coworking – Cyfrowi Nomadzi

Z laptopem pod stokiem, czyli pracowakacje w bułgarskim Bansko

Yusti — Tue, 20 Mar 2018 15:43:41 +0000

Bansko leży 160 kilometrów od stolicy Bułgarii, Sofii i jest jedną z najbardziej dostępnych górskich miejscówek na narty i snowboard w Europie. Miasteczko położone jest obok Pirin Natural Park. Ściąga tu również nomadyczna społeczność z całego świata.

Bansko zyskuje sobie miano kolejnego Chiang Mai of Europe i zimowej alternatywy dla ciepłego, hiszpańskiego Las Palmas. Sezon zaczyna się od połowy grudnia i trwa do połowy kwietnia. O czasie spędzonym w tej miejscowości opowiada Bartek Wiak.

J: Bartek, wyjechałeś do Bansko. Kiedy i jak się tam dostałeś?

B: Przyleciałem do Bansko na początku stycznia i spędzę tu 3 miesiące. Za bilet samolotowy (Polskie Linie Lotnicze LOT) w dwie strony ze sprzętem snowboardowym zapłaciłem około 1200 zł. Loty Warszawa-Sofia, potem transport do Bansko. W moim przypadku skorzystałem z transportu publicznego metro z lotniska na stację autobusową i PKS do Bansko.

J: Narty czy snowboard? Ile lat jeździsz? Znalazłeś odpowiednie trasy dla siebie?

B: Snowboard. Pierwszy raz spróbowałem deski sześć lat temu. Przez pierwsze kilka lat (kiedy jeszcze pracowałem na etacie) jeździłem raz-dwa razy w roku, na wyjazdy zorganizowane.

Odkąd dołączyłem do grona Cyfrowych Nomadów trzy lata temu i zacząłem spędzać zimy w cieplejszych miejscach, snowboard zszedł nieco na dalszy plan. Zanim przyjechałem do Bansko miałem może 30-40 dni na stoku.

W Bansko jest ok. 70 km tras, ale nie jest to największy ośrodek, więc jeśli ktoś jeździ bardzo dobrze jest szansa, że szybko się znudzi. W walce z monotonią pomaga tzw. freeride czyli jazda poza trasą.

J: Czy jest tłoczno na stokach? Jak oceniasz jakość tras?

B: Trasy są dobrze przygotowane. Stoki są regularnie dośnieżane, jeśli jest taka potrzeba.

Jeśli chodzi o tłok, niestety ludzi jest dość sporo. Zwłaszcza w pierwszej połowie lutego, kiedy są ferie w szkołach liczba ludzi na stoku jest wtedy ogrom. W marcu już jest znacznie luźniej. Na trasach można spotkać głównie początkujących, tych w Bansko jest bardzo dużo. Im wyżej pod górę, tym mniej ludzi. Czerwone trasy są bardziej strome niż w Alpach i na nich jest zdecydowanie mniej ludzi.

Stoki nie kończą się bezpośrednio w Bansko. W mieście jest gondola, która zawozi nas na górę, co zajmuje około 20 minut jazdy. Bez skipassu z tzw. fast-lane kolejki do gondoli mogą być dość uciążliwe można czekać nawet godzinę. Na szczęście później na trasach w kolejce do wyciągu czeka się maksymalnie kilka minut, a często prawie wcale.

J: Jak to połączyłeś z pracą? Czy wyjście uzależniałeś od pogody?

B: Pracuję jako freelancer, więc nie mam harmonogramu, kiedy muszę być online. W dniach, kiedy byłem na stoku, pracowałem wieczorami.

J: Z jakich miejsc pracowałeś? Czy miałeś dostęp do Internetu 4G? Gdzie można kupić kartę i jakie są ceny?

B: Pierwsze kroki po przyjeździe do Bansko skierowałem do Coworking Bansko (coworking bansko.com) i stamtąd też pracowałem.

