowe tory, jakie błędy popełnił w trakcie swojej pierwszej podróży do Meksyku, o planach i przyszłości pracy zdalnej oraz o tym, jak taką pracę znaleźć.

Zacznijmy może od tego, kiedy przyszedł ci do głowy pomysł by pracować zdalnie i dlaczego się zdecydowałeś?

Właściwie pracuję zdalnie od pół roku, czyli nie mam jakiegoś specjalnie długiego stażu i tak, jak powiedziałaś wcześniej pracowałem dużo w dużych firmach, kilkanaście lat. I w zasadzie nigdy nie myślałem o pracy zdalnej, ale zacząłem o niej myśleć w momencie, w którym zaczęły mi przeszkadzać dwie rzeczy. Pierwsza to były dojazdy, bo zabierały mi około półtorej godziny dziennie. A druga rzecz, to konieczność siedzenia w tym biurze przez cały dzień w zasadzie, nawet jeśli nie masz nic do roboty. Bo czujesz, że inni cały czas siedzą, więc nie wypada wychodzić, twój szef nie wychodzi. Takie narzucenie sobie 8-godzinnego trybu pracy to było coś, co strasznie mnie denerwowało i po tych kilkunastu latach stwierdziłem, że dosyć, będę szukał czegoś innego i zacząłem szukać pracy zdalnej.

A co robiłeś w korporacji?

Zaczynałem jako tłumacz koreańskiego, to było jeszcze dawno temu i jeszcze w Mławie. A później poszedłem do innej dużej firmy z branży IT, bo pomyślałem sobie, że się przebranżowię i będę robił w życiu coś innego, tak spróbowałem swoich pierwszych sił w programowaniu. I w zasadzie zacząłem swoją ścieżkę przebranżawiania się. Na początku pracowałem jako developer, a później zacząłem pracować nad projektami, później zmieniając pracę zacząłem prowadzić zespół. Pierwszy był duży, drugi był trochę mniejszy. Zacząłem sprawdzać się jako team leader i właściwie do momentu znalezienia swojej pierwszej zdalnej pracy pracowałem jako team leader, zarządzałem zespołami i w zasadzie bardzo to lubiłem, ale pracę zdalną lubię bardziej

Jak dużo czasu zajął ci proces przebranżowienia się?

Przy programowaniu to było coś około roku, półtora roku, bo przychodząc do firmy, gdzie musiałem się przebranżowić, poszliśmy wtedy na taki układ z moim szefem, że okej, ja znałem koreański, ale chcemy żebyś nauczył się programować, bo potrzebujemy programistów. I to było trochę takie ultimatum, które wyszło mi na dobre, bo nigdy nie miałem nic wspólnego z programowaniem. Nauczyłem się w ciągu roku-półtora i tak mi już właściwie zostało i czasem to robię rzeczywiście. To było pierwsze przebranżowienie. A drugie wynikało z tego, że zacząłem szukać pracy zdalnej i nie chciałem robić tego samego, być tym team leaderem. Chcę pójść bardziej w design, w projektowanie aplikacji, we współpracę z developerami i grafikami i chcę faktycznie zacząć decydować o tym, jak wygląda produkt IT.

I to już robiłeś pracując zdalnie?

Tak, to jest moja pierwsza praca zdalna, która różni się od tego, co robiłem wcześniej w życiu, bo przestałem zarządzać ludźmi, a zacząłem zarządzać produktem IT.

A co skłoniło cię do szukania pracy zdalnej i wyjścia ze strefy komfortu?

Nie chciałem tracić czasu na dojazdy i chciałem móc podróżować. Wydawało mi się zawsze, kiedy człowiek siedzi na etacie, przychodzi taki moment, że człowiek idzie na urlop i wydaje ci się, że coś tu jest nie tak. Bo na ten urlop możesz sobie pojechać na dwa, trzy tygodnie, góra miesiąc w ciągu roku, a resztę czasu musisz spędzać w biurze. A ja sobie pomyślałem: co by było, gdybym to odwrócił o 180*, gdybym podróżując pracował, a wracał tutaj do domu wtedy tylko, kiedy chciałbym odpocząć od podróżowania. Czyli chciałem wszystko postawić na głowie.

Andrzej wśród majańskich ruin na Jukatanie – fot. Andrzej Dobrucki

Miałeś jakieś konkretne plany? Dokąd chciałeś wyjechać?

Pierwszy taki kraj, który przyszedł mi do głowy to był Meksyk, bo nigdy tam nie byłem, a zawsze chciałem tam pojechać i udało mi się to zrobić dzięki pracy zdalnej, bo przypuszczam, że na dwa tygodnie bym tam nie pojechał, bo byłoby mi szkoda czasu. Myślałbym, że w zasadzie nic nie zobaczyłem, nic nie zrobiłem i już muszę wracać z powrotem.

Ile czasu spędziłeś ze swoją dziewczyną w Meksyku?

Sześć tygodni.

Fajnie… A gdzie byliście?

Byliśmy na Jukatanie, na Riviera Maya, mieszkaliśmy w zasadzie przez miesiąc w Playa del Carmen, później pojechaliśmy sobie w dół do Tulum i tam też się na chwilę zatrzymaliśmy i później przez 2 tygodnie mieszkaliśmy w parku narodowym Sian Ka’an, który jest bardzo dzikim parkiem. I tam nad brzegiem morza znaleźliśmy taką hotelową osadę, gdzie mieszka się w drewnianych chatkach, gdzie dookoła są zwierzęta, nic nie jest ogrodzone i oczywiście to jest nad samym morzem, więc praktycznie mieszkasz na plaży.

Super, brzmi tak, że już bym chciała tam jechać! Rok temu też byliśmy w Meksyku, pracowaliśmy z różnych miejsc, ale nie z Jukatanu… A powiedz mi… jak szukacie miejsc, czym się kierujecie wybierając je?

Fajnie, że o to pytasz, bo Meksyk był naszym pierwszym zdalnym kierunkiem i popełniliśmy mnóstwo błędów wyjeżdżając tam, więc po powrocie zrobiliśmy sobie taką większą retrospektywę i wyszła nam masa rzeczy, które chcemy teraz poprawić. W zasadzie… mieszkania szukaliśmy w prosty sposób: AirBnb, jakieś lokalne portale, które zajmują się wynajmem mieszkań. U nas w zasadzie decydowała cena i to, czy był basen. Nie patrzyliśmy wystarczająco na to, jak wyglądają miejsca do siedzenia w mieszkaniu i czy da się z nich pracować, a to jest bardzo ważne. Trafiliśmy do miejsca, gdzie były tylko drewniane, ascetyczne krzesła, niewygodna sofa i kilka plastikowych krzeseł ogrodowych, ale był basen, jacuzzi, cena była do zaakceptowania i było w centrum miasta, więc super. I to, co było najgorsze, to brak wygodnych miejsc do siedzenia. Uciekasz z tego biura gdzieś tam w Mordorze i nagle potrzebujesz tego biurka i krzesła, bo ciągle musisz pracować. Na to powinniśmy zwracać większą uwagę.

Druga sprawa, że wynajmując mieszkanie myśleliśmy, że będziemy mieć je dla siebie, ale okazało się, że w pakiecie jest też właściciel (nasz hiszpański nie był wtedy najlepszy). Bardzo miły gość, ale okazało się, że pracując zdalnie w dwie osoby, to fajnie jest być na dwóch różnych przestrzeniach i nie przeszkadzać sobie, szczególnie gdy przychodzi zadzwonić czy zrobić wideokonferencję i dobrze sobie wtedy zejść z drogi. A my na to nie patrzyliśmy wystarczająco skrupulatnie.

Jest jeszcze coś, na co nie zwróciliście uwagi, a co wyszło w praniu?

Problemy z jakimi borykają się ludzie na miejscu. Warto w tym celu poszukać np. jakiś grup na Facebooku albo forów, gdzie gromadzą się ekspaci i zacząć czytać je kilka tygodni przed wyjazdem i zobaczyć z czym ludzie mają problemy. W Playa del Carmen taki problem był z bankomatami. Nie wiedzieliśmy o nim, dopóki nie zaczęliśmy przeglądać grup na Facebooku. Po przyjeździe beztrosko wypłacaliśmy sobie pieniądze z bankomatów, a potem okazało się, że ludzie wypłacają pieniądze, a potem po jakimś czasie ktoś im pieniądze z konta kradnie, bo okazuje się, że wszystkie bankomaty na Quinta Avenida (głównej alei), mają zamontowane czytniki kart, tak że te dane z kart są przechwytywane. Wszyscy o tym podobno wiedzą, ale nikt nic z tym nie robi, to większy szwindel. My nie wiedzieliśmy i musieliśmy blokować karty, a jak jesteś w Meksyku to nie zamówisz sobie nowej, bo przyjdzie do Polski.

Na grupach ludzie piszą o problemach, zadają dużo pytań, które i ty możesz mieć, kiedy już będziesz na miejscu, więc warto tę lekcję domową odrobić.

W samym Playa del Carmen są coworkingi?

Są. Myśmy akurat znaleźli dwa i one są w podobnych cenach co warszawskie. Jeden otworzył się niedawno i w ogóle był za darmo, a drugi kosztował chyba około 1000 złotych za miesiąc. Ale są coworki i coworki. W tym był basen, hamaki, to był cały budynek przerobiony na cowork. Bardzo wygodne miejsca do siedzenia, sporo eventów, w których można było uczestniczyć i to, co przede wszystkim dają coworki, czyli możliwość poznania innych ludzi, którzy też pracują zdalnie i z tego się naprawdę ciekawe znajomości zawiązywały, więc szczerze polecam zrobienie researchu dotyczącego coworków przed wyjazdem.

A skoro jesteśmy przy cenach, mógłbyś krótko powiedzieć jak wyglądają ceny wynajmu w Playa del Carmen?