Wygodne, ergonomiczne krzesła, dwie przestrzenie (dwa budynki) do pracy: socjalna oraz cicha. W sumie ok. 25 miejsc do pracy. Koszt: 100€

Do tego mnóstwo wydarzeń: kolacje, toastmasters, różnego rodzaju burze mózgów, wieczory filmowe, wyjazdy do gorących źródeł. Świetna społeczność, bardzo pomocna.

Lokalny SIM z Internetem to koszt ok. 8 Leva (17 zł) za starter: 4GB Internetu + 200 minut. Doładowania potem wychodzą nieco gorzej. Internet w restauracjach jest, ale nie testowałem prędkości. Kawiarni praktycznie brak.

Fot. B. Wiak

J: Gdzie znalazłeś zakwaterowanie i w jakiej cenie?

B: Na długi okres najlepiej zorientować się na miejscu. Jeśli zamierzasz dużo jeździć lepiej jest mieszkać w turystycznej części Bansko, bliżej gondoli. Jeśli tylko od czasu do czasu lepsza będzie lokalna część miasta (tam też znajduje się coworking).

Pierwsze 3 noce spędziłem w hotelu. Zaraz po przyjeździe wskoczyłem do Coworking Bansko, wziąłem kontakty do osób, które mogą pomóc w znalezieniu mieszkania oraz napisałem post na grupie Facebookowej.

Jest tam zakaz umieszczania linków i reklamowania się, ale jeśli napiszesz posta, że przyjeżdżasz i szukasz miejscówki, to ludzie się z tobą skontaktuję przez PM.

Znalezienie mieszkania zajęło mi 2 dni. Wynająłem studio (pokój z aneksem kuchennym plus łazienka) na 3 miesiące. Koszt: 205 € miesięcznie. Do tego dochodzi koszt elektryczności (wszystko jest na prąd): od 50 € do nawet 200 € i to kwestia indywidualna, jak dużo czasu spędzamy w mieszkaniu, ile używamy ogrzewania itd.

Widok z wynajętego mieszkania. Fot. B. Wiak.

J: Jak oceniasz jedzenie? Co można zjeść i w jakich cenach?

B: Jedzenie w Bułgarii… przede wszystkim jest dość tanie. Posiłek w restauracji można zjeść od 10 do 20 zł. Im większa i bardziej turystyczna restauracja, tym będzie drożej. To, co wymieniłem wyżej to bardziej budżetowe opcje, w lokalnych i mniej turystycznych miejscach. Przekąskę w budce z jedzeniem w turystycznej części Bansko (kawałek pizzy lub naleśnik) dostaniemy w cenie od 5 do 10 zł.

Jeśli chodzi o rodzaj jedzenia, to bardzo mięśnie, bardzo tłusto. Kuchnia słowiańsko-bałkańska. Sporo potraw greckich (tylko godzina drogi dzieli nas od greckiej granicy). Pizza można znaleźć wszędzie, ale z pizzą włoską nie ma zbyt wiele wspólnego. Wegetarianie i weganie nie będą mieli tu łatwego życia.

Restauracji z kuchniami z innych rejonów świata praktycznie brak. Jeśli chcemy gotować, to ceny w sklepach są nieco wyższe niż w Polsce. Zawyżone są głównie przez „turystyczność” Bansko. 10 km stąd w sąsiednim miasteczku (Razlog) jest Lidl, w którym jest znacznie taniej i duże zakupy robimy właśnie tam.

Fot. B. Wiak.

J: Co może robić w Bansko ktoś, kto nie jeździ na nartach?

B: Raczej niewiele, zwłaszcza w zimie. Z obserwacji moich znajomych, którzy nie jeżdżą:

Pracować.
Chodzić po górach.
Zdobywać nowych znajomych.
Praktycznie codziennie jest jakiś event w coworku.
Odwiedzić Rila Monastery.
Można skoczyć na wycieczkę nad greckie morze. Kavala jest tylko 160 km od Bansko.
Kupić mieszkanie – kawalerkę można dostać za mniej niż 10 tys. €.

J: Jak jest ogólna atmosfera w Bansko? Jak oceniasz to miejsce? Co Ci się podobało i czy można dogadać się po angielsku?

B: Dla kogoś, kto za bardzo nie imprezuje, atmosfera w Bansko to głównie atmosfera w coworku. To miejsce to z pewnością ogromny plus tego miasta. Ludzie przesympatyczni, klimat praktycznie rodzinny.

Samo miasteczko oraz okolice zależy od pogody (to chyba normalne w zimie). Może być naprawdę pięknie: niska zabudowa, świeży śnieg, błękitne niebo, otaczające góry. Do tego niskie koszty życia.

Po angielsku dogadać się można w części miejsc, zwłaszcza tej bardziej turystycznej. Jednak w większości miejsc nie liczyłbym na bardziej ambitne rozmowy niż zamówienie posiłku. Zdecydowanie bardziej popularny jest rosyjski.

J: Jakie miejsca w Bansko możesz nam polecić?

B: Stoki. Izgreva Hot Springs, naturalne gorące źródła, świetny patent na relaks po całym dniu na stoku.

Informacje praktyczne:

Waluta: 1 zł = 0.46 Leva bułgarskiego (BGN)

Loty: Do Sofii, połączenia można znaleźć na: Kiwi.com, Google flights, Skyscanner, Momondo, Kayak.

Transport z lotniska:

Bansko Express ta opcja jest całkiem niezła, możesz dostać prywatny transfer taksówką w jedną stronę trwający 2,5 godziny lub możesz wybrać wspólny transfer, który potrwa dłużej (do 4 godzin). Na stronie internetowej, możesz uzyskać wycenę na podróż.
Bansko Shuttle działa od 1 grudnia do 15 kwietnia każdego roku. Miejsca są za 19,95 € w jedną stronę.
Transport publiczny autobusem jest szczegółowo opisany w tym dokumencie.
Pociąg z Sofii do Bansko, jednak nie jest to najszybsza trasa do Bansko, chociaż gwarantuje niezapomniane widoki. Szacowany czas podróży wynosi ponad 7 godzin.
Resort Hoppa – najbardziej rekomendowany dojazd. Będą prosić o szczegóły dotyczące Twojego przylotu, będą czekać na Ciebie na lotnisku ze specjalną tabliczką z twoim imieniem i nazwiskiem i zabiorą cię prosto do samochodu. Zwykle mają kod rabatowy na swojej stronie wynoszący 25%, co oznacza, że powinieneś otrzymać bilet w jedną stronę za 15 € (czas dojazdu od 2,5h do 3h, maksymalnie 3 osoby w samochodzie).
W sezonie zimowym są dwie dodatkowe firmy transferowe. Oferują prywatne transfery przez cały rok.
Transport w Bansko – tu pięknie opisane różne opcje transportu: publiczny + różne transfery (tu króluje Hoppa).

Jedzenie i social life:

Social life – w turystycznej części miasta jest trochę barów, pubów i klubów. Tam toczy się głównie życie nocne Bansko. W końcu jest to „resort”. W lokalnej części takowych brak.

Coworking:

Coworking Banksko: 25 miejsc do pracy i Internet 100 MV/s. Cena: 100 euro za miesiąc. Pierwszy dzień za darmo.

Narty:

Cena karnetu na 20 dni: 800 BGN. Tutaj szczegółowa rozpiska.

Polecane kawiarnie:

Brak, Bartek pracował tylko z coworku. W Bansko nie ma za bardzo kawiarni.

Zabierz ze sobą:

Zimą: buty zimowe, wiatroodporne spodnie narciarskie i kurtki, grube skarpetki i sprzęt narciarski, oczywiście, jeśli planujesz jazdę na nartach lub snowboardzie.

Latem: nadal potrzebujesz dobrej pary butów do chodzenia, klapki nie będą w stanie wytrzymać wspinaczki górskiej.

Grupy na FB:

Wielkie dzięki za pomoc w przygotowaniu przewodnika dla Bartka Wiaka.

Jesteś z nami?