Myśmy wynajmowali to mieszkanie, o którym mówiłem, w horrendalnie drogim centrum Playa del Carmen za 3500 zł za miesiąc. Ogólnie mieszkanie było super, poza tym że nie było za bardzo miejsc do siedzenia i w jednym z pokoi był właściciel. Było super zlokalizowane, 5 minut do morza, 5 minut do centrum. I to było fantastyczne. Ale z drugiej strony, za miastem, poza tą strefą można na miesiąc spokojnie wynająć mieszkanie za 2000 zł z groszami, a taksówki są tam bardzo tanie.

Zuzanna podczas pracy z drewnianej chatki w rezerwacie Sian Ka’an – fot. Andrzej Dobrucki

Czyli rozumiem, że z czasem udało wam się znaleźć coś fajnego, z dala od tych bardzo turystycznych miejsc?

Tak, po miesiącu w Playa del Carmen zaczęliśmy się trochę nudzić, wynajęliśmy samochód, pojechaliśmy na południe i trafiliśmy do parku narodowego. To jest totalna dzicz. 50 kilometrów po szutrowej drodze, wśród palm, gdzie w zasadzie turyści są rzadkością, czasem ktoś tam śmignie, bo na samym końcu na cyplu jest jakaś turystyczna wioska, ale my byliśmy w połowie tej drogi, godzinę od ostatnich osad ludzkich. Mieliśmy siedzieć wstępnie 3 dni, ale siedzieliśmy 2 tygodnie, bo było tak fantastycznie. Karaiby… plaża, piasek, rafa koralowa i dużo tequili. Wszystko, co tylko chcesz.

Przeszkadzało nam jedynie to, że generator prądu czasem nie wyrabiał i siadał internet. To był właściwie jedyny problem, że nie zawsze dało się pracować.

A powiedz mi jak dysponujesz swoim czasem, bo z tego co pamiętam, musisz przepracować 40 godzin w tygodniu?

Organizacja pracy jest zdecydowanie ważną kwestią w pracy zdalnej i to nie jest łatwe. Tego się trzeba nauczyć. Ja na początku w ogóle tego nie umiałem, tym bardziej że w naszej firmie stawiamy na pracę produktywną i mamy narzędzia, które pozwalają nam to osiągnąć i te 40 godzin, to jest zupełnie coś innego niż u normalnego pracodawcy, w biurze. Tam produktywnie pracujesz może 4 godziny dziennie, a resztę spędzasz na wychodzeniu do kuchni, na herbatce, rozmawianiu z ludźmi, i tak dalej. Nie jesteś tak produktywny. W pracy zdalnej, szczególnie rozliczanej godzinowo i za pomocą narzędzi, które pozwalają to monitorować, trzeba się nauczyć pracować wydajnie i ja w takim systemie pracuję i żeby zrobić te 40 godzin muszę się naprawdę spiąć. Muszę zaplanować sobie dzień, na przykład tak żeby przed południem przepracować powiedzmy 3 godziny, po południu przepracować 5, żeby mieć czas na inne rzeczy. To jest łatwe, gdy masz kontrolowane środowisko, takie jak twoje mieszkanie, które znasz, wiesz gdzie co jest, wiesz że nikt nagle nie wejdzie do domu i nie zacznie grać na gitarze, jak na przykład w Meksyku. Masz wszystko pod kontrolą. Jak wyjeżdżasz do nowego miejsca musisz się do niego dostosować, poznać jego rytm, zobaczyć jakie są zagrożenia i taką ścieżkę zdrowia trzeba przejść w każdym miejscu. Ale… ja się już nauczyłem pracować tak, by się wyrabiać. Choć 40 godzin nie wyrabiam, bo u nas to jest w zasadzie limit, powyżej którego nie pracujesz. Ja wyrabiam trzydzieści parę, bo uważam, że pracuję cztery razy wydajniej niż w jakiejkolwiek firmie stacjonarnej, gdzie wcześniej pracowałem, no ale lubię też swoją robotę.

Ważne, by wyznaczyć sobie czas pracy, bo człowiek nad którym nikt nie stoi i nikt mu nie każe robić konkretnych rzeczy ma skłonność do lenistwa. I tego lenistwa się trzeba oduczyć.

A czy obawiałeś się spadku produktywności? Wiele osób ma z tym problem, że myśli nie będzie w stanie się skupić na pracy, jeżeli obok będzie basen czy plaża.

Obawiałem się tego, ale nie będąc tutaj w Polsce, gdzie środowisko jest kontrolowane, ale że gdy pojadę gdzieś, gdzie będzie dookoła mnóstwo fajnych rzeczy, to nie będę w stanie sobie tak zorganizować czasu, bo będę chciał iść sobie popływać, będę chciał przejść się z nowo poznanymi ludźmi gdzieś w ciągu dnia, albo wyjechać ponurkować w cenotach i… faktycznie tak jest. Jak zobaczysz statystycznie ile godzin wyrabiam tutaj na miejscu, a ile w czasie wyjazdu, szczególnie do fajnych miejsc, to rzeczywiście tam się pracuje mniej, statystycznie. Masz za dużo rozpraszaczy i trzeba o tym pamiętać, że jeśli chcesz utrzymać tę samą rutynę, musisz jechać do miejsca, gdzie nie ma przeszkadzajek i pożeraczy czasu. Dlatego myślę, że miejsca popularne wśród cyfrowych nomadów to takie, gdzie łatwo się skupić i pracować. Na przykład w Tajlandii, w Chiang Mai, jest bardzo dużo nomadów i ekspatów, a tam nie ma morza, więc odchodzi jedna przeszkadzajka. Wydaje mi się, że na początku się zachłystujesz tym i chcesz jeździć w najfajniejsze miejsca na świecie, ale potem musisz to jakoś zbalansować z wymaganiami swojej pracy i nie narażać się za bardzo na to ciągłe rozpraszanie.

Myślisz o zmianie zawodu ale nie wiesz od czego zacząć? Szukasz pracy zdalnej lub zleceń? Przygotowałam dla Ciebie e-booki i szkolenia. Sprawdź na: https://sklep.cyfrowinomadzi.pl/. Kliknij w obrazek, by przejść do sklepu.

A to nie jest też tak, że te atrakcje motywują cię do tego by skupić się na pracy, być bardziej produktywnym, żeby mieć na nie czas?

No pewnie, że tak, ale myślę, że są bardzo różne prace zdalne, gdzie w żaden sposób cię nie cisną, bo masz dostarczyć coś do jakiejś daty, masz deadline i to robisz. Robisz to wtedy, kiedy chcesz. Ale jeżeli cała firma jest zdalna, tak jak Crossover, no to musisz pamiętać o tym, że mnóstwo osób od ciebie zależy i że ten łańcuch zależności jest taki, że komunikacja musi być ciągła i nie masz już takiej dowolności w określaniu kiedy coś zrobisz. Na przykład jesteś jedyną osobą, która nie pasuje do strefy czasowej spotkania, więc to ty się musisz dostosować.

Chciałabym jeszcze wrócić do tematu, o którym już rozmawialiśmy. Udało wam się zrealizować jakieś marzenia dzięki pracy zdalnej?

Udało nam się zacząć podróżować i ten pierwszy wyjazd był na to dowodem. I to był tylko pierwszy, bo drugi już w styczniu. Udało nam się przestać myśleć, że jesteśmy na wakacjach i złapać rytm miejsca, do którego jedziemy. Myśmy tym rytmem się troszeczkę zachłysnęli w Meksyku i na przykład zrobiliśmy kurs nurkowania PADI i zaliczyliśmy tam 8 nurkowań i tak się w to wciągnęliśmy, że chcemy nurkować wszędzie, gdzie jedziemy i trochę pod tym kątem wybieramy kolejne lokalizacje, żeby w przyszłości móc się dalej certyfikować, żeby móc na przykład nurkować jaskiniowo. Nigdy w życiu byśmy tego nie zrobili, gdybyśmy nie siedzieli w tym Meksyku tak długo i nie mogli się zrelaksować i nie myśleć o tym, że gdzieś musimy wracać.

Wybieracie się niedługo, jak mi wcześniej wspomniałeś, do Tajlandii?

Wybieramy się do Tajlandii 20 stycznia, kupiliśmy bilet w jedną stronę, bo jak się okazało z Kolonii można bardzo tanio znaleźć bilety na Phuket. Mamy bilet w jedną stronę, nie mamy pojęcia co chcemy robić, jesteśmy ograniczeni, wydaje mi się, trzy miesięcznym pobytem bezwizowym, więc jakoś czas musimy sobie zorganizować. Tajlandia to niesamowity hub, jeśli chodzi o loty stamtąd, bo można lecieć do Australii, Indonezji, Japonii i nawet tam bilety wcale nie są takie drogie, więc opcji jest mnóstwo.

Czyli nie planujecie powrotu?

Nie planujemy powrotu. W momencie gdy nam się znudzi chcemy tutaj wrócić i planować coś innego. Może być tak, że nam się w ogóle nie znudzi i będziemy chcieli zostać gdzieś na dłużej. Byle był internet To jest podstawa.

Andrzej podczas pracy z zacienionej plaży – fot. Andrzej Dobrucki

Po jakimś czasie podróżowania i pracowania pojawia się pytanie czy można to robić non-stop. Są jakieś rzeczy, których brakuje ci w pracy zdalnej?

Najbardziej chyba ludzi, bo w pracy stacjonarnej masz kontakt fizyczny z ludźmi dookoła. Możesz iść z nimi na kawkę, wieczorem na piwo, zawiązują się takie ludzkie relacje, to o nie jest trudno w pracy zdalnej, szczególnie jeśli ludzie się nie spotykają offline. Ja na przykład dużo więcej rozmawiam z ludźmi teraz, niż rozmawiałem w pracy stacjonarnej, ale za to mam z nimi słabszy kontakt. Te relacje są dużo słabsze, dlatego że rozmawiamy tylko o pracy, nie rozmawiamy o tym, co słychać u nas w życiu czy co kogo boli i o celach, marzeniach, itp. A rozmawianie o czymś takim powoduje, że możesz zbudować bardziej trwałą relację, która nie jest oparta tylko na pracy, tylko na wspólnych ludzkich cechach. Tego mi brakuje najbardziej.