Spotkajmy się w grupie C yfrowi Nomadzi na Facebooku.
Podłącz się do nas na Fanpage’u Cyfrowych Nomadów.
Zapisz się do newslettera.
Napędzaj siłę marzeń na Patronite.

Artykuł Z laptopem pod stokiem, czyli pracowakacje w bułgarskim Bansko pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Andaluzja dla kitesurferów

Yusti — Tue, 20 Dec 2016 12:56:25 +0000

Tarifa to niesamowicie urokliwe miasteczko położone na najbardziej wysuniętym na południe krańcu Hiszpanii. Jest wiele powodów, dla których z roku na rok przyjeżdża tu coraz więcej osób pracujących zdalnie.

Tarifa to jedno z tych miejsc, w których czas zwalnia. Nie ma powodu, by gdziekolwiek się spieszyć. Miasteczko jest na tyle małe, że można je obejść w kilkanaście minut. Nie dajcie się jednak zwieść pozorom – to wcale nie oznacza, że nie ma tu co robić! Sezon na sporty wodne: kitesufing, surfing i windsurfing, trwa tu cały rok, ale to nie wszystko. Gdy przyjechaliśmy tu w grudniu w mieście nadal pełno było mieszkalnych vanów i kamperów, a nad plażą latały latawce. Tarifa ma jednak do zaoferowania wiele, wiele więcej niż same sporty wodne.

Miasteczko jest przepięknie położone wzdłuż szerokiej plaży. Na horyzoncie widać zarys północnej Afryki i marokańskich gór Rif, a nocą po drugiej stronie cieśniny dostrzec można migoczące światła Tangeru. Magicznie! Do Maroka jest stąd zaledwie 14 kilometrów. Wybrzeże jest chronione, ponieważ jest częścią parku naturalnego Parque Natural del Estrecho.

Jak i kiedy do Tarify?

Można się tu łatwo dostać praktycznie z każdego miejsca w Europie. Wystarczy złapać lot tanimi liniami do Malagi, Sewilli, Gibraltaru albo Jerez de la Frontera. Najłatwiej złapać tani lot Ryanairem do Malagi. Stamtąd łapiemy autobus do Algeciras (dwa autobusy dziennie o 11:30 i o 18:50), czas podróży wynosi około 2 godzin. Nie ma potrzeby kupowania biletu z wyprzedzeniem. W Algeciras przesiadamy się do autobusu do Tarify, który odjeżdża co godzinę (ostatni o 22:00).

Do Tarify warto wybrać się poza sezonem turystycznym, bo w lipcu i sierpniu liczba mieszkańców potrafi się zwiększyć nawet 5-10 razy. Najlepszy moment to miesiące od marca do czerwca oraz od września do listopada. Zima w Tarifie nie jest bardzo złym pomysłem, ale musimy liczyć się z tym, że bywa chłodno i deszczowo. Temperatura w dzień spada do około 12 stopni.

Pogoda w Tarifie

Tarifa położona jest między Atlantykiem, a Morzem Śródziemnym, dlatego nawet w upalne dni możemy liczyć na ochładzającą bryzę, co pozwala przetrwać andaluzyjskie lato bez klimatyzacji. Dla wielu osób jest to spory argument. Bo o ile upał może być fajny na wakacjach, to nie jest już tak fajny, jeśli trzeba część dnia poświęcić na pracę.

Kitesurfing i surfing

Tarifa jest europejską stolicą wiatru i kitesurfingu. Między 15 czerwca, a 15 września na kite’ach latać można tylko w określonych strefach, ale poza tym okresem dostępna jest cała plaża. A ta ma 14 kilometrów długości. W Tarifie jest ponad 50 szkół surfingowych, między innymi polska szkoła Kasi.

W zimie są dobre warunki do nauki surfingu na długim beachbreaku’u z falami wysokości od 0.5 do 3.0 metrów. Najlepsza plaża na surfing to El Balneario. Warto też sprawdzić Arte Vida i Punta Paloma.