Ogólnie komunikacja jest takim tematem. Łatwiej się komunikuje z kimś, kogo widzisz, niedopowiedzeń jest znacznie mniej, wszystko można sobie wyjaśnić. Nie ma ograniczenia czasowego, że na callu można być godzinę, bo są inne spotkania, w pracy stacjonarnej można zawsze coś zaaranżować. W pracy zdalnej to jest jedno z największych pól do popisu, dla branży, żeby stwarzać rozwiązania, które pomagają ludziom czuć, że jednak mogą budować relacje, że wiedzą o sobie więcej i że nie tracą tak dużo będąc tylko online i nie spotykając się poza Internetem.

Ale jednocześnie wspomniałeś, że praca zdalna przełożyła się u Ciebie na większą produktywność?

Tak, ale u mnie produktywność jest szalona, dlatego że moja firma ma na tym punkcie hopla. W tym dobrym znaczeniu. Mają narzędzia, które analizują to, co robimy, możemy sobie sporządzać z tego statystyki, wykresy, sprawdzić ile godzin przepracowujemy produktywnie, a ile bezproduktywnie. Poza tym jeśli płacisz komuś za godzinę, to chcesz żeby ten człowiek faktycznie robił coś, za co pracodawca mu płaci, a nie coś innego. Więc ten system narzędzi daje poczucie pewności pracodawcy, że pracownik się nie obija, a to jest chyba największa przeszkoda w zaakceptowaniu przez pracodawców pracy zdalnej, a z drugiej strony tobie daje możliwość samodoskonalenia, bo widzisz, które pory dnia czy dni w tygodniu są najbardziej produktywne, jakie są zależności między różnymi rzeczami i analizowanie tego pozwala ulepszać plan dnia i organizację zadań, ale… ja tego nie widziałem nigdzie indziej. A tutaj jest to częścią modelu biznesowego firmy, więc w mojej firmie ciężko nie być produktywnym.

Produktywność, to bardzo ciekawy temat. Mógłbyś mi powiedzieć jak dużo czasu musisz poświęcać na komunikację z resztą zespołu? Jak dużo pracujesz sam, a ile czasu musisz być w kontakcie?

W moim przypadku komunikacja, i to jest też jedna z informacji, jaką dostaję z naszego narzędzia mierzącego ile czasu poświęcam na aplikacje komunikacyjne, a ile na pracę w narzędziach do projektowania aplikacji webowych, bo tym się zajmuję, myślę, że czysta komunikacja to jest około 30%, a pozostałe 70% to jest praca kreatywna, gdzie tworzę interfejsy, wymyślam interakcje z użytkownikiem. Moja rola, jako product owner, wymaga tego by faktycznie być w stałym kontakcie z użytkownikami, więc tam też jest sporo komunikacji, ale i tak myślę, że to jest około 30% w tej chwili.

Używamy różnych narzędzi, używamy softu do wideokonferencji. I staramy się by to były wideo, a nie audiokonferencje, bo w środowisku online bardzo dużo tracisz, jeśli nie widzisz twarzy. No i mamy Slacka, czyli taką współczesną wersję IRC z lat 90. XX wieku i właściwie wszystkie moje zadania, nawet rysowanie na whiteboardzie, zakładają ciągłą komunikację wielostronną z biznesem, z developerami, z designerami.

Wspominałeś mi wcześniej, że interesujesz się problematyką pracy zdalnej jako takiej. Jakie problemy, najczęściej wiążą się z pracą zdalną?

Przede wszystkim wydaje mi się, że praca zdalna jest jedynym słusznym kierunkiem, jeśli chodzi o rozwój rynku pracy ogólnie. Wiele krajów, typu USA, już ma wielu pracowników zdalnych, tam bodajże już 1/4 tak pracuje, więc trzeba przyjąć, że to jest kierunek rozwoju. By to miało rację bytu trzeba sobie dać radę z kilkoma problemami, o jednym już wspomniałem, to była komunikacja.

Drugi to to, że ludzie się nie znają i nie są w stanie wykorzystywać intuicji w takim stopniu, jak w pracy stacjonarnej, gdzie obecny jest przekaz niewerbalny, body language, tam intuicja działa. Tutaj nie. Więc informacje na swój temat, by ludzie się bardziej znali, tego mi najbardziej brakuje. Brakuje mi też takiej całościowej wiedzy o firmie, bo firma która jest w 100% zdalna powinna dobrze dbać o budowanie kultury. Świadomości tego, co robi firma i gdzie są jej cele, wartości i misja, a co jest często zaniedbywane przez pracodawców i traktowane jak taki napis, który można wstawić w ramkę lub powiesić plakat, nikt na to nie patrzy, bo w większości przypadków to jest pic na wodę. W przypadku firmy zdalnej bardzo ważne jest, by ludzie zmierzali do jednego celu, bo ten cel dużo lepiej może ich spajać w pewnym momencie, lepiej niż te relacje, które są gorsze. Więc firma musi dawać pracownikowi taką ogólną wiedzę na temat tego, kto tam pracuje, co ta firma robi, jaki jest jej cel, po to by sklejać tym celem ludzi, kiedy pracują indywidualnie.

A druga rzecz, wydaje mi się, to dobre wykorzystanie narzędzi do określania celów na różnych poziomach w organizacji. Nasza organizacja jest dosyć płaska, ale jak ludzie pracują zdalnie z różnych miejsc na świecie, to co ich powinno spajać, to wzajemna zespołowa praca w jednym kierunku i oni powinni ten kierunek znać. Mi się wydaje, że znowu olbrzymim polem do popisu jest umożliwienie pracownikom, by lepiej się komunikować i wiedzieć lepiej co kto robi w danym momencie, by to trochę przypominało pracę w biurze, z drugiej strony będzie gdzieś tam bardzo forsować takie podejście, że mamy swoją wizję, jesteśmy tu w określonym celu i każdy z zespołów ma określony cel działania, swoją pracą wpływa na innych ludzi w organizacji i ja myślę, że w wielu firmach tego jeszcze brakuje. A powinno się nad tym pracować, bo jeżeli praca zdalna to jest coś, co nas wszystkich czeka w jakimś momencie, to dobrze się już zacząć do tego przygotowywać.

Andrzej i Zuzanna podczas nurkowania w Meksyku – fot. Andrzej Dobrucki

A myślisz, że praca zdalna będzie też coraz bardziej popularna w Polsce?

Na pewno takim sektorem, który zawsze idzie za tego typu trendami najszybciej jest IT. Wiem o polskich firmach, które są w całości zdalne, ale w innych branżach to jest rzadkość. W ostatniej dużej firmie, w której pracowałem stacjonarnie, było olbrzymim benefitem to, że raz w miesiącu można było pójść na home office i latami ta zasada nie była zmieniana, to się nazywa telepraca u nas, jest na to osobna umowa i pracodawcy boją się tego jak ognia i to wygląda trochę inaczej niż na Zachodzie. W Polsce pracodawcy mają troszeczkę taką fabryczną mentalność, gdzie jak widzę pracownika, choć nie wiem co robi, bo siedzi plecami, to jak widzę, to wiem, że pracuję. Co jest oczywiście nieprawdą, bo może sobie scrollować fejsa albo czytać niezwiązane z pracą rzeczy, wszystko jedno. Ale jest w naszej mentalności coś takiego, że jak tu jest, to mam nad nim kontrolę, mogę podejść i powiedzieć mu “nie rób tego!”. No i nie mamy w Polsce dobrze wykształconych narzędzi pozwalających ocenić efektywność pracy.

Czyli to zaczyna się na etapie określania celów, możliwość mierzenia tego, jaką wartość ludzie tworzą, na ile są produktywni, na ile pracując pracują, my tego nie mamy i stwarzamy sobie takie pozory z powodu potrzeby ciągłej kontroli. Jest taka ogólna fama, że jak ktoś idzie na home office to tego dnia nie będzie pracował lub będzie udawał, że pracuje i ja też się trochę z tym zgadzam, że faktycznie tak jest. Ale tak jest też dlatego, że my w tym biurze się trochę bardziej mobilizujemy, bo mamy kogoś tam nad głową, nawet jeśli to nie jest szef, tylko ktoś kto obok nas siedzi i pracuje ciężko, to jest jakaś presja. Tej presji w pracy zdalnej nie masz. Dlatego home office raz w miesiącu nie jest specjalnie efektywny, bo wyrywasz się z tego więzienia i zaczynasz odczuwać, że nie ma tej kontroli nad tobą, więc nic nie robisz. Faktycznie jak masz jeden dzień w miesiącu home office, to skłonność do lenistwa jest olbrzymia. Ale jak masz połowę miesiąca na home office, to już nie jesteś w stanie nie pracować, bo będzie leżeć wszystko, do czego się zobowiązałeś. Więc tego home office’u powinno się dawać więcej, dlatego że przede wszystkim ludzie to lubią. Lubię mieć opcje, niekoniecznie każdy chce pracować w home office, to ludzie lubią mieć taki benefit, oprócz karty multisport i lanczowej, fajnie mieć też taki. I tendencja jest taka, że tych dni home office’u będą nam polscy pracodawcy dawać coraz więcej, ale tego typu zmiany postępują u nas bardzo powoli i w dalszym ciągu większość pracodawców boi się dawać możliwość pracy zdalnej, a właściwie praca zdalna, o której rozmawiamy, to jest jakaś forma home office’u, po prostu większa. To też jest, on pracuje gdzieś tam, skądś tam i widzisz tylko efekty jego pracy.

A tak na sam koniec, a propos przebranżowienia i pracy zdalnej, wychodzenia ze strefy komfortu, czy mógłbyś doradzić coś ze swojego doświadczenia osobom, które się wahają?

Ja myślę, że takim jednym z naszych, może narodowych problemów jest to, że boimy się wychodzić ze strefy komfortu. Mamy jakąś stabilną pracę, która daje nam wynagrodzenie i boimy się nawet często zmienić ją na inną pracę stacjonarną. Czyli ogólnie ludzie, którzy mają rodziny, kredyty i tak dalej to zawsze jest jakaś forma ryzyka i my często nie chcemy go podejmować. Ale bardzo często może tak być, że ludzie mogą latami tkwić w pracy, która kompletnie nie sprawia im przyjemności i w pewnym momencie zaczynają zatruwać sobie i innym życie, ale boją się coś zmienić, bo tam jest ten komfort.

I teraz, ja zmieniłem pracę na zdalną, bo przestałem chcieć dojeżdżać i nie chciałem wyrabiać dupogodzin w pracy, czyli chciałem faktycznie pracować. I stąd się to wzięło. A sam proces poszukiwania pracy zdalnej to były dwa tygodnie w moim przypadku, czyli to nie jest coś specjalnie skomplikowanego. Być może ja miałem trochę szczęścia, bo trafiłem na ogłoszenie, które opisywało mnie dokładnie, a raczej to kim chciałbym być, bo tam też były elementy przebranżowienia w tej pracy zdalnej, ale stwierdziłem, że to jest coś, co muszę robić i w ciągu 2 tygodni dostałem robotę. Którą oczywiście mogłem odrzucić i wrócić do swojego biura, w którym jest ciepło, fajnie, wszystkich znam i nie muszę się niczym przejmować i organizować sobie biurka i krzesła.

Jeżeli faktycznie chcesz pracować i podróżować, to co ci przeszkadza wejść na kilka portali, które agregują ogłoszenia zdalnie, wejść tam, zobaczyć co mają do zaoferowania czy co jest najbliższe temu, co chciałbyś robić, bo być może to jest okazja, by robić coś innego, co zawsze chciałeś robić, ale nikt ci nigdy nie pozwolił. Może tak też jest. Nic nie stoi na przeszkodzie, by zaaplikować na stanowisko jedno czy drugie, zobaczyć jak to jest, porozmawiać z rekruterem zdalnie, choćby po to by nie wylecieć z obiegu. I jeśli dostaniesz robotę, to zmieniasz pracę i już. Niespecjalnie trzeba wychodzić ze strefy komfortu, wystarczy trochę czasu na przeszukanie internetu. Ludzie przychodzą i pytają mnie, gdzie w internecie są ogłoszenia o pracę zdalną, nie mają pojęcia, że to jest cały ogromny, rosnący sektor rynku pracy…

Tak, ale ty masz ten przywilej, że pracujesz w sektorze, który zatrudnia zdalnie. Nie wszyscy są takiej sytuacji, dlatego o to pytam. Ty masz ten wybór, ale jest wiele osób, które muszą podjąć poważne decyzje, przebranżowić się na własne ryzyko, poświęcić swój czas, by nauczyć się nowego zawodu, stąd to pytanie.

Absolutnie się z tobą zgadzam, ja faktycznie mam trochę szczęścia, może nawet dużo, że robię to, co robię i moje życie ułożyło się tak, a nie inaczej i wyobrażam sobie, że ludzie mogą mieć faktycznie problem z przebranżowieniem się, bo nie ma dla nich pracy zdalnej, która byłaby w jakiś sposób kontynuacją tego, co robili do tej pory. I wtedy trzeba zadać sobie pytanie: co chcę robić w życiu i czy to coś w jakiś sposób zazębia się z tą ofertą pracy zdalnej, która jest w internecie. I do tego naprawdę dobrze jest zorientować się kogo ludzie szukają, bo w tej chwili do pracy zdalnej ludzie szukają także poza branżą IT i… ja ostatnio widziałem jakieś ogłoszenia na project managerów, czyli najbardziej popularne stanowisko w każdej korporacji. I takich stanowisk jest naprawdę w tej chwili coraz więcej. I to są różne branże: finansowe, farmaceutyczne. Więc tego jest coraz więcej i myślę, że pierwsza rzecz zapoznajcie się z tym, co oferuje internet, jeśli chodzi o pracę zdalną i zobaczcie czy was tam nie ma!

Artykuł Od tłumacza do specjalisty IT. Wywiad z Andrzejem o pracy zdalnej z Meksyku pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Połączenie technologii, mobilności, praktycznie wszechobecnego Internetu sprawiły, że mnóstwo zawodów można wykonywać zdalnie, a tym samym z dowolnego miejsca na świecie. Postanowiliśmy zebrać w jednym miejscu wszystkie kluczowe informacje związane z konkretnymi zawodami. W tej części przewodnika przedstawiamy zawód software engineering managera (znanego też jako development manager).

Zawód: Software engineering manager

Można by powiedzieć, że software engineering manager to taki bardzo mocno techniczny menadżer projektu (w przypadku małych projektów role te mogą nie być rozdzielone). Stąd stawiane przed nim zadania są mocno zróżnicowane i zależne od organizacji, w której wybrał pracować. 

Software engineering manager jest osobą odpowiedzialną za całościowe “dowiezienie” projektu. Poczynając od określenia strategii i przełożenia specyfikacji na implementowalne części, zadania czy kamienie liniowe (razem z czasowymi estymatami ich realizacji), przez pośredniczenie między klientem  a zespołem (lub zespołami developerów), i pilnowaniem by ci mogli wykonać swoją pracę, aż po aktywne uczestniczenie w tworzeniu kodu rozwijanej aplikacji. 

Brzmi co nieco rozlegle? Tak właśnie jest.

Software engineering manager to trochę taki “man in the middle”, który musi sprawnie żonglować nieraz sprzecznymi zobowiązaniami (zespół vs klient) i być zarówno programistą, jak i menadżerem (bardziej). Nie musi być jednak technicznym guru – od tego ma choćby architektów oprogramowania, tech leadów czy senior developerów. Powinien jednak naprawdę dobrze orientować się w używanych w ramach projektu technologiach, tak by być w stanie dokonywać sensownych wyborów co do sposobu realizacji postawionych zadań, uczestniczyć w przeglądach kodu czy projektu technicznego. Kwestią kontrowersyjną jest to, ile czasu powinien poświęcać na kodowanie, ale ją zostawię na koniec.

Za co jeszcze odpowiedzialny jest development manager?

Zdarza się, że w jego gestii leżą także kwestie administracyjne związane z projektem (włącznie z planowaniem i kontrolą budżetu) jak i w pewnej mierze tzw. “zarządzaniem zasobami ludzkimi” – dobieraniem członków zespółu, dbaniem zarówno o ich satysfakcję z wykonywanych zadań jak i odpowiednią wydajność.

Co powinien umieć software engineering manager?

Powiedzmy to jasno: same umiejętności techniczne i doświadczenie programistyczne nie wystarczą. Częściej niż rzadziej zdarza się, że ktoś kto jest naprawdę świetnym programistą okazuje się marnym liderem czy menadżerem. Tak więc wysoki poziom umiejętności społecznych, zdolność zarządzaniami ludźmi, motywowania ich, dostrzegania przejawów niezadowolenia z pracy czy początkowych (ale jeszcze niewyrażonych) trudności z realizacją postawionych zadań będą bardziej niż przydatne. Do tego dobrze by było, gdybyśmy umieli inspirować do większego wysiłku własnym przykładem zamiast wydawać polecenia, a także tak rozdzielać zadania pomiędzy członków zespołu, by nie tylko były zrealizowane, ale i wnosiły coś dobrego do ich rozwoju zawodowego.

Zarządzanie zespołem to jedna strona medalu.

Drugą są relacje z klientem lub ogólnie “biznesem”. Musimy więc umieć zarówno słuchać jak i rozmawiać z nim w sposób klarowny i zrozumiały. Dobry software engineering manager winien być w stanie w jasno i przejrzyście informować o postępach projektu i napotykanych trudnościach zarówno biznesowych “laików” jak i osoby bardziej techniczne. Musi umieć realistycznie planować i przewidywać potencjalne przeszkody, wyznaczać realistyczne ramy dostarczenia projektu (także czasowe) i nadzorować jego realizację. Dobrze by też było by taki menadżer nieźle radził sobie dobrze z wystąpieniami publicznymi, gdyż może mu czasem przyjść wygłosić gdzieś jakąś prezentację w celach PRowych (w końcu jest doświadczonym specjalistą i ma o czym mówić) lub też wziąć udział w krytycznym spotkaniu z nowym klientem, jako osoba będąca w stanie wyczerpująco odpowiedzieć na techniczne pytania.

Trzecia strona medalu, bo jest i taka wygląda tak, że software engineering manager jednak powinien być osobą techniczną i być w stanie podejmować techniczne decyzje, doradzać developerom, uczestniczyć w przeglądach kodu, a gdy zajdzie potrzeba, zakasać rękawy i samemu wziąć się za kodowanie. Kilka lat doświadczenia programistycznego wydaje się więc absolutnie niezbędne.

Jakie konkretne umiejętności techniczne powinien posiadać, zapytacie?

Trudno tu o jednoznaczną odpowiedź, gdyż wszystko zależy od konkretnego projektu. Patrząc jednak na tę kwestię mocno ogólnie, na pewno powinien naprawdę dobrze znać język lub języki programistyczne używane przez developerów oraz większość technologii, z którymi przyjdzie im pracować. Koniecznie musi znać od podszewki cykl rozwoju oprogramowania i różne metodologie jego tworzenia. Powinien orientować się w trendach dotyczących testowania aplikacji, mocnych i słabych stronach różnych podejść oraz – co chyba coraz bardziej niezbędne na prawie wszystkich technicznych stanowiskach – rozumieć aplikacje działające w chmurze.