Coworking w Tarifie

Słyszeliśmy o hostelu, który oferuje również przestrzeń coworkigową. To podobno jedyne takie miejsce w Tarifie. Nazywa się La Cottera z cenami od 20 euro za noc, do których należy doliczyć dodatkową opłatę, jeśli zdecydujemy się korzystać z przestrzeni coworkingowej. To dobre miejsce na początek, ale by zaoszczędzić, noclegów warto szukać gdzieś indziej i korzystać tylko z samej przestrzeni coworkingowej.

Koszty wynajmu pokoju lub mieszkania w Tarifie

W szczycie sezonu ceny rosną, a wybór jest mocno ograniczony. Poza sezonem za 250-300 euro miesięcznie można wynająć pokój, a za 600-700 euro niewielkie mieszkanie. Jak znaleźć mieszkanie w Tarifie? Warto zajrzeć do grupy Tarifa Room Marte na Facebooku, lub na początek wynająć coś na tydzień przez AribnB, a potem szukać na miejscu.

Poznaj ludzi

Jeśli chcesz poznać ludzi warto wybrać się na cotygodniowy meetup oraz dołączyć do grupy na Facebooku Tarifa Digital Nomads!

Wynajem samochodów

W Hiszpanii jest on bardzo tani. W zależności od sezonu ceny za małe auto to od 3-25 euro za dzień. Niższe ceny można uzyskać rezerwując auto z wyprzedzeniem. Auto można wypożyczyć w Maladze, ale tam też będzie trzeba je zwrócić. Można sprawdzić stronę Rentalcars.com i Doyouspain.com.

Co jeszcze można robić w Tarifie i okolicach?

Samo miasteczko ma wiele kawiarni, restauracji i pubów. Życie nocne i kawiarniane ma się tu całkiem dobrze, a ceny nie zwalają z nóg tak bardzo taka jak w innych miastach w Hiszpanii. Oczywiście wahają się w zależności od sezonu, a poza sezonem znacznie spadają.

Nauka hiszpańskiego w Tarifie – lekcje prywatne w cenie 10-15 euro za godzinę.
Joga i akrojoga
Nurkowanie
Jazda konna
Freediving
Whalewatching
Kajaki
SUP
Hiking
Kolarstwo górskie
Wycieczki do Maroka

Wiele osób, które tu przyjechało zachwyciło się Tarifą i zostało na dłużej. Osobiście sama mam to miejsce na mojej mapie marzeń, mam nadzieję, że niedługo przyjadę do Tarify na dłuższe pracowakacje!

Inne przydatne linki

Jesteś z nami?

Spotkajmy się w grupie Cyfrowi Nomadzi na Facebooku!
Podłącz się do nas na Fanpage’u Cyfrowych Nomadów.
Zapisz się poniżej do newslettera: narzędzia, wskazówki i zaproszenia na darmowe warsztaty online.
Ty głosujesz na najlepsze treści w blogosferze. Udostępnij, jeśli chcesz wspierać rozwój bloga Cyfrowi Nomadzi.

Artykuł Andaluzja dla kitesurferów pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.

Mieszka w Barcelonie, pracuje dla klienta ze Szwajcarii – Sylwia o pracy zdalnej jako grafik

Yusti — Mon, 17 Oct 2016 13:50:16 +0000

Sylwia jest graficzką, dla której praca zdalna i podróżowanie po świecie stały się sposobem na życie. Teraz pracuje z Barcelony dla klienta ze Szwajcarii. Rozmawiam z nią o tym jak to jest złapać nomadycznego bakcyla i znaleźć się na chwilę w mieście, w które się wsiąka totalnie.

Jak to się stało, że porzuciłaś wygodny fotel i korporacyjne biurko?

Przejście od biurka do nomadki pracującej z plaży było dosyć płynne. Po prostu nadszedł taki moment w karierze zawodowej, kiedy wszystkie dotychczasowe doświadczenia skumulowały się, a ja byłam już gotowa działać na swoje konto, mieć klientów rozsianych po świecie i kontaktować się z nimi za pomocą mediów cyfrowych. Wspomniana “gotowość” to jednak nie wszystko. To także charakter i łut szczęścia, znalezienie się w odpowiednim miejscu, czasie i otoczeniu właściwych osób. Taka kombinacja pozwoliła mi zacząć połączyć pracę zdalną pracę z pasją podróżowania.