Podobnie więc, jak w przypadku architekta oprogramowania nie jest to w żadnej mierze pozycja, od której możemy zacząć przygodę z IT. To raczej interesujący punkt dojścia lub, dla bardziej ambitnych i widzących się jako VP of engineering, niezbędny punkt pośredni.

Jeżeli więc jesteś geekiem, który oprócz umiejętności technicznych posiada rozwinięty, sprawny i wydajny interfejs międzyludzki, to może być coś dla ciebie

Gdzie szukać pracy zdalnej jako software engineering manager?

Podobnie jak nie jest to stanowisko “entry level”, tak nie jest to pozycja, na którą szuka się freelancerów z łapanki, na krótkoterminowe “fuchy”. Musimy się wobec tego nastawiać raczej na pracę dla dużych klientów i organizacji. Przydać się może lista najlepszych według Forbesa firm zatrudniających zdalnie albo szukanie szczęścia w mniejszych firmach, które zatrudniają wyłącznie zdalnie licząc się z tym, że przyjdzie nam trochę poszukać.

Inną opcją wartą rozważenia jest aplikowanie do Crossover, który zatrudnia tylko i wyłącznie pracowników zdalnych, zarówno na “zwyczajnych” stanowiskach (jak programista) jak i na tych znacznie wyższych (jak np. wiceprezes do spraw inżynierii oprogramowania).

Rozwiązaniem dla naprawdę zdesperowanych lub przebiegłych, jest z kolei rozpoczęcie pracy od stanowiska biurowego, a po udowodnieniu swojej wartości i okrzepnięciu w firmie poproszenie o pracę zdalną pod groźbą odejścia. Jak pokazuje niedawny przykład mojego własnego przełożonego (tech leada co prawda, ale jednak), jest to manewr, który może zakończyć się sukcesem, ale by mógł się powieść, musimy być gotowi naprawdę odejść, jeśli nie dostaniemy tego, co chcemy.

Ile zarabia software engineering manager?

No cóż, do biednych na pewno nie należy i głodem na przednówku nie przymiera. W końcu to wyższa szarża technicznego światka!

W zależności od zakresu obowiązków i wielkości firmy stawki zaczynają się tu od jakiś 15-20 tysięcy złotych na miesiąc na B2B. Rosną wraz z przemieszczaniem się na zachód globu i dochodzą tam do poziomu prawie $170 000 na rok (czyli jakichś 60 tysięcy złotych na miesiąc), choć w takim USA mediana znajduje się bliżej “marnych” 45 tysięcy złotych na miesiąc.

Jeżeli i to jednak nie jest wystarczającym wynagrodzeniem pozostaje nam jedynie piąć się wyżej po drabinie kariery w kierunku dyrektora czy wiceprezesa ds. inżynierii oprogramowania, których pensje osiągają poziom ponad miliona złotych rocznie. Tak więc nawet jako software engineering manager będziemy mieli do czego dążyć

Jak dużo czasu software engineering manager powinien poświęcać na kodowanie?

Na koniec pora na wspomnianą kontrowersję, gdzie jak na takową przystało zdania są podzielone i wahają się od podejścia “nie kodowałem od kilku lat, więc to coś dla mnie”, do “skoro nie kodujesz przez większość czasu pracy, to marny z ciebie engineering manager”. W rozsądnym miejscu między tymi skrajnościami zdaje się lokować podzielane przeze mnie zdanie Eliota Horowitza będącego CTO MongoDB. Jak jest jego odpowiedź? Przynajmniej 30% czasu pracy.

Dlaczego akurat tyle?

Mówiąc w skrócie (więcej szczegółów znajdziecie w jego artykule tutaj) jest dobry pomysł, gdyż pomaga:

• w trafniejszy sposób oceniać czasochłonność zdań (a to trudne, jeśli się nie wie na czym konkretnie polegają i jak bardzo źli w tej estymacji są sami developerzy),
• lepiej oceniać, kiedy nadszedł czas na refactoring kodu, a kiedy nadal możemy sposobie pozwolić na używanie istniejącego i dalsze zwiększanie długu technicznego (zdecydowanie łatwiej to ocenić, kiedy czasem trzeba z tym kodem pracować),
• znać kontekst podejmowanych decyzji i rzeczywiście rozwiązywać konkretne problemy programistów,
• posiadać naturalny autorytet wśród developerów wynikający z dzielenia ich pasji dla tworzenia dobrego kodu.

Jak dla mnie trzyma się to kupy i zdecydowanie wolałbym pracować z menadżerem, który “wie z czym się to je” zamiast pozostawać bujającym w obłokach teoretykiem. A wy?

Artykuł Jak znaleźć pracę zdalną jako software engineering manager? pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Crossover słynie wśród pracowników sektora IT z tego, że zatrudnia tylko i wyłącznie zdalnie. Ale co to właściwie znaczy “zdalnie”? Jak dużą swobodą rzeczywiście dysponuje pracownik i na ile naprawdę może pracować z dowolnego miejsca na świecie? By znaleźć odpowiedzi na te pytania i przybliżyć sylwetkę firmy postanowiliśmy porozmawiać z Bartoszem Rybusińskim, który od roku pracuje dla Crossover. Oto co nam powiedział…

Czym jest Crossover?

Zaczynijmy jednak od początku: czym właściwie jest Crossover? Mówiąc krótko, Crossover to innowacyjna firma z siedzibą w Austin (Teksas), która postawiła sobie za cel przedefiniowanie sposobu w jaki pracujemy oraz dostosowanie go do możliwości oferowanych przez istniejące technologie telekomunikacyjne. Crossover stawia w 100% na pracę zdalną i umożliwia specjalistom z branży IT pracę dla firm z listy Fortune 1000 z dowolnego miejsca świecie. W związku z tym doskonale wpisuje się w sposób życia, jaki staramy się promować na łamach bloga.

W chwili obecnej (grudzień 2016) firma zatrudnia ponad 2000 osób z 80 krajów świata. W Polsce jej zespół liczy około 40 osób, ale plany zakładają przyjęcie nawet 1000 specjalistów z branży IT z naszego kraju. Ponadto Crossover szczyci się tym, że średnio tylko 1% aplikujących przechodzi przez proces rekrutacyjny. Brzmi ostro? W takim razie dodam na pocieszenie, że w Polsce odsetek ten jest 3 razy wyższy i wynosi 3%

No dobrze, tyle suche dane i marketingowe teksty. Jako, że z reguły diabeł tkwi w szczegółach stwierdziliśmy, że w ramach współpracy z Crossover chcemy dowiedzieć się jak taka praca zdalna wygląda w praktyce, czy pracy jest po uszy, a managerowie są super wymagający czy też wygląda to po ludzku i rzeczywiście można łączyć pracę w Crossover z czerpaniem radości z życia, pracą z prawdziwych tropików i zdrowym work-life balance.

W tym celu skontaktowaliśmy się z Bartoszem Rybusińskim, który pracuje dla Crossover od roku, pierw jako Software Engineering Manager, a potem jako Java Chief Architect, czyli naprawdę wysokiej klasy specjalista. Bartek jest obecnie głównym architektem w projekcie Ride Austin, który stanowi non-profitowy odpowiednik Ubera.

Jak w rzeczywistości wygląda praca dla Crossover?

Z powodu naszych trwających samochodowych wakacji w Maroku nie było łatwo się złapać, ale po kilku dniach umawiania się na Skype i mailu udało nam się wreszcie “spotkać” na 40 minutową rozmowę na Google Hangouts, w której zapytaliśmy Bartosza m.in. o takie rzeczy jak:

• jak wygląda proces rekrutacji,
• jak znajduje się projekty w ramach Crossover,
• jak pracodawcy kontrolują czas pracy zatrudnionych osób,
• jak  Crossover rozwiązuje problem pracy z różnych stref czasowych,
• czy da się wziąć wakacje,
• czy koniecznie trzeba pracować 40h w tygodniu,
• albo jednocześnie pracować jako freelancer?

Jeżeli interesują was odpowiedzi na powyższe pytania zapraszamy do obejrzenia rozmowy. Jeżeli jednak wolicie słowo pisane od wideo, to poniżej zamieszczam przeredagowane odpowiedzi w formie Q&A. Są one wzbogacone o informacje, o które nie chcieliśmy pytać Bartosza z powodu ich nudnego charakteru (prawna forma współpracy, sposób rozliczania się, etc.) lub dogłębnego opisania na stronach firmy.

Jako że pewnie nie zadaliśmy każdego możliwego pytania z punktu widzenia potencjalnego pracownika, to nie wahajcie się napisać co więcej chcielibyście wiedzieć na temat pracy w Crossover, a obiecujemy, że znajdziemy dla was odpowiedzi. 

Crossover w pytaniach i odpowiedziach

Poniżej prezentujemy odpowiedzi na najbardziej według nas istotne pytania z punktu widzenia pracownika dotyczące pracy dla Crossover. Bazują one na wywiadzie z Bartoszem, informacjach dostępnych na stronie firmy oraz rozmowach z Markusem Törnbergiem, będącym managerem odpowiedzialnym za Polskę.

Czy Crossover to nasz końcowy pracodawca?

W 99% przypadków nie (choć może nam się zdarzyć pracować dla podmiotów zależnych/związanych). W naszym rozumieniu Crossover to coś w rodzaju elitarnego i zamkniętego “rynku” pracy, na którym obecni są kontraktorzy poddani dogłębnemu procesowi selekcji oraz klienci zainteresowani skorzystaniem z ich usług. Pracujemy więc dla nich za pośrednictwem Crossover, ale jeżeli akurat nie uczestniczymy w żadnym projekcie, wówczas Crossover nam nie płaci. Nie mamy więc stałej pensji lub jakiegoś minimum godzinowego do wyrobienia.

Ma to swoje wady i zalety. Ze względu na rygorystyczny proces rekrutacji nie musimy bawić się w ciągłe udowadnianie, że posiadamy umiejętności potrzebne by wykonać swoją pracę (bez nich nie przeszlibyśmy bowiem rekrutacji) i konkurować z dziesiątkami tysięcy innych osób lub też niszczyć sobie życia race to the bottom (na danym stanowisku każdy zarabia tyle samo, więc wynagrodzenie nie gra roli). Ostra selekcja ma też ten plus, że ludzie, z którymi przyjdzie nam pracować będą prezentować wysoki poziom zawodowy. Dodatkowo jako, że klienci jednak muszą trochę zapłacić za nasze usługi, nie grozi nam sytuacja, gdy będziemy pracować nad czyjąś pracą domową lub kolejną nudną aplikacją webową, która nie da nam żadnych możliwości rozwoju zawodowego. Bartosz przyznał nam się, że codzienna praca jest trochę łatwiejsza niż najtrudniejsze zadanie do wykonania podczas rekrutacji i że w żadnej poprzedniej firmie nie nauczył się jeszcze tak dużo.

Rozwiązanie takie ma także swoje wady. Najoczywistszą jest ta, że jeśli akurat nie mamy żadnego projektu, to nie zarabiamy. Pewnym minusem może być też fakt, że z reguły w ramach “rynku” Crossover musimy aplikować na konkretne projekty i przechodzić dodatkowy proces rekrutacyjny (choć według Bartosza z reguły sprowadza się to do maksymalnie godzinnej rozmowy, z reguły nietechnicznej).

Jak wygląda proces rekrutacji do Crossover?

Z tego co powiedział nam Bartosz z reguły proces rekrutacji składa się z następujących pięciu etapów:

• przesłania CV
• testu online składającego się z 20-30 pytań
• zadania do wykonania
• rozmowy “technicznej”
• rozmowy z działem HR

Najtrudniejszym etapem jest zadanie do wykonania. W przypadku stanowisk programistycznych (takich jak np. to Bartosza) jest to napisanie aplikacji, która nie dosyć, że będzie działała i posiadała wszystkie wymagane funkcjonalności (a tych jest niemało), to jeszcze będzie zaprojektowana zgodnie z najlepszymi wzorcami, będzie posiadała komplet testów, dokumentację oraz nagrane demo-wideo, które pokaże jak ją uruchomić i jak wygląda. Tak więc Bartosz musiał stworzyć aplikację typu klient-serwer (front-end i back-end), która byłaby skalowalna i dobrze działała w chmurze (należało dostarczyć instrukcję jak ją w chmurze zainstalować i używać). Czyli w jego wypadku było to de facto jest trochę zadanie jak dla full stack engineera, które miało pokazać, że rozumie wszystkie elementy współczesnej aplikacji webowej. W wypadku innych stanowisk konkretne zadanie do wykonania będzie oczywiście trochę inne, gdyż nikt nie będzie wymagał napisania aplikacji od project managera czy stworzenia back-endu od specjalisty od front-endu. Ponadto warto wiedzieć, że wybór użytych technologii z reguły należy do kandydata, choć niekiedy zadanie może go ograniczać, np. ze względu na zadany model aplikacji. 

Okej, napisaliśmy program, co dalej?

Po przesłaniu kodu jest on oceniany zarówno “ręcznie” przez innych programistów jak i analizowany przez odpowiednie programy mierzące jakość kodu za pomocą rozmaitych metryk (spójność klas, złożoność cyklomatyczna, obecność martwego kodu lub nieużywanych zmiennych, procent pokrycia kodu aplikacji przez załączone testy, etc). Powinniśmy więc założyć, że zostanie on przejrzany i przemaglowany na prawo i lewo, w związku z czym nie ma miejsca na prowizorkę i rozwiązania ad hoc.

Co dobre, moment rozpoczęcia pracy nad aplikacją zależy od nas, choć z reguły powinno to mieć miejsce w ciągu tygodnia od pomyślnego przejścia testu wielokrotnego wyboru, ale można ten okres wydłużyć, jeżeli zajdzie taka potrzeba.

Jak powiedział nam Bartosz następnie Crossover potrzebuje około tygodnia na ocenę naszej pracy i jeśli nam bardzo zależy na czasie, to dwie kolejne rozmowy można odbyć w ciągu tego samego dnia.

Tak więc wygląda na to, że mocno zmotywowany kandydat, który dysponuje wolnym czasem, powinien być w stanie zakończyć cały proces rekrutacyjny w ciągu 2 tygodni. Nie wiem jak dla was, ale dla mnie to całkiem rozsądny czas.

Czy można próbować kilka razy przejść przez proces rekrutacyjny?

Z tego co powiedział nam Markus, owszem. Trzeba jednak odczekać około 3 miesięcy, popracować nad swoimi brakami i można ponownie podejść do rekrutacji.

Jakie formy współpracy oferuje Crossover?

Z udzielonych przez Markusa informacji wynika, że Crossover nie narzuca prawnej formy współpracy. Rozliczenie następuje każdorazowo w oparciu o godziny pracy zalogowane w aplikacji WorkSmart (więcej o niej poniżej). Nie ma formalnego obowiązku wystawania faktur, ale jako że w jakiś sposób musimy się rozliczyć z fiskusem Crossover rekomenduje założenie jednoosobowej działalności gospodarczej lub innego typu spółki. Umowa o dzieło lub zlecenie nie wchodzi w grę. Ponadto z punktu widzenia Crossover nasza firma nie musi wcale znajdować się w Polsce.

W jaki Crossover przekazuje wynagrodzenie?

Z tego, co wiemy zasadniczo mamy dwie opcje: albo bezpośredni przelew na konto bankowe albo płatność za pomocą serwisu pośredniczącego typu Payoneer. Z tego co powiedział nam Markus w 90% przypadków płatność następuje co tydzień w oparciu o godziny zalogowane w WorkSmart. Co miesięczne rozliczenie dotyczy naprawdę wysokich stanowisk typu wiceprezes.

Czy Crossover pobiera zadatek na podatek lub rozlicza podatki za kontraktorów?

Nie. Z podatków musimy rozliczyć się samodzielnie na podstawie wystawionych faktur, a Crossover nie potrąci z naszego wynagrodzenia żadnych zaliczek czy zadatków. Czyli tak, jak to ma normalnie miejsce w wypadku prowadzenia działalności gospodarczej.

Czy istnieje możliwość pracy w innym wymiarze godzin niż pełen etat?

Według strony Crossover nie ma takiej możliwości, jako że z założenia jest to praca w pełnym wymiarze godzin i na dłuższy okres czasu (miesiące, lata). Z tego co powiedział nam Bartosz wynika jednak, że w rzeczywistości wszystko zależy od konkretnego klienta. Jeżeli jesteśmy w stanie wykonać swoją pracę szybciej i efektywniej albo wymagania klienta, jeśli chodzi o intensywność pracy są niższe, możemy umówić się na pracę w niższym wymiarze godzin (co oczywiście łączy się z niższym wynagrodzeniem z racji mniejszej ilości przepracowanych godzin). Każdorazowo jest to jednak kwestia indywidualna i zależy od konkretnego klienta. W żadnym razie jednak Crossover nie będzie nam stawał na przeszkodzie, jeżeli klientowi odpowiada to, że pracujemy mniej niż 40h w tygodniu.

Czy zdarzają się nadgodziny i jeśli tak, to czy są płatne?

Z tego co nam powiedział zarówno Bartosz jak i Markus, owszem. Są one jednak zawsze płatne i musi na nie wyrazić zgodę zarówno kontraktor jak i klient. Nie ma tu miejsca ani na sytuację, w której pracujemy po godzinach i nikt nam za to nie płaci (jak to się lubi dziać w korporacjach) albo gdy pracujemy więcej niż klient chce, a następnie oczekujemy zapłaty za nadgodziny, które nie zostały autoryzowane. Taka autoryzacja musi mieć każdorazowo miejsce na początku projektu. Nikt nas też do nadgodzin zmuszać nie będzie.

Czy oferowane stawki są ostateczne czy negocjowalne?

Na to pytanie nie otrzymaliśmy ostatecznej odpowiedzi. Zasadniczo są one ostateczne i Bartosz nie słyszał o przypadku ich negocjacji, ale mówił też, że formalnie nie ma żadnych przeszkód, by klient płacił nam więcej albo dał nam jakąś premię.

Czy w trakcie pracy dla Crossover można wykonywać inne zlecenia/pracować jako freelancer?

Tak, pod warunkiem, że nie będą one rzutowały na naszą dostępność i wydajność podczas pracy dla Crossover. Tak więc krótkie zlecenia – tzw. fuchy – są jak najbardziej możliwe i nikt nie będzie patrzył na nie krzywym okiem, ale praca na dwa pełne etaty już nie spotka się ze zrozumieniem. Oczywiście istnieje zakaz konkurencji w postaci pracy dla tego samego klienta z pominięciem Crossover, ale to normalne rozwiązanie w przypadku takiej formy współpracy. Rzeczony zakaz konkurencji z danym klientem obowiązuje przez kolejny rok od momentu zakończenia pracy dla Crossover.

Czy istnieją jakieś ograniczenia dotyczące pracy z różnych stref czasowych?

W teorii nie, gdyż na tym polega jedna z głównych zalet pracy dla Crossover: możliwość pracy z dowolnego miejsca na świecie. W praktyce, jak powiedział nam Bartosz także nie, choć oczywiście wszystko zależy od konkretnego projektu, gdyż manager może wymagać, byśmy pracowali określoną ilość godzin w tym samym czasie, gdy pracują inni członkowie zespołu. Z tego, co nam powiedział Bartosz z reguły nie jest to jednak problem i ten wymagany “overlapping” czasu pracy nie jest duży (2-3 godziny). Tak więc w przypadku większości miejsc na świecie (nielicząc obszarów Pacyfiku pomiędzy Hawajami a zachodnim wybrzeżem USA) powinniśmy być w stanie znaleźć takie godziny pracy, by to wymaganie spełnić.