Co było najpierw – apetyt na podróże czy praca zdalna?

Pęd w stronę wolności i niezależności towarzyszył mi przez wiele lat, tak więc praca zdalna była potencjalnie wpisana w moje życie. Do tego apetyt na wyjazd za granicę i cóż, gdy otrzymałam ofertę kontraktu w dalekim, egzotycznym Stambule, nie wahałam się ani chwili. Nad Bosforem stawiałam pierwsze kroki jako ekspatka i to miejsce rozbudziło we mnie chęć dalszych podróży. Rok później byłam już na Wyspach Kanaryjskich i pracowałam zdalnie. Cały proces był instynktowny. Nie miałam wielkiego planu. Myślę, że to cyfrowy nomadyzm wybrał mnie.

Ramadan 2014 w Stambule.

Barcelona to dobre miejsce dla cyfrowej nomadki? Jakie jest to miasto Twoimi oczami?

Barcelona to miasto jedyne w swoim rodzaju. I bez wątpienia raj dla nomadów. Można tu spotkać ludzi z każdego zakątka świata, łatwo można porozumieć się w języku angielskim, można wybierać spośród dziesiątek przestrzeni coworkingowych, a ilość wydarzeń kulturalnych każdego dnia przyprawi cię o FOMO (przyp. aut. – strach przed ominięciem czegoś ważnego).

Dodam do tego ilość słonecznych dni w roku, dostęp do miejskich plaż, a w razie potrzeby szybki skok na Costa Brava czy trekking w Pirenejach. To wszystko składa się na wyjątkowy urok tego miasta, które choć niewielkie, daje możliwości życia w metropolii i zarazem kontaktu z naturą. Poza tym obszarem są dzielnice, w których można zwolnić, wyciszyć się, złapać balans. Doskonały transport miejski, w tym gęsta sieć metra i rozsiane po całym mieście stacje rowerowe sprawiają, że odległości się kurczą i nigdzie nie jest daleko.

Bolączką miasta jest niestety nadmiar turystów i spory hałas uliczny, ale dotyczy to najbardziej samego centrum. Nowym przybyszom, którzy rozważają przeprowadzkę do Barcelony, chciałabym jednak zwrócić uwagę na rynek wynajmu mieszkań. Czynsz jest stosunkowo drogi, często nieproporcjonalny do standardu, a zainteresowanie wynajmem jest tak duże, że dobre oferty znikają dosłownie w mgnieniu oka. Trzeba mieć rękę na pulsie, sporo cierpliwości i odpowiednią ilość euro w portfelu. Niemniej jednak, gra jest warta świeczki. Barcelona to miasto totalne.

Jak to jest być grafikiem i łączyć pracę zdalną z podróżowaniem?

Projektowanie graficzne to jeden z wolnych zawodów umożliwiających pracę zdalną, w którym liczy się efekt i czas dostarczenia projektu, a nie miejsce czy czas jego wykonywania. Dzięki takiej formule mogę pracować gdzie, kiedy i jak chcę. A jeżeli nie muszę być jutro w biurze, podróżowanie nasuwa się samoistnie. I tak się zaczyna cała przygoda z pracą zdalną. Spróbujesz raz, a potem już ciężko jest się się zatrzymać. To wspaniale doświadczenie. Pracuję tak, jak lubię. Zwiedzam kontynenty, poznaję nowych ludzi, smakuję nowe kuchnie świata. Decyzję o kolejnej podróży mogę podjąć w jednej chwili. Wolność totalna. Obecnie zatrzymałam się w Barcelonie. Zatęskniłam za stałym lądem, ale co będzie jutro, tego jeszcze nie wiem.

A jak znalazłaś pracę zdalną?

Po powrocie ze Stambułu szukałam nowych wyzwań. Wysłałam na początek kilka CV poprzez polski portal pracy, ale mój wzrok kierował się już wtedy w stronę Hiszpanii. Był środek polskiej zimy. Marzyłam o słońcu. Tak się złożyło, że jeden z pracodawców był ze Szwajcarii i proponował prace na odległość. Nie do końca zdawałam sobie sprawę, że to początek nowego rozdziału życia! Pracę dostałam. I tak wylądowałam! Najpierw na hiszpańskiej wyspie Gran Canaria.

Czy zawsze pracowałaś zdalnie? Skąd?

Nie, nie zawsze. Odrobiłam najpierw porządnie zadanie domowe z pracy dla kogoś, za biurkiem, w korporacjach. Uważam, że to przydatne doświadczenie, które wyrabia charakter i odpowiednią estetykę pracy, a także pozwala odkryć swoje prawdziwe zawodowe ja. Przy okazji ostatecznie uświadomiłam sobie, że praca w strukturach i w z góry określonych korpo-procesach nie do końca mi odpowiada. Jak wspomniałam moje podróże z pracą w plecaku zaczęłam od Wysp Kanaryjskich. Tak zwiedziłam południe Europy i Stany, projektując z różnych miejsc – od barów, przez hotele, po plaże, czerpiąc przyjemność z nowych doświadczeń. Na chwilę obecną mam bazę w Barcelonie. Pracuję na co dzień w jednym z najciekawszych coworkingów w mieście – MOB Makers of Barcelona.

Sylwia w coworkingu, z którego pracuje (w środku zdjęcia)

Co jest dla Ciebie najbardziej dyskomfortowe w pracy zdalnej?

Pracując zdalnie, nie zawsze z malowniczego zakątka ziemi, czasem po prostu z domu, można odczuwać osamotnienie, najzwyklejszy brak kolegów w pracy. Sposobem na to są przestrzenie coworkingowe, dzięki którym można znaleźć się wśród inspirującej społeczność nomadów, freelancerów, młodych firm, start-upów. Inne niedogodności może stwarzać brak bezpośredniego kontaktu z klientem. Gdy nie ma spotkań, rozmów, dużo łatwiej o nieporozumienie. Ważna jest wtedy cierpliwość, wola znalezienia wspólnego języka i życzliwe nastawienie.

Pracując na swoim ławo popaść w skrajności. Co to jest Twoim zdaniem work-life balance i jak na co dzień dbasz o równowagę między pracą a czasem wolnym?

Zanim zaczęłam podróżować miewałam okresy, kiedy praca pochłaniała dnie i noce, zmęczenie nie miało końca, a życie traciło smak. Ta droga prowadziła donikąd. Obecnie wypracowałam ustabilizowaną relację z jednym, dużym klientem. Pracujemy mniej więcej 8 godzin dziennie w ustalonych godzinach. Ten schemat bardzo mi odpowiada. Dzięki temu mam po pracy czas na takie przyjemności jak joga, medytacja, taniec, czy wspólny czas z partnerem. Czasem dodatkowo decyduję się na mniejsze, luźniejsze projekty, ale staram się nie zaburzać tego rytmu. Czuję, że w takich proporcjach funkcjonuję optymalnie. Znalazłam swój zen.

Jakie są Twoje dalsze plany podróżnicze?

Nieodkrytym lądem jest dla mnie Afryka. Mój partner pochodzi z Madagaskaru i tam planujemy naszą najbliższą podróż. Będzie to niesamowita okazja poznać wyspę z kimś, dla kogo to miejsce jest domem. Taka forma zwiedzania sprawia mi największą frajdę. W dalszej kolejności myślę o Ameryce Łacińskiej i Południowej. Świat jest piękny, horyzont otwarty, a ja tylko wodzę palcem po mapie.

Praca z baru – kto powie “nie”?

Artykuł Mieszka w Barcelonie, pracuje dla klienta ze Szwajcarii – Sylwia o pracy zdalnej jako grafik pochodzi z serwisu Cyfrowi Nomadzi.