Z drugiej strony każda dostępna na “rynku” oferta zawiera informacje o ograniczeniach dotyczących godzin/dni pracy lub wymaganego “overlappingu”. Jeżeli takiej informacji nie ma, to znaczy, że kwestia ta leży całkowicie w naszej gestii i możemy dowolnie dysponować swoim czasem pracy.

Jak Crossover radzi sobie z problemem wynikającym z rozrzucenia zespołu po całym świecie?

Z tego co powiedział nam Bartosz bardzo dużo zależy tutaj od managera prowadzącego projekt. Może on na przykład tak dobrać zespół, by wszystkie osoby, które muszą się bardziej intensywnie komunikać pracowały ze zbliżonych stref czasowych (jak to ma miejsce w wypadku jego obecnego projektu, gdzie manager jest z Austin w Teksasie, ale developerzy z Europy Wschodniej). Może też opracować jakiś inny system, który ten problem rozwiąże. Crossover wspiera ten proces zarówno własnymi narzędziami (np. WorkSmart) jaki tymi ogólnodostępnymi (Slack, Google Drive, Skype, etc).

W opinii Bartosza rozwiązania technologiczne mają jednak drugorzędne znaczenie. Tym, co tak naprawdę sprawia, że praca jest bezproblemowa i wydajna mimo iż zespoły są rozproszone geograficznie jest poziom profesjonalizmu współpracowników. To w połączeniu z dużym doświadczeniem zawodowym sprawia, że zdają sobie sprawę czego mogą potrzebować ich koledzy, jakie informacje powinny być zawarte w dokumentacji, na jakie problemy ktoś może się natknąć, gdy korzysta z rezultatów ich pracy, by wychodzić temu na przeciw i przewidywać różne potencjalne trudności i w miarę możliwości starać się je rozwiązywać nim nastąpią.

Czy czas pracy jest naprawdę elastyczny czy jednak należy pracować 8h od poniedziałku do piątku?

Z tego co wiemy, nie ma wymogu pracy od 9 do 17, pięć dni w tygodniu, choć według Bartosza zależy to także od tego, jak się umówimy z managerem, innymi członkami zespołu oraz charakteru naszej pracy. Markus zapewniał nas jednak, że leży to w przeważającej mierze w naszej gestii i możemy przesuwać godziny pracy w ramach tygodnia i jednego dnia pracować więcej, drugiego mniej, zrobić sobie wolne w poniedziałek i pracować w niedzielę. Wyjątkiem stanowi sytuacja, w której klient wymaga pracy w określonych godzinach, ale jak wspomnieliśmy wcześniej, w takim wypadku będzie to wprost wspominane w opisie projektu.

W jaki sposób Crossover monitoruje czas pracy pracowników?

Używana jest do tego autorska aplikacjia WorkSmart (więcej o niej na stronie Crossover), która działa trochę podobnie do tej, od UpWork. Czyli… to my decydujemy kiedy aplikacja ma być aktywna i ma monitorować nasz czas pracy, a kiedy nie. Kiedy monitorowanie jest włączone w interwałach 10 minutowych robi ona zrzuty naszego ekranu, zapisuje dane o aktywnych aplikacjach oraz używa naszej kamerki internetowej by zrobić zdjęcie osoby siedzacej przed komputerem. Następnie, co tydzień wysyłamy klientowi informacje o czasie pracy z poziomu aplikacji. W tym momencie mamy możliwość modyfikacji logu i wykasowania fragmentu, którego nie chcemy udostępniać i liczyć jako czasu pracy.

Założeniem aplikacji jest zbudowanie zaufania między pracownikiem, a managerem, a nie super policyjny nadzór każdej minuty życia. W praktyce wszystko zależy od naszej relacji z klientem i zadowolenia z rezultatów naszej pracy. Bartosz powiedział nam, że na początku czuł się z aplikacją nieswojo i dziwnie, ale teraz nie zwraca na nią większej uwagi i nie zatrzymuje jej co chwila, jeśli na przykład poszedł sobie zrobić herbatę.

Czy istnieje możliwość wzięcia wakacji?

Jak najbardziej. Jeżeli jesteśmy w trakcie projektu musimy oczywiście domówić się z managerem. Z tego, co nam Bartosz powiedział nie miał nigdy problemu z 2 tygodniami wakacji lub z urlopem na żądanie w wypadku nieprzewidzianych okoliczności. Natomiast jeśli akurat zakończyliśmy projekt i mamy ochotę zrobić sobie miesięczne albo dwu miesięczne wakacje nic nie stoi na przeszkodzie by na nie jechać. Wystarczy, że po powrocie znów uaktywnimy się na “rynku” i będziemy mogli szukać kolejnych projektów .

Wakacje takie są oczywiste niepłatne, podobnie jak nie ma płatnego urlopu zdrowotnego, czyli tak, jak w przypadku prowadzenia typowej jednoosobowej działalności gospodarczej. Jeżeli taki układ nam nie odpowiada możemy pomyśleć o założeniu zamiast tego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, gdyż wówczas jako jej pracownikowi będą nam przysługiwać wspomniane świadczenia.

Jak wygląda wybór projektów i/lub klientów, z którymi się współpracuje?

Zasadniczo wygląda na to, że mamy do dyspozycji dwie opcje: albo już w trakcie rekrutacji do Crossover dowiadujemy się dla jakiego klienta i na jakim projekcie będziemy pracować zaraz po zakończeniu procesu albo też wielu różnych klientów poszukuje specjalistów z naszej dziedziny i wybór tego konkretnego nastąpi już w ramach “rynku”.

Bartosz zapewnił nas, że zawsze mamy możliwość powiedzenia “nie” i szukania innego projektu, jeśli te obecnie dostępne nas nie interesują lub nam nie pasują.

Czy istnieje możliwość zmiany projektu w trakcie jego trwania?

Choć zdarza się to naprawdę rzadko, jest taka możliwość. Także klient ma możliwość zakończenia z nami przedterminowo współpracy. W takim wypadku, musimy liczyć się z tym, że Crossover może nie być dłużej zainteresowany kontynuacją współpracy, jeżeli powodem było nasze nieetyczne zachowanie lub niska wydajność – czyli tak, jak w każdej innej pracy.

Czy Crossover zapewnia jakąś ścieżkę kariery lub możliwości awansu?

Z tego co dowiedzieliśmy się od Bartosza wynika, że zasadniczo nic takiego nie istnieje. Wszystko leży w naszej gestii i jeżeli chcemy zmienić stanowisko pracy musimy ponownie przejść przez cały proces rekrutacyjny przechodząc ponownie przez wszystkie etapy i rozwiązując wszystkie testy wymagane dla nowego stanowiska. Markus z kolei zdradził nam, że jako iż Crossover to wciąż jednak startup nie wszystkie elementy przybrały ostateczny kształt i ścieżki kariery/awansu są jedną z takich kwestii w trakcie tworzenia. Tak więc obecnie firma pracuje nad ich stworzeniem i wyeliminowaniem konieczności powtarzania wszystkich testów przez obecnych kontraktorów. Już w chwili obecnej dostępne są szkolenia (płatne i bezpłatne) umożliwiające podnoszenie własnych kwalifikacji, lecz informacje o nich nie są jeszcze powszechnie dostępne.

Czy współpraca z Crossover wiąże się z jakimiś kosztami lub opłatami?

Z punktu widzenia kontraktora nie. Mamy ustaloną stawkę godzinową i ile godzin wypracujemy, tyle pieniędzy dostaniemy. Klient natomiast płaci Crossover 10% naszego wynagrodzenia. Prosty i przejrzysty układ, znacznie różniący się od tego, co oferuje większość body-leaserów w Polsce.

Ufff… to byłoby na tyle! Mam nadzieję, że dowiedzieliście się jak wygląda praca dla Crossover okiem jednego z pracowników. Jeżeli macie więcej pytań lub coś nie jest jasne, dajcie nam znać w komentarzach!

___

Chcesz pracować zdalnie z dowolnego miejsca na świecie? Dołącz do grupy: Cyfrowi Nomadzi na Facebooku, przywitaj się, poznaj ludzi, którym już się udało!

Artykuł Wszystko co chciałbyś wiedzieć o pracy zdalnej dla Crossover pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Połączenie technologii, mobilności, praktycznie wszechobecnego Internetu sprawiły, że mnóstwo zawodów można wykonywać zdalnie, a tym samym z dowolnego miejsca na świecie. Postanowiliśmy zebrać w jednym miejscu wszystkie kluczowe informacje związane z konkretnymi zawodami. W tej części przewodnika przedstawiamy zawód architekta oprogramowania (software architect).

Zawód: Architekt oprogramowania

Mówiąc najprościej architekt oprogramowania to taki programistyczny wizjoner. Tworzy i dogląda całościowej wizji projektu pod kątem technicznym i pilnuje by części tworzone przez programistów łączyły się  w spójną i dobrze funkcjonującą całość. Często oznacza to konieczność zdefiniowania mniej lub bardziej abstrakcyjnej architektury systemu, nad którym trwają prace (np. podziału na komponenty i klasy wyrażonego w języku UML – Universal Modeling Language).

Architekt oprogramowania z reguły odpowiada także za decyzje technologiczne, np. za to jaki software stack (tj. zestaw komponentów, bibliotek lub programów) czy narzędzia zostaną użyte. Doradza developerom i rozwiązuje problemy, z którymi ci sobie nie radzą lub też których sposób rozwiązania będzie miał daleko idące konsekwencje dla dalszej realizacji projektu, długofalowych kosztów jego utrzymania czy zmiany. By temu podołać trzyma rękę na pulsie i wie, w którą stronę IT światek zmierza. Wie, które technologie są wystarczająco rozwinięte i stabilne, by nadawały się do użytku, a z których należy powoli rezygnować.

Jednocześnie to ktoś, kto niekoniecznie jest najlepszym programistą w firmie czy nawet zespole projektowym, ale za to posiada znacznie szersze i bogatsze doświadczenie niż senior developer. Może nie zna na wylot wszystkich niuansów danej biblioteki, ale wie, że świat się na niej nie kończy i można zastąpić ją pięcioma innymi, z których jedna spowoduje problemy z bezpieczeństwem danych, druga z wydajnością, a trzecia będzie w sam raz. Zarabiał bowiem na życie uczestnicząc w różnorodnych projektach, a takie kwestie jak dobre praktyki projektowania obiektowego czy wzorce projektowe to jego druga naturą.

Jak więc możecie się domyśleć nie jest to pozycja, od której można zacząć przygodę z pracą (czy to zdalną czy stacjonarną), ale może stanowić dobry drogowskaz na drodze do zostania cenionym i bardzo dobrze opłacalnym zdalnym specjalistą. No dobrze, ale w takim razie, czego się od takiego wizjonera wymaga, poza wieloletnim i różnorodnym doświadczeniem w tworzeniu oprogramowania?

Co należy umieć, aby znaleźć pracę jako architekt oprogramowania?

Dobry architekt to prawie szafa samogracją. Nie tylko powinien dobrze znać problematykę baz danych (obecnie zarówno relacyjnych jak i no-SQL), mieć doświadczenie z rozmaitymi systemami cache’owania danych czy popularnymi ostatnio systemami wyszukiwania tekstowego (jak np. Elastic Search), ale też pokruszyć przynajmniej kilka zębów na big data (a najlepiej uczeniu maszynowym). Jakby tego było mało wypadałoby też, by dobrze orientował się w takich kwestiach jak systemy kolejkowe (np. Rabbit MQ czy Amazon SQS), oczywiście był obyty z technologiami chmury (np. Azure czy Amazon Web Services), nie najgorzej znał problematykę wirtualizacji i konteneryzacji (np. w rodzaju popularnego ostatnio Dockera), a nawet platformy służące do zarządzania nimi (w rodzaju googlowego Kubernetes).

Przykładowy diagram UML.

Oczywiście porządny software architect powinien też mieć dobrze rozwinięte umiejętności komunikacyjne i społeczne, by sprawdzać się w roli tech leada, który zarówno pomoże kolegom rozwiązać problemy programistyczne jak i tchnie w nich ducha współpracy i podnoszenia własnych umiejętności. Nie jest wykluczone także, że pracując na takim stanowisku trzeba będzie współpracować z testerami (wypadałoby więc znać się co nieco i na bieżących trendach, np. automatyzacji czy TDD w różnych odmianach) albo nawet komunikować się z klientem docelowym (choć to już raczej buty project managera). 

Oprócz tego trzeba mieć konkretne doświadczenie programistyczne i naprawdę znać język programowania, w którym rozwijany jest projekt. Dobry architekt nie buja w obłokach nierealistycznych wielopoziomowych abstrakcji, gdyż wie, że jego projekty będzie musiał ktoś zaprogramować (czasem też sam w tym uczestniczy), więc tworzy je tak, by miały ręce i nogi i nie sprawiały developerom nadmiernych trudności implementacyjnych.

Czyli… aby marzyć o tej roli trzeba bardzo dobrze znać przynajmniej jeden język programowania, a do tego dobrze orientować się w tym, co dzieje się w całym obszarze tworzenia oprogramowania i widzieć dalej, niż czubek własnego kodu.

Zapytacie: jaki język programowania? Krótka odpowiedź byłaby: jakikolwiek. I choć byłaby to prawda, najwięcej ofert znajdziemy oczywiście w wypadku dwóch najpopularniejszych obecnie języków: Java i C++ (a także C i C#). Jeżeli chcecie wiedzieć jakie konkretne technologie są obecnie na topie zerknijcie na dwa kolejne akapity, jeśli nie, możecie je spokojne pominąć (są mocno techniczne).

Java Software Architect

Jeśli Java i architektura oprogramowania to musimy postawić na Java Enterprise Edition (J2EE). Poza znajomością standardowych bibliotek nie obejdzie się bez znajomości pary, która od lat dominuje na rynku skomplikowanych aplikacji, czyli Spring oraz Hibernate. Spring to ogromny framework, który składa się z kilkudziesięciu komponentów dostarczających prawie całej funkcjonalności, jakiej może potrzebować duża aplikacja. Dostarcza moduły odpowiadające np. za bezpieczeństwo, zarządzanie użytkownikami czy ułatwiające tworzenie REST’owych lub SOAP’owych web service’ów oraz tworzenie oprogramowania w oparciu o wzorzec Model-View-Controller.

Hibernate natomiast dostarcza narzędzi do łatwej integracji aplikacji z relacyjnymi bazami danych i prostego mapowania ich treści na obiekty (tzw. ORM – Object-Relational Mapping).

C# (.NET) Software Architect

W przypadku C# odpowiednik J2EE stanowi .NET Framework. Oczywiście same standardowe biblioteki nie wystarczą i musimy wiedzieć coś więcej. Co konkretnie? Ano przydałoby się dobrze znać ASP.NET MVC (Microsoftowa odpowiedź na Spring MVC), ASP.NET Web API i coś do obsługi baz danych. Najlepiej zarówno Microsoftowy ADO.NET jak i Entity Framework, który kilka lat temu jako osobny projekt został wydzielony z .NETu.

Do tego nie zaszkodzi, jeśli będziemy naprawdę dobrze znać Visual Studio oraz jakiś inny język z rodziny C (np. C++ albo C).

Jakie są minusy bycia architektem oprogramowania?

Jako, że nie ma róży bez kolców to i bycie architektem nie jest pozbawione wad. Pierwszą z nich może być to, że w zasadzie jesteśmy ograniczeni do pracy dla dużych korporacji. Wynika to z tego, że z jednej strony małe firmy rzadko potrzebują specjalistów o tak rozległej wiedzy, a z drugiej, nawet jeśli ich potrzebują, to z reguły nie są w stanie spełnić ich wymagań finansowych. Drugi minus ponikąd wynika z pierwszego i jest nią pewna trudność w znalezieniu pracy zdalnej. Duże korporacje często wolą mieć ludzi na miejscu, choć i to się powoli zmienia (pamiętacie o wspomianej o stworzonej przez Forbesa liście 100 najlepszych firm do pracy zdalnej? Znajdują się na niej prawie same korporacje). Ponadto można zapomnieć o małych zleceniach złapanych na UpWork czy podobnych serwisach. Nikt raczej nie zatrudnia software architecta na miesiąc czy dwa, by trochę pomógł przy projekcie. Trzecią wadą jest to, że raczej nie ma szans, na znalezienie pracy w niepełnym wymiarze godzin, a przecież taki układ byłby w tropkiach najlepszy. Pracując jako architekt oprogramowania, ze względu na poziom skomplikowania problemów do rozwiązania, musimy nastawić się na przynajmniej 40-godzinowy tydzień pracy.

Gdzie szukać pracy zdalnej jako architekt oprogramowania?

Jak już wspomniałem można zapomnieć o małych projekcikach łapanych przez UpWork, Freelancer.com lub podobnych serwisach. To nie jest posada, na której można złapać coś krótkoterminowo. Najlepszym rozwiązaniem wydaje się albo aplikowanie bezpośrednio do korporacji, które znane są z tego, że zatrudniają specjalistów zdalnie (vide wspomniana lista Forbesa) albo szukanie szczęścia w mniejszych firmach, które zatrudniają wyłącznie zdalnie (np. Zapier czy Meet Edgar) licząc się z tym, że przyjdzie nam trochę poczekać nim znajdziemy firmę na tyle dużą (i bogatą), że będzie potrzebowała architekta. Jeszcze inną opcją jest spróbowanie szczęścia w Crossover, które zatrudnia tylko i wyłącznie pracowników zdalnych, a jednocześnie umożliwia pracę nad skomplikowanymi projektami.

Ile zarabia architekt oprogramowania?

No dobrze, wygląda na to, że aby dostać pracę zdalną jako architekt oprogramowania trzeba wiedzieć prawie wszystko. Zobaczmy więc, jak przekłada się to na zarobki. Zgodnie z oczekiwaniami całkiem nieźle. Choć nie jest to do końca prawda, można powiedzieć, że “sky is the limit”. No bo na dobrą sprawę jak inaczej okreslić syutację, w której dostajemy przynajmniej 20 tysięcy złotych miesięcznie na umowę B2B (zakładając że pracujemy dla przeciętnej firmy IT w Polsce) czy też sytuację, w której zatrudnia nas jedna z czołowych firm sektora technologicznego i najbiedniej proponuje jakieś 60 tysięcy złotych miesięcznie? (na umowę o pracę, za wielką wodą?) Albo sytuację, gdy pracujemy za trochę mniej, bo “jedynie” 30 tysiący złotych na miesiąc na B2B, ale za to zdalnie z Tajlandii lub Filipin, gdzie koszty życia są niższe lub porównywalne do Polskich, o zachodnich nie wspominając?

Zatem… jeśli myślicie o karierze w IT może warto obrać sobie za cel zostanie w przyszłości własnie architektem oprograwowania? Będziecie mogli mierzyć się z bardzo skomplikowanymi problemami i wyznaczać sposoby rozwijania dużych projektów informatycznych bez rezygnacji z kodowania na rzecz samego zarządzania. Przy okazji zarobicie całkiem przyzwoite pieniądze (o ile do tego czasu sztuczne inteligencje nie zabiorą ludziom pracy ;-)).

A jeśli już spełniacie wymagania stawiane z reguły przed architektami, to może nadszedł czas by porzucić ciepłą posadkę i znaleźć pracę zdalną?

Jeśli ten artykuł był ciekawy, polub, skomentuj, udostępnij! 

___

Chcesz pracować zdalnie z dowolnego miejsca na świecie? Dołącz do grupy: Cyfrowi Nomadzi na Facebooku, przywitaj się, poznaj ludzi, którym już się udało!

Artykuł Jak znaleźć pracę zdalną jako architekt oprogramowania? pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